بهمن ۲۳ ۱۳۹۶

آموزش تنظیم Hostname در خط فرمان

change-hostname

نام میزبان یا همان Hostname یک نام یکتا می باشد که به هر سیستم  تخصیص داده می شود.در این مطلب قصد داریم تا نحوه ی پیکربندی نام میزبان را از طریق خط فرمان آموزش دهیم.

جهت نمایش hostname می توانید از دستورهای پایین استفاده کنید :

 

# hostname
# hostname -s
# hostname -f

  • سوئیچ s- نام کوتاه کامپیوتر را نمایش می دهید.(فقط hostname)
  • سوئیچ f- کامپیوتر FQDN در شبکه را نمایش می دهد.(فقط زمانی که کامپیوتر جزئی از یک domain یا realm باشد و FQDN ان تنظیم شده باشد.)

 

روش دیگر برای نمایش نام میزبان cat کردن فایل hostname می باشد :

 

# cat /etc/hostname

اکنون جهت تغییر hostname و با تنظیم آن می توانید از دستور پایین استفاده کنید :

 

 

# hostnamectl set-hostname your-new-hostname

نکته اینکه بجای your-new-hostname باید نام مورد نطر خود را بنویسید.اکنون جهت نمایش hostname می توانید از دستوراتی که در بالا گفته شد استفاده کنید یا اینکه از دستور پایین استفاده کنید :

 

 

#hostnamectl

روش دیگر برای تنظیم hostname ماشین، ویرایش فایل hostname می باشد :

 

 

# vi /etc/hostname

یکی دیگر از روش ها جهت نمایش و ویرایش hostname استفاده از sysctl می باشد.جهت نمایش hostname نیز می توانید از این دستور استفاده کنید :

 

 

# sysctl kernel.hostname

جهت تغییر hostname می توانید از این دستور استفاده کنید :

 

 

# sysctl kernel.hostname=new-hostname

 

نکته اینکه این تغییر به صورت موقت می باشد.جهت اعمال تغییر به صورت دائمی این دستور را استفاده کنید :

 

 

# sysctl -w kernel.hostname=new-hostname

 

یکی دیگر از روشهای نمایش و پیکربندی hostname استفاده از دستور nmtui می باشد :

 

#nmtui

پس از اجرای دستور بالا یک برنامه ای تقریبا گرافیکی در خط فرمان اجرا خواهد شد که یکی از امکانات آن ویرایش hostname می باشد.یا اینکه اگر تمایل دارید با استفاده از nmtui به صورت مستقیم فقط hostname را تغییر دهید کافیست تا از این روش استفاده کنید :

 

 

# nmtui-hostname your-new-hostname

اکنون جهت نمایش hostname می توانید از دستوراتی که گفته شد استفاده کنید.

امید است تا از این مطلب استفاده لازم را برده باشد.شاد و فدورایی باشید.

 


بهمن ۱۵ ۱۳۹۶

آموزش خط فرمان: قسمت چهارم، استاندارد سلسله‌مراتبی فایل‌سیستم لینوکس

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

فایل‌سیستم لینوکس در تمامی سیستم‌عامل‌های مبتنی بر یونیکس مشابه یکدیگر هستند که به آن استاندارد سلسله‌مراتبی فایل‌سیستم لینوکس (Standard Filesystem Hierary Linux) گفته می‌شود.این استاندارد سلسله‌مراتبی شامل دایرکتورهایی است که یک درخت را به‌وجود می‌آورد.

در ادامه به معرفی این دایرکتوری‌ها خواهیم پرداخت:

/: که به آن دایرکتوری root یا ریشه می‌گویند که آغازگر این درخت می‌باشد.

/bin: شامل برنامه‌ها و فایل‌های باینری است که برای بوت شدن و اجرای سیستم‌عامل مورد نیاز می‌باشد.

/boot: شامل هسته لینوکس، درایورهای مورد نیاز برای بوت شدن و بوت‌لودر می‌باشد. به‌عنوان مثال فایل /boot/grub/grub.conf برای پیکربندی بوت‌لودر مورد استفاده قرار می‌گیرد و یا /boot/vmlinuz مربوط به هسته (Kernel) لینوکس است.

/dev: شامل نقاط دسترسی دستگاه‌های (Devices) متصل به سیستم است.

/etc: شامل تمام فایل‌های پیکربندی گسترده سیستم است. همچنین حاوی مجموعه‌ای از اسکریپت‌های پوسته می‌باشد که در حین بوت شدن سیستم آغاز می‌گردند.

/home: در حالت عادی هر کاربر دارای یک دایرکتوری /home می‌باشد. کاربران عادی فقط می‌توانند فایل‌های داخل دایرکتوری /home را دستکاری کنند. این محدودیت، سیستم را در برابر فعالیت کاربر مزاحم محافظت می‌نماید.

/lib: شامل فایل‌های کتابخانه‌ای مشترک که توسط برنامه‌های اصلی سیستم استفاده می‌شوند. عملکرد این فایل‌ها مشابه فایل‌های DLL در ویندوز هستند.

/lost+found: شامل پارتیشن یا دستگاهی که در فایل‌سیستم لینوکس استفاده می‌شوند. مانند ext3. این دایرکتوری در هنگام ریکاوری یک فایل‌سیستم کاربرد دارد.

/media: در سیستم‌های لینوکس امروزی، دایرکتوری /media حاوی نقاط اتصال (mount) رسانه‌های قابل جابجا شدن از جمله CD-ROM و USBها هستند.

/mnt: در سیستم‌های قدیمی‌تر لینوکس، دایرکتوری /mnt حاوی نقاط اتصال دستگاه‌های قابل جابجایی می‌باشد که به‌صورت دستی نصب شده‌اند.

/opt: دایرکتوری /opt برای نصب نرم‌افزار اختیاری (optional) استفاده می‌شود. این دایرکتوری عمدتاً برای نگهداری محصولات نرم‌افزاری تجاری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

/proc: دایرکتوری /proc یک فایل‌سیستم مجازی است که توسط هسته لینوکس پشتیبانی می‌شود. فایل‌های داخل این دایرکتوری قابل خواندن بوده و به شما تصویری از نحوه عملکرد هسته لینوکس را ارائه می‌دهد.

/root: این دایرکتوری در واقع دایرکتوری home برای حساب کاربری ریشه (root) است.

/sbin: این دایرکتوری حاوی فایل‌های باینری سیستمی می‌باشد.

/tmp: دایرکتوری /tmp برای ذخیره فایل‌های موقت و گذرا ایجاد شده توسط برنامه‌های مختلف کاربرد دارد. برخی از تنظیمات باعث می‌شود که این دایرکتوری هر بار که سیستم راه‌اندازی مجدد می‌شود خالی شود.

/usr: بزرگترین شاخه از درخت فایل‌سیستم لینوکس دایرکتوری /usr می‌باشد که شامل برنامه‌ها و فایل‌های پشتیبانی شده توسط کاربران معمولی است.

/usr/bin: شامل برنامه‌های اجرایی نصب شده توسط توزیع لینوکس می‌باشد.

/usr/lib: شامل کتابخانه‌های مشترک برای برنامه‌هاست.

/usr/local: شامل برنامه‌هایی است که با توزیع لینوکسی نصب نشده‌اند اما برای استفاده از سیستم مورد نیاز می‌باشند.

/usr/local/bin: شامل برنامه‌های کامپایل شده از سورس کد می‌باشد.

/usr/sbin: شامل برنامه‌های مدیریت سیستم می‌باشد.

/usr/share: شامل تمام داده‌های به اشتراک گذاشته شده توسط برنامه‌ها در /usr/bin است. مواردی مانند فایل‌های پیش‌فرض پیکربندی، آیکون‌ها، تصویر پس‌زمینه و فایل‌های صوتی در این دایرکتوری قرار می‌گیرد.

/usr/share/doc: اکثر بسته‌های نصب شده بر روی سیستم که از نوع مستندات هستند.

/var: به غیر از دایرکتوری‌های /tmp و /home مابقی دایرکتوری‌هایی که بدان اشاره شد به‌صورت ایستا بوده‌اند، یعنی محتوای آن‌ها تغییر نمی‌کند. دایرکتوری /var جایی است که داده‌هایی که احتمال تغییر دارند ذخیره می‌شود. مانند پایگاه‌های داده و ایمیل کاربران.

/var/log: شامل فایل‌های log و سوابق فعالیت‌های مختلف سیستم می‌باشد.

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت چهارم، استاندارد سلسله‌مراتبی فایل‌سیستم لینوکس اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


بهمن ۹ ۱۳۹۶

آموزش کنترل سرویس ها با systemd در سرور راه دور

systemd

امروزه اکثر توزیع های سیستم عامل گنو/لینوکس از systemd استفاده می کنند.با استفاده از systemd می توان سیستم و سرویس ها را مدیریت کرد که با اجرای دستور systemctl در خط فرمان این امکان وجود دارد که سرویس ها را بر روی ماشین محلی (local machine) و یا یک ماشین راه دور (remote server) مدیریت کرد.

برای کنترل سرویس های ماشین راه دور با استفاده از systemd بهتر است تا از public/private key pairs برای اتصال از طریق SSH استفاده کنید تا نیاز به وارد کردن password برای ماشین یا ماشین های راه دور نباشد.

برای کنترل سرویس های ماشین راه دور کافیست تا دستور systemctl را به همراه H- یا  host- –  استفاده کنید.به عنوان نمونه فرض کنید قصد داریم تا به کاربر root از سرور راه دور به آدرس fedorafans.com وصل شویم و وضعیت سرویس httpd آن را بررسی کنیم :

 

$systemctl --host root@fedorafans.com status httpd.service

 

 

یا می توان از این دستور نیز استفاده کرد :

 

$systemctl -H root@fedorafans.com status httpd.service

همچنین شما می توانید سرویس مورد نظر را stop,start.restart,enable,disable و … کنید :

 

systemctl --host root@fedorafans.com start httpd.service
systemctl --host root@fedorafans.com stop httpd.service
systemctl --host root@fedorafans.com restart httpd.service
systemctl --host root@fedorafans.com enable httpd.service
systemctl --host root@fedorafans.com disable httpd.service

 

برای اطلاعات بیشتر در مورد دستور systemctl کافیست تا راهنمای آن را مطالعه کنید :

 

$man systemctl

امید است تا از این مطلب استفاده لازم را برده باشید.

 


بهمن ۳ ۱۳۹۶

آموزش خط فرمان: قسمت سوم، حرکت در خط فرمان

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

با توجه به آموزش‌های قبلی اکنون پی برده‌اید که چگونه در فایل‌سیستم حرکت کنید. با این حال، نیاز است که چند فرمان دیگر را در رابطه با حرکت در خط فرمان آموزش دهیم:

فرمان ls: لیست کردن محتوای دایرکتوری

فرمان file: مشاهده محتویات فایل

فرمان less: آشنایی بیشتر با فرمان ls

با استفاده از ls می‌توان محتویات دایرکتوری را مشاهده کرد و انواع مختلفی از ویژگی‌های فایل و دایرکتوری را تعیین نمود.

علاوه بر دایرکتوری جاری، می‌توان هر دایرکتوری دلخواهی را با فرمان ls اجرا کرد:

یا حتی چندین دایرکتوری را مشخص نمود. در این مثال از دایرکتوری home کاربر (که با ~ نشان داده شده) و دایرکتوری /usr استفاده شده است:

همچنین می‌توان فرمت خروجی را برای نمایش جزئیات بیشتر تغییر داد:

با افزودن –l به فرمان، خروجی با فرمت طولانی‌تری نمایش داده خواهد شد.

گزینه‌ها و آرگومان‌ها (Options and Arguments)

فرمان‌ها به کمک یک یا چند گزینه (Option) و آرگومان (Argument) رفتار خود را می‌توانند تغییر دهند. بنابراین فرمت اکثر فرمان‌ها چنین است:

command –options argument

اکثر فرمان‌ها از گزینه‌های متشکل از یک کاراکتر به همراه خط تیره استفاده می‌کنند. (مانند -l) اما برخی از فرمان‌ها از جمله آن‌هایی که از پروژه GNU پشتیبانی می‌کنند، متشکل از یک کلمه به همراه دو خط تیره هستند. همچنین بسیاری از فرمان‌ها اجازه می‌دهند تا گزینه‌های چندگانه با هم هماهنگ شوند. در این مثال، فرمان ls دارای دو گزینه است. گزینه l برای تولید خروجی فرمت طولانی و گزینه t برای مرتب‌سازی نتایج بر اساس زمان اصلاح فایل می‌باشد:

در ادامه گزینه طولانی –reverse را برای مرتب‌سازی به‌صورت معکوس اضافه شده است:

فرمان ls تعداد زیادی از گزینه‌ها را داراست که به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم:

شرح Long Option Option
تمامی فایل‌های موجود (حتی فایل‌های hidden) را لیست می‌کند. –all -a
اگر دایرکتوری مشخص شود فرمان ls محتویات دایرکتوری را لیست می‌کند، نه خود دایرکتوری را. –directory -d
این گزینه یک کاراکتر شاخص را به انتهای هر نام اضافه می‌نماید. (به‌عنوان مثال در جلوی نام یک پوشه، علامت اسلش قرار می‌گیرد.) –classify -F
در لیست‌های طولانی، اندازه فایل‌ها را به جای استفاده از بایت در فرمت قابل خواندن برای انسان نمایش می‌دهد. –human-readable -h
نتایج را با فرمت طولانی نمایش می‌دهد. -l
نتایج را به‌صورت معکوس مرتب می‌کند. معمولاً فرمان ls نتایج را به ترتیب حروف الفبا نمایش می‌دهد. –reverse -r
نتایج را بر اساس سایز نمایش می‌دهد. -S
نتایج را بر اساس زمان اصلاح نمایش می‌دهد. -t

تعیین نوع فایل با فرمان file

از فرمان file برای تعیین نوع فایل استفاده می‌شود. فرمان file به شکل زیر اجرا می‌گردد:

file filename

هنگام اجرا، فرمان file توضیحی مختصر را از محتویات فایل چاپ می‌کند. به عنوان مثال:

همانطور که می‌دانید انواع مختلفی از فایل‌ها وجود دارد. در سیستم‌های مبتنی بر یونیکس از جمله لینوکس یک اصل همیشگی وجود دارد که «همه چیز فایل است.»

مشاهده محتویات فایل با فرمان less

فرمان less برنامه‌ای برای مشاهده فایل‌های متنی است. در لینوکس فایل‌های زیادی هستند که متن قابل خواندن می‌باشد. فرمان less برنامه‌ای برای مشاهده فایل‌های متنی است.

حال چرا نیاز است فایل‌های متنی بررسی شوند؟ از آنجا که بسیاری از فایل‌ها که حاوی تنظیمات سیستم هستند (فایل‌های پیکربندی) در این فرمت ذخیره می‌شوند و قابلیت خواندن دارند که به ما می‌گوید سیستم چگونه کار می‌کند. علاوه بر این بسیاری از برنامه‌ها هستند که سیستم آن‌ها را در این فرمت ذخیره می‌کند. این برنامه‌ها اسکریپت (Script) نامیده می‌شوند.

در آموزش‌های بعدی یاد خواهید گرفت که چگونه فایل‌های متنی را تغییر دهید تا تنظیمات سیستم تغییر یابند و چگونه اسکریپت بنویسید. اما در این آموزش فقط به محتوای آن‌ها نگاه خواهیم کرد. از فرمان less این گونه استفاده می‌شود:

less filename

به محض شروع، فرمان less اجازه می‌دهد تا از طریق یک فایل متنی به جلو و عقب حرکت کنید. به‌عنوان مثال، برای بررسی فایل که تمام حساب‌های کاربر سیستم را تعریف می‌کند، فرمان زیر را وارد کنید:

هنگامی که برنامه less آغاز به کار می‌کند، می‌توان محتویات فایل را مشاهده نمود. اگر فایل، طولانی‌تر از یک صفحه باشد می‌توانیم به بالا یا پایین پیمایش کنیم. برای خروج از less از دکمه Q استفاده می‌گردد.

فعالیت فرمان
یک صفحه به عقب می‌رود. Page Up  یا b
یک صفحه به جلو می‌رود. Page Down یا Spacebar
یک خط بالا می‌رود. کلید جهت‌نمای بالا
یک خط پایین می‌رود. کلید جهت‌نمای پایین
به انتهای فایل متنی می‌رود. G
به ابتدای فایل متنی می‌رود. ۱G یا g
characters را رو به جلو جستجو می‌کند. /characters
برای رویداد بعدی رو به عقب جستجو می‌کند. n
صفحه راهنما (help) را نمایش می‌دهد. h
از less خارج می‌شود. q

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت سوم، حرکت در خط فرمان اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


بهمن ۱ ۱۳۹۶

آموزش خط فرمان: قسمت دوم، ناوبری در ترمینال

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

برای استفاده از ترمینال به غیر از تایپ کردن می‌بایست حرکت کردن در فایل‌سیستم لینوکس را آموخت.در این آموزش، فرمان‌های زیر را معرفی خواهیم کرد:

فرمان pwd: نمایش نام دایرکتوری جاری

فرمان cd: تغییر دایرکتوری

فرمان ls: لیست کردن محتوای دایرکتوری

درک درخت فایل‌سیستم

همانند ویندوز، سیستم‌عامل لینوکس فایل‌های خود را به‌صورت سلسله‌مراتبی در دایرکتوری‌ها قرار می‌دهد که به آن ساختار دایرکتوری سلسله‌مراتبی (hierarchical directory structure) گفته می‌شود. این بدین معنی است که فایل‌ها در یک الگوی درختی از دایرکتوری‌ها (که بعضاً به آن‌ها Folder هم می‌گویند.) سازماندهی می‌شود.

اولین دایرکتوری موجود در فایل‌سیستم، دایرکتوری ریشه (root directory) نام دارد. دایرکتوری root که با علامت / نمایش داده می‌شود شامل تمامی فایل‌ها و زیردایرکتوری‌ها است که خود آن‌ها نیز فایل‌ها و دایرکتوری‌هایی را شامل می‌شوند.

توجه داشته باشید که در سیستم‌های ویندوزی برای هر دستگاه ذخیره‌سازی یک درخت فایل‌سیستم وجود دارد اما در سیستم‌های مبتنی بر یونیکس از جمله لینوکس فقط یک درخت فایل‌سیستم بدون در نظر گرفتن تعداد درایوها و دستگاه ذخیره‌سازی متصل به کامپیوتر موجود است.

دایرکتوری جاری (دایرکتوری کاری)

اکثر ما احتمالاً با یک مدیر گرافیکی که درخت فایل‌سیستم را نشان می‌دهد، آشنا هستیم. (همانند شکل زیر)

تصویر فوق گویای نمایش سلسله‌مراتبی دایرکتوری‌ها است اما باید توجه داشت که خط فرمان هیچ‌گونه نمای بصری ندارد. بنابراین برای حرکت در درخت فایل‌سیستم باید از روش دیگری استفاده کرد. در خط فرمان و در هر زمان معین همیشه در یک دایرکتوری خاص هستیم و می‌توان فایل‌های موجود در دایرکتوری و مسیر دایرکتوری بالاتر (دایرکتوری والد) و زیردایرکتوری‌ها را مشاهده کرد. دایرکتوری که در آن هستیم دایرکتوری جاری نام دارد که برای نمایش آن از فرمان pwd (سرنام واژگان print working directory) استفاده می‌شود:

هنگامی که ترمینالی را برای اجرای فرمان‌ها می‌گشاییم دایرکتوری جاری در دایرکتوری home مستقر می‌گردد. هر حساب کاربری به دایرکتوری home خود ارجاع داده می‌شود.

لیست محتویات یک دایرکتوری

برای لیست کردن فایل‌ها و دایرکتوری‌های دایرکتوری جاری از فرمان ls استفاده می‌شود:

در واقع می‌توان از فرمان ls برای لیست کردن محتویات هر دایرکتوری استفاده کرد.

تغییر دایرکتوری جاری

برای تغییر جاری از فرمان cd استفاده می‌شود. برای استفاده ابتدا cd را تایپ کرده و پس از آن نام دایرکتوری مورد نظر نوشته می‌شود. نام دایرکتوری در واقع مسیری است متشکل از شاخه‌های درخت فایل‌سیستم و دایرکتوری که می‌خواهیم به آن دسترسی داشته باشیم. به این مسیر اصطلاحاً Pathname می‌گویند که می‌توان آن را با دو روش مطلق و نسبی مشخص کرد. ابتدا با روش مطلق شروع می‌کنیم.

Pathname مطلق

Pathname مطلق با دایرکتوری ریشه شروع شده و پس از آن زیرشاخه‌های مربوطه نوشته می‌شود تا مسیر دایرکتوری یا فایل تکمیل شود. به عنوان نمونه، یک دایرکتوری در سیستم وجود دارد که اکثر برنامه‌های سیستم در آن نصب شده‌اند. Pathname این دایرکتوری /usr/bin می‌باشد. این بدین معناست که در دایرکتوری ریشه (علامت /) دایرکتوری دیگری با نام usr وجود دارد که حاوی دایرکتوری bin می‌باشد.

مشاهده می‌شود که دایرکتوری جاری به /usr/bin تغییر یافته است که حاوی فایل‌های متعددی است. توجه داشته باشید اعلان پوسته چگونه تغییر یافته است به جای دایرکتوری home (علامت ~) دایرکتوری جاری یعنی bin قرار گرفته است.

Pathname نسبی

یک Pathname مطلق از دایرکتوری root شروع شده و به مقصد آن منتهی می‌شود اما Pathname نسبی از دایرکتوری جاری شروع می‌شود. برای این کار، از دو علامت خاص برای نشان دادن Pathname نسبی استفاده می‌شود. این علائم ویژه، نقطه (.) و دونقطه (..) می‌باشد. نماد نقطه به دایرکتوری جاری و نماد دونقطه به دایرکتوری والد دایرکتوری جاری اشاره می‌کند.

حال به چگونگی کارکرد آن خواهیم پرداخت. به عنوان نمونه دایرکتوری جاری را دوباره به /usr/bin تغییر دهید:

اکنون می‌خواهیم دایرکتوری کاری را از /usr/bin به والد آن یعنی /usr تغییر مسیر دهیم. برای این کار می‌توان از دو روش استفاده کرد. روش Pathname مطلق:

یا به‌وسیله Pathname نسبی:

در هر دو روش نتیجه، یکسان است. حال باید از کدام یک استفاده کنیم؟ از روشی که نیاز به تایپ کمتری دارد!

به همین ترتیب می‌توان دایرکتوری جاری را از /usr به /usr/bin تغییر دهیم، روش Pathname مطلق:

و یا از طریق روش Pathname نسبی:

برخی از میانبرهای مفید

نتیجه

میانبر
دایرکتوری جاری را به دایرکتوری home سیستم شما تغییر می‌دهد. cd
دایرکتوری جاری را به آخرین دایرکتوری جاری تغییر می‌دهد. cd –
دایرکتوری جاری را به دایرکتوری home کاربر username تغییر می‌دهد. به عنوان مثال cd ~bob دایرکتوری جاری را به دایرکتوری home کاربر bob تغییر می‌دهد. cd ~username

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت دوم، ناوبری در ترمینال اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۱۸ ۱۳۹۶

آموزش کامنت کردن چند خط در شل اسکریپت

bash

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که بخواهید درون shell script خود چند خط را comment کنید.مثلا در زبان برنامه نویسی c++/c برای کامنت کردن چند خط، در ابتدای خط مورد نظر */ قرار می دهند و در پایان خط مورد نظر از /* استفاده می کنند.یک نمونه از کد را در پایین مشاهده می کنید :

 

 

/*
my c code
comment # 2
blah
foo bar
….
*/

 

اما راه حل برای شل اسکریپت چیست؟

برای کامنت کردن خط در شل اسکریپت در ابتدای خط مورد نظر علامت # قرار داده می شود.به عنوان نمونه :

 

# my comment goes here

برای کامنت کردن چند خط نیز می توانید به صورت زیر عمل کنید :

 

# my comment 1
# my comment 2
# my comment N

 

از آنجایی که ممکن است تعداد خطوط برای کامنت کردن زیاد باشد،روش گفته شده در بالا چندان سودمند نمی باشد.برای اینکار می توانید از روش زیر استفاده کنید :

 

#!/bin/bash
echo “Say Something”
<<COMMENT1
your comment 1
comment 2
blah
COMMENT1
echo “Do something else”

 

 

 

 

همانطور که در مثال بالا مشاهده می کنید، دستورات بین  COMMENT1>> تا COMMENT1 به صورت کامنت می باشند.

 

روش دیگر برای کامنت کردن چند خط در شل اسکریپت به صورت زیر می باشد :

 

#!/bin/bash
foo=bar
: ‘
This is a test comment
Author foo bar
Released under GNU

echo “Init…”
# rest of script

 

 

 

 

 

همانطور که در مثال بالا می بینید دستوراتی که بین ‘  : و  ‘ می باشند به صورت کامنت می باشند.در واقع ساختار کلی آن به این صورت می باشد :

 

 

: ‘
your comments here

 

امید است تا از این مطلب استفاده لازم را برده باشید.

 


آذر ۴ ۱۳۹۶

بررسی قیمت ارزهای رمزنگاری در خط فرمان با Coinmon

bitcoin

 

مدت هاست که پول یا به عبارت بهتر ارزهای رمزنگاری (Cryptocurrencies) به وجود آمده اند و دنیای جدیدی بوجود آورده اند.از معروف ترین آنها می توان به بیت کوین (Bitcoin) اشاره کرد که در حال حاضر قیمت آن حدود ۸۰۰ هزار دلار است.

سایت ها و ابزارهای مختلفی جهت نمایش قیمت این ارزهای رمزنگاری وجود دارد که در این مطلب قصد دارم که نرم افزار coinmon را به شما معرفی کنم که به راحتی بتوان از طریق دنیای دوست داشتنی shell و خط فرمان قیمت لحظه ای این ارزهای رمزنگاری را بدست بیاورید.

 

coinmon-logo

در واقع coinmon این اطلاعات را از سایت coinmarketcap.com دریافت می کند و به صورت منظم در خط فرمان نمایش می دهد.جهت نصب coinmon کافیست تا مراحل ساده ی زیر را انجام دهید.

 

نصب coinmon :

 

ابتدا nodejs را بر روی سیستم خود نصب کنید.توجه کنید که نسخه ی nodejs 6 به بالا مورد نیاز می باشد.سپس برای نصب coinmon این دستور را اجرا کنید :

 

 

#npm install -g coinmon

 

پس از نصب کافیست تا دستور coinmon را در ترمینال خود وارد کنید تا قیمت ارزهای رمزنگاری را مشاهده کنید.در پایین تصویری از اجرای برنامه را مشاهده می کنید :

 

 

coinmon

واحد پولی که coinmon به صورت پیش فرض استفاده می کند USD می باشد.اما coinmon از واحد های پولی زیادی از جمله AUD, BRL, CAD, CHF, CLP, CNY, CZK, DKK, EUR, GBP, HKD, HUF, IDR, ILS, INR, JPY, KRW, MXN, MYR, NOK, NZD, PHP, PKR, PLN, RUB, SEK, SGD, THB, TRY, TWD, ZAR پشتیبانی می کند.

 

جهت تغییر واحد پول نمایشی کافیست از سوئیچ c- یا convert– استفاده کنید.مثلا برای تبدیل به واحد پول ژاپن که yen می باشد می توان از این دستور استفاده کرد :

 

 

$ coinmon -c jpy

برای پیدا کردن یک ارز رمزنگاری خاص می توانید از سوئیچ f- یاfind — استفاده کنید.به عنوان نمونه برای پیدا کردن Bitcoin یا همان BTC می توان از این دستور استفاده کرد :

 

 

$ coinmon -f btc

 

جهت اطلاعات بیشتر می توانید راهنمای برنامه را با اجرای این دستور مشاهده کنید :

 

$coinmon –help

 

برای اطلاعات بیشتر در مورد نرم افزار coinmon نیز می توانید پروژه ی آن را بر روی github به آدرس زیر مشاهده کنید :

 

 

https://github.com/bichenkk/coinmon

امید است تا از این برنامه استفاده ی لازم را ببرید و پول پارو کنید ! 😉