فروردین ۲۸ ۱۳۹۷

آموزش خط فرمان: قسمت هفتم، هدایت و تغییر مسیر

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

در این آموزش یکی از بهترین ویژگی‌های خط فرمان یعنی هدایت و تغییر مسیر I/O را خواهیم آموخت.

I/O Redirection مخفف عبارت Input Output Redirection به معنی هدایت ورودی خروجی می‌باشد و با استفاده از خواهید شد این امکان، می‌توان ورودی و خروجی فرمان‌های لینوکس را به فایل‌ها و از فایل‌ها هدایت نمود و همچنین چندین فرمان قدرتمند ترکیبی ایجاد کرد. به منظور فراگیری این قابلیت در این بخش با فرمان‌های cat، sort، uniq، wc، grep، head و tail آشنا خواهید شد.

خروجی و ورودی استاندارد و خطا

بسیاری از برنامه‌هایی که استفاده می‌کنیم برخی از انواع خروجی‌ها را ایجاد می‌کنند. این خروجی اغلب شامل دو نوع است. اول نتایج برنامه را داریم یعنی داده‌ای که برنامه برای ایجاد آن طراحی شده است. دوم وضعیت و پیام‌های خطا را داریم که وضعیت فعلی برنامه را به ما گزارش می‌کند. اگر فرمانی مانند ls را بررسی کنیم، می‌بینیم که این فرمان نتایج و پیام‌های خطا را بر روی صفحه نمایش می‌دهد.

اگر این ایده که در لینوکس همه چیز فایل است را به یاد بیاوریم می‌بینیم که برنامه‌هایی مثل ls نتایج خود را به درون یک فایل خاص با نام Standard Output (خروجی استاندارد) می‌فرستد و همچنین پیام‌های خطا را به درون یک فایل خاص تحت عنوان Standard Error (خطای استاندارد) می‌فرستند. به صورت پیش‌فرض هر دوی این فایل‌ها به جای ذخیره‌سازی بر روی دیسک به صفحه نمایش لینک می‌شوند.

به‌علاوه بسیاری از برنامه‌ها، ورودی خود را از تسهیلاتی به نام Standard Input (ورودی استاندارد) می‌گیرند. I/O Redirection ما را قادر می‌سازد تا مسیری که خروجی به آن می‌رود و یا مسیری که ورودی از آن می‌آید را تغییر دهیم. به‌صورت عادی خروجی به صفحه‌نمایش هدایت می‌شود و ورودی از صفحه‌کلید می‌آید ولی با استفاده از I/O Redirection می‌توان این حالت پیش‌فرض را تغییر داد.

تغییر مسیر (Redirection) خروجی استاندارد

I/O Redirection به ما اجازه می‌دهد تا مسیری که خروجی می‌رود را دوباره تعریف کنیم. به‌منظور تغییر جهت و هدایت خروجی استاندارد به یک فایل دیگر به جای هدایت به صفحه‌نمایش ما از عملگر هدایت یعنی < استفاده شده و در ادامه آن نام فایل را ذکر می‌کنیم. برای مثال ما می‌توانیم به خط فرمان بگوییم که خروجی فرمان ls را به جای آن که آن را در صفحه نمایش نشان دهد به فایل ls-output.txt بفرستد.

در اینجا ما یک لیست بلند از دایرکتوری /usr/bin ایجاد نموده و نتایج را به فایل ls-output.txt فرستادیم. در ادامه خروجی فرمان را آزمایش می‌کنیم:

اگر محتوای فایل را با فرمان less بررسی کنیم، خواهیم دید که فایل ls-output.txt در واقع حاوی نتایجی از فرمان ls می‌باشد.

در ادامه آزمون هدایت را این بار با کمی پیچیدگی انجام می‌دهیم. نام دایرکتوری را به چیزی که وجود ندارد تغییر می‌دهیم:

یک پیام خطا دریافت نمودیم. این امری کاملاً طبیعی است چرا که دایرکتوری را که وجود ندارد را به آن تخصیص داده‌ایم. ولی چرا پیام خطا به جای اینکه در فایل ls-output.txt ذخیره گردد بر روی صفحه نمایش نشان داده شد؟ پاسخ این است که برنامه ls پیام‌های خطا را به یک خروجی استاندارد ارسال نمی‌کند و از آن جایی که فقط خروجی استاندارد Standard Output را هدایت کردیم نه Standard Error. در نتیجه هنوز پیام‌های خطا در صفحه‌نمایش نشان داده می‌شوند. در آموزش‌های بعدی نحوه هدایت فایل Standard Error را نمایش خواهیم داد ولی قبل از مجدداً نگاهی دوباره به فایل خروجی خود خواهیم انداخت. با فرمان زیر اطلاعات کامل فایل، نمایش داده خواهد شد.

این فایل اکنون اندازه و حجم آن صفر است. به دلیل این که وقتی ما با استفاده از عملگر > هدایت خروجی را انجام می‌دهیم، فایل مقصد همیشه از اول شروع به نوشتن می‌کند. از آن جایی که فرمان ls ما هیچ نتیجه‌ای ایجاد نکرده و فقط یک پیام خطا نمایش داده، عملیات هدایت شروع به نوشتن فایل از اول کرده و سپس به دلیل خطا، نتایج ثبت شده حذف شدند. در واقع هر وقت بخواهیم نتایج فایل را حذف کنیم می‌توانیم از چنین ترفندی استفاده کنیم:

به‌سادگی با به‌کار بردن عملگر هدایت بدون هیچ فرمانی نتایج فایل را حذف می‌کنیم و یک فایل جدید خالی ایجاد می‌کنیم. برای آنکه نتایج حذف نشوند بایستی از عملگر >> برای (Redirection)  استفاده کنیم. به مثال زیر توجه کنید:

با این کار ما نتیجه فرمان را سه بار تکرار کردیم که در نتیجه اندازه فایل سه برابر افزایش می‌یابد.

تغییر مسیر (Redirection) خطای استاندارد

هدایت و تغییر مسیر خطاهای استاندارد فاقد یک عملگر اختصاصی هدایت می‌باشد. به‌منظور هدایت خطاهای استاندارد بایستی به توصیفگر فایل (file descriptor) مراجعه کرد. یک برنامه می‌تواند خروجی را بر روی هر جریان شماره‌گذاری شده فایل، ایجاد کند.

زمانی که ما به سه مورد اول این جریان‌های فایل به عنوان ورودی، خروجی و خطای استاندارد نگاه کنید. شل (Shell) آن‌ها را با توصیفگرهای فایل ۰، ۱ و ۲ اشاره می‌کند. شل علامت‌گذاری برای هدایت فایل‌ها با استفاده از شماره توصیفگر فراهم می‌کند. خوب از آن‌جایی که خطای استاندارد همان فایل توصیفگر شماره ۲ است، می‌توان خطای استاندارد را با این علامت انجام داد:

شماره توصیفگر بلافاصله پیش از عملگر هدایت یعنی > قرار می‌گیرد تا عملیات هدایت خطای استاندارد به فایل ls-error.txt صورت پذیرد.

هدایت خروجی استاندارد و خطای استاندارد به داخل یک فایل

در برخی مواقع نیاز می‌شود همه خروجی فرمان‌ها را به داخل یک فایل مجزا بریزیم. برای انجام این کار بایستی هم خطای استاندارد و هم خروجی استاندارد را به صورت همزمان هدایت (Redirect) کرد. به این منظور دو روش وجود دارد. روش اول روش رسمی است که بر روی نسخه‌های قدیمی شل (Shell) هم کار می‌کند:

با استفاده از این متد، به صورت همرمان دو Redirect را انجام دادیم. اول خروجی استاندارد را به داخل فایل ls-output.txt ریختیم و سپس توصیفگر شماره ۲ یعنی همان خطای استاندارد را به توصیفگر شماره ۱ یعنی خروجی استاندارد هدایت کردیم. در این شیوه هدایت خطای استاندارد بایستی همیشه پس از هدایت خروجی استاندارد صورت پذیرد در غیر این صورت کار نخواهد کرد.

نسخه‌های اخیر بش (bash) یک شیوه ساده‌تری برای انجام این ترکیب می‌باشد:

در این مثال ما با استفاده از علامت &> خطای استاندارد و خروجی استاندارد را به‌صورت همزمان به داخل فایل ls-output.txt منتقل کردیم.

جلوگیری از خروجی ناخواسته

بعضی مواقع سکوت واقعاً لذت‌بخش است و ما از خط فرمان خروجی نمی‌خواهیم. فقط می‌خواهیم فرمان را اجرا کرده و از خروجی جلوگیری کنیم. این موضوع به‌پروژه برای پیام‌های خطا و پیام‌های وضعیت کاربرد خوبی دارد. سیستم یک شیوه برای انجام این کار فراهم آورده است. با هدایت خروجی به یک فایل با نام /dev/null این کار انجام می‌گیرد. برای سرکوب پیام‌های خطا از یک فرمان می‌توان این کار را به شیوه زیر انجام داد:

هدایت ورودی استاندارد

تا به اینجا هنوز با فرمانی که از ورودی استاندارد استفاده کند، مواجه نشده‌ایم. به همین منظور برای توضیح هدایت ورودی استاندارد فرمانی را توضیح خواهیم داد.

فرمان cat الحاق فایل‌ها در لینوکس

فرمان cat که از کلمه لاتین Concatenate به معنی الحاق و به هم پیوستن گرفته شده یک یا چند فایل را می‌خواند و سپس آن‌ها را به یک خروجی استاندارد کپی می‌کند و به این صورت به کار گرفته می‌شود:

cat [file...]

می‌توان از فرمان cat به منظور نمایش فایل‌ها بدون صفحه‌بندی استفاده کنید. برای مثال:

این فرمان محتوای فایل ls-output.txt را نشان می‌دهد. Cat اغلب به منظور نمایش متن‌های کوتاه از فایل‌ها به کار می‌رود. از آنجایی که cat می‌تواند بیش از یک فایل را به‌عنوان آرگومان قبول کند، از آن می‌توان به‌منظور اتصال فایل‌ها به یکدیگر نیز استفاده کرد.

فرض کنید که فیلی عظیم را دانلود کرده‌اید. این فایل به بخش‌های کوچک‌تر تقسیم شده است (فایل‌های تصویری موجود در شبکه یوزنت معمولاً به این شیوه به اشتراک گذاشته می‌شوند) حال می‌خواهیم این بخش‌های کوچک را به هم متصل کنید تا فایل اصلی به حالت اولیه خود برگردد. اگر مثلاً فایل‌ها به این صورت نام‌گذاری شده باشند:

movie.mpeg.001 movie.mpeg.002 ... movie.mpeg.099

می‌توان آن‌ها را با استفاده از فرمان زیر به هم متصل کرد:

با توجه به اینکه Wildcardها همواره به ترتیب بسط پیدا می‌کنند در نتیجه این آرگومان فایل‌ها را به ترتیب صحیح به هم متصل خواهد کرد.

حال اگر فرمان cat را بدون هیچ آرگومانی وارد کنیم چه اتفاقی خواهد افتاد؟

به نظر می‌رسد که هیچ اتفاقی نمی‌افتد ولی در حقیقت به حالت معلق باقی می‌ماند تا ما فرمانی وارد کنیم. فرمان cat شروع به خواندن ورودی‌های استاندارد از ابتدا می‌کند و از آنجایی که ورودی‌های استاندارد به‌صورت پیش‌فرض به صفحه‌کلید متصل شده‌اند، پس فرمان cat منتظر می‌ماند تا چیزی تایپ کنیم. متن زیر را وارد کنید:

سپس Ctrl+D را فشرده تا به cat بفهمانید که به آخر فایل در یک ورودی استاندارد رسیده‌ایم.

در نبود آرگومان‌های نام فایل فرمان cat ورودی استاندارد را دریافت و به خروجی استاندارد که همان صفحه‌نمایش است نشان می‌دهد. پس ما به این صورت می‌بینیم که خط تایپ شده تکرار شد.

از این رفتار می‌توان به منظور ایجاد فایل‌های متنی کوتاه استفاده نمود. مثلاً می‌خواهیم یک فایل با نام lazy_dog.txt که حاوی متن تایپ شده است ایجاد کنیم. بایستی فرمان را به این شیوه تایپ کنیم:

پس از وارد کردن فرمان فوق، متن مورد نظر خود را تایپ می‌کنیم. در آخر با فشردن Ctrl+D فایل به پایان می‌رسد. برای نمایش نتایج وارد شده در فایل خود می‌توانیم باز هم از فرمان cat به منظور نمایش استفاده کنیم:

خوب حال می‌دانیم فرمان cat ورودی‌های استاندارد را قبول می‌کند:

یادآور می‌شویم که برای خروجی استاندارد از عملگر < استفاده می‌کردیم. حال برای ورودی استاندارد از عملگر > استفاده می‌کنیم. با استفاده از این عملگر و فرمان بالا منبع ورودی استاندارد را از صفحه‌کلید به فایل lazy_dog.txt تغییر دادیم. این کار خیلی کاربردی نیست ولی مفهوم را می‌رساند. یعنی این بار از یک فایل به عنوان منبع ورودی استاندارد استفاده می‌کنیم. فرمان‌های دیگر استفاده بهتری از ورودی استاندارد خواهند داشت. به این منظور به صفحات manual مراجعه نمایید.

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت هفتم، هدایت و تغییر مسیر اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


فروردین ۲۶ ۱۳۹۷

آموزش رایتر: قسمت ششم، کار با واژه‌ها

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

در این آموزش قصد داریم به چگونگی کار کردن با واژه‌ها بپردازیم.

درج واژه‌ها

قبل از شروع تایپ باید نوع پاراگراف را مشخص نمود. یعنی متن، فارسی (از راست به چپ) است یا انگلیسی (از چپ به راست). برای این کار می‌توان از کلیدهای ترکیبی Ctrl+Shift سمت راست صفحه‌کلید برای حالت راست به چپ و از کلیدهای ترکیبی Ctrl+Shift سمت چپ صفحه‌کلید برای حالت چپ به راست استفاده کرد.

جابه‌جایی در متن

با استفاده از ماوس می‌توان به راحتی در متن جابه‌جا شد. همچنین، کلیدهای جهت‌نمای صفحه‌کلید نیز امکان حرکت کردن در بین متون را فراهم می‌سازند.

انتخاب واژه‌ها

قبل از اینکه بخواهیم هر تغییری روی متن انجام دهیم، نیاز است آن را انتخاب کنیم. انتخاب متن در داخل رایتر همانند انتخاب کردن متن در دیگر برنامه‌هاست.

برای انتخاب بلوک‌ها تمام روش‌های جابه‌جایی با کلید Shift انجام می‌شوند. علاوه بر انتخاب کردن بلوک‌هایی از متن، می‌توان آیتم‌هایی که متوالی نیستند و ستون‌ها (بلوک‌های عمودی از متن) را نیز انتخاب نمود.

برای انتخاب کردن آیتم‌هایی که متوالی نیستند اول قسمتی از متن را انتخاب، سپس کلید Ctrl را پایین نگه داشته و از ماوس برای انتخاب قسمت بعدی متن استفاده کنید. برای انتخاب با صفحه‌کلید بعد از انتخاب قسمت اول کلیدهای Shift+F8 را فشرده تا رایتر در حالت “Adding selection” قرار گیرد. سپس با کلیدهای جهت‌نما قسمت بعدی را انتخاب کرده و برای خروج از این حالت دکمه Esc را انتخاب نمایید.

می‌توان یک بلوک عمودی یا «یک ستون» از متن که با فاصله یا تب از هم جدا شده است را انتخاب کرد. برای این کار از مسیر Edit > Selection Mode > Block Area و یا کلیدهای Ctrl+F8 استفاده نمود و یا بر روی آیکون Selection در نوار وضعیت کلیک نمود و Block selection را از لیست انتخاب کرد.

جستجو و جایگزینی کلمات و عبارات

اولین روش برای جستجو استفاده از نوار ابزار Find می‌باشد که می‌توان در مسیر View > Toolbars > Find آن را یافت و یا با کمک کلیدهای Ctrl+F آن را فعال نمود.

روش دوم استفاده از کادر محاوره‌ای Find & Replace بوده که برای نمایش آن می‌توان کلیدهای Ctrl+H را فشرد و یا می‌توان از مسیر Edit > Find & Replace بدان دست یافت.

متنی که می‌خواهید جستجو شود را در کادر Find و متن جدید را در کادر Replace تایپ کنید.

درج خودکار واژه‌ها

نرم‌افزار واژه‌پرداز زمانی که واژه‌ای در آن تایپ می‌شود به‌طور خودکار آن را تغییر می‌دهد، برای مدیریت این تغییرات از مسیر Tools > AutoCorrect Options پنجره AutoCorrect را باز کنید. همانطور که در شکل زیر مشاهده می‌شود.

برای تعریف مورد جدید ابتدا زبان را انتخاب سپس در کادر Replace واژه‌ای که باید تغییر کند و در کادر With واژه‌ای که باید جایگزین شود را وارد و در پایان کلید New را کلیک کنید.

اصلاح املایی و گرامری

برای اینکه ترکیبی از املا و دستور زبان بر روی سند (یا متن انتخاب شده) بررسی شود، بر روی دکمه Spelling and Grammar از Standard Toolbar کلیک کنید یا دکمه F7 را فشار دهید.

بر طبق این استفاده، لغت‌نامه مناسب باید نصب شود. به‌صورت پیش‌فرض، چهار فرهنگ لغت نصب ده است: غلط‌گیر املایی، جستجوگر دستور زبان، یک فرهنگ لغت، فاصله‌گذاری و اصلاح‌نامه. در عمل ابزار Spelling and Grammar از نقطه‌ای از سند که مکان‌نما در آن قرار گرفته به بعد یا متنی که انتخاب شده است، بررسی‌های لازم را انجام می‌دهد. اگر هر کلمه ناشناسی پیدا شود یا اگر قوانین دستور زبان شکسته باشد کادر محاوره‌ای Spelling and Grammar باز می‌شود. همانطور که در شکل زیر مشاهده می‌شود.

جملات غلط در پنجره نمایش داده می‌شود. اگر یک کلمه به‌طور رسمی شناخته نشده باشد به‌صورت برجسته نمایش داده می‌شود.

اگر خطا دستوری باشد، تنظیمات لازم از نوار کمرنگ زیر در Text Language نشان داده می‌شود. جمله و یا کلمه را می‌توان در این پنجره ویرایش کرد.

پنجره شامل کلمات جایگزینی پیشنهادی برای کلمه برجسته شده است. یک کلمه را انتخاب می‌کنیم و سپس Change یا Change All را انتخاب و آن را جایگزین کنید.

برای خطاهای دستور زبانی چند گزینه وجود دارد. گزینه Change را برای پذیرش پیشنهادها انتخاب کنید.

به‌طور پیش‌فرض گزینه Check Grammar as You Type و گزینه Check Spelling as You Type در مسیر Tools > Options > Writing Aids > Language Setting > Options فعال است.

در صورت فعال بودن واژه‌پرداز اشتباهات املایی را با خطوط موج‌دار قرمز مشخص می‌کند، برای تصحیح آن بر روی واژه کلیک راست و واژه صحیح را انتخاب کنید.

منبع: «جزوه آموزشی مهارت کار با نرم‌افزار واژه‌پرداز» نوشته شرکت دانش‌بنیان سافا

نوشته آموزش رایتر: قسمت ششم، کار با واژه‌ها اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


فروردین ۲۵ ۱۳۹۷

آموزش اوبونتو: قسمت پنجم، سفارشی‌سازی دسکتاپ

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

بسیاری از عملیات سفارشی‌سازی را می‌توانید از شاخص Session در قسمت System Setting بیابید. در این قسمت تنظیمات مربوط به Dash، ظاهر دسکتاپ، تم‌ها، تصاویر پس‌زمینه در دسترس است.

بخش Appearance

این بخش شامل دو زبانه Look و Behavior می‌باشد که به شرح آن‌ها خواهیم پرداخت:

زبانه Look

در زباله Look می‌توان تصویر پس‌زمینه، پنجره تم و سایز آیکون‌های لانچر تغییر دهید.

برای دستیابی به Appearance بر روی تصویر پس‌زمینه کلیک راست کرده و گزینه Change Desktop Background را انتخاب کنید و یا از طریق شاخص Session گزینه System Setting را انتخاب کنید و سپس بر روی آیکون Appearance کلیک نمایید. بخش Theme در پنجره Appearance تصویر پس‌زمینه انتخابی شما و تم‌ها را نمایش می‌دهد. به‌طور پیش‌فرض تم Ambiance استفاده می‌شود، اما تم‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توانید آن‌ها را انتخاب کنید.

زبانه Behavior

در زبانه behavior چندین گزینه برای تغییر رفتار دسکتاپ وجود دارد. اگر گزینه Auto-hide the Launcher را فعال نمایید، زمانی که ماوس را در منطقه لانچر قرار دهید، لانچر نمایان خواهد شد و با خارج کردن ماوس منطقه مربوطه، لانچر پنهان می‌شود.

در گزینه Enable Workspaces به‌طور پیش‌فرض فضاهای کاری فعال نیستند. با فعال کردن این گزینه می‌توانید فضاهای کاری را فعال کنید.

گزینه Add show desktop icon to the launcher آیکون دسکتاپ را در Launcher فعال می‌کند. گزینه Show the menus for a window کمک می‌کند تا بسته به انتخاب شما منوها در menu bar نمایش داده شوند یا در title bar پنجره‌ها.

منبع: کتاب Getting Started with Ubuntu 16.04 نوشته The Ubuntu Manual Team

نوشته آموزش اوبونتو: قسمت پنجم، سفارشی‌سازی دسکتاپ اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


فروردین ۲۲ ۱۳۹۷

آموزش اوبونتو: قسمت چهارم، فایل‌ها و دایرکتوری‌ها

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

دو روش برای یافتن فایل‌ها بر روی کامپیوتر شما وجود دارد؛ آن‌ها را جستجو کنید و یا به‌طور مستقیم از دایرکتوری آن‌ها دسترسی پیدا کنید.

می‌توانید یک فایل را با استفاده از Dash یا مدیر فایل جستجو کنید. همچنین می‌توانید از مدیر فایل یا Dash برای دسترسی به دایرکتوری‌های معمول استفاده شده (مانند Document، Music، Downloads) و همچنین از فایل‌های اخیراً استفاده شده، استفاده کنید.

دایرکتوری home برای ذخیره‌سازی تمام فایل‌های شخصی (به جای فایل‌های سیستم مانند برنامه‌های کاربردی) استفاده می‌شود.

به‌طور پیش‌فرض، محتویات دایرکتوری home شما قابل دسترسی است و سایر کاربران کامپیوتر شما می‌توانند آن را بخوانند. نام دایرکتوری home شما با نام کاربریتان منطبق می‌باشد.

هنگام باز کردن دایرکتوری شخصی مجموعه‌ای از چندین دایرکتوری را مشاهده خواهید کرد، از جمله Desktop (حاوی فایلی که بر روی دسکتاپ قابل مشاهده است) Documents، Download، Music، Pictures، Public، Templates و Videos. این دایرکتوری‌ها به‌طور خودکار در طول فرآیند نصب ایجاد می‌شوند. شما می‌توانید فایل‌ها و دایرکتوری‌های بیشتری را در صورت نیاز اضافه کنید.

اوبونتو همانند سیستم‌عامل‌های ویندوز و مک برای فایل‌ها و دایرکتوری‌هایش دارای فایل منیجر (File Manager) است که به‌وسیله آن فایل‌ها را مدیریت می‌کند.

زمانی که میانبر فایلی را در لانچر انتخاب می‌کنید و یا بر روی یک دایرکتوری در Dash کلیک می‌کنید و یا بر روی دایرکتوری که روی دسکتاپ قرار دارد دابل کلیک می‌کنید، اوبونتو فایل را به کمک فایل منیجر باز می‌کند.

پنجره پیشفرض شامل ویژگی‌های زیر است:

Menu bar (نوار منو) در بالای صفحه قرار دارد. منوی فایل به شما این امکان را می‌دهد که طرح مرورگر را تغییر دهید، بوکمارک‌ها را نمایش داده و یا حذف یا اضافه کنید، سند راهنما را باز کنید، یک پنجره بگشایید یا به یک سرور وصل شوید یا از آن خارج شوید.

Title bar (نوار عنوان) نمایانگر نام دایرکتوری است که در حال حاضر انتخاب شده است. همچنین دارای دکمه بستن، کوچک کردن و حداکثرسازی است.

Tool bar (نوار ابزار) تاریخچه و سابقه حرکت شما را در سیستم نشان می‌دهد و نمایانگر موقعیت مکانی شما در سیستم فایل و دارای ابزار جستجو است.

در گوشه بالا سمت چپ نوار ابزار دو آیکون فلش وجود دارد که کارایی آن‌ها همانند قابلیت‌های جلو و عقب رفتن در مرورگرهای وب را دارد.

با کلیک بر روی آیکون Search یک فیلد متنی باز می‌شود که شما می‌توانید یک فایل یا دایرکتوری را بر اساس نام آن پیدا کنید.

Left Pane (ستون سمت چپ) این بخش شامل کلیدهای میانبری برای دایرکتوری‌های مورد استفاده است.

شما می‌توانید از منوبار بخش Bookmark و گزینه Bookmark this Location یک دایرکتوری را اصطلاحاً Bookmark کنید.

Right Pane (ستون سمت راست) این بخش نسبت به ستون سمت چپ عریض‌تر می‌باشد. فایل‌ها و دایرکتوری‌ها مسیری که در آن قرار دارید را نمایش می‌دهد.

باز کردن فایل‌ها

برای باز کردن یک فایل می‌توانید بر روی آیکون آن دوبار کلیک کنید. اوبونتو سعی خواهد کرد که یک برنامه مناسب برای باز کردن فایل انتخاب شده پیدا کند. در برخی از موارد ممکن است بخواهید فایل را با برنامه دیگری باز کنید تا اینکه اوبونتو آن را انتخاب کند. برای انجام این کار بر روی آیکون فایل خود، کلیک راست کرده و گزینه Open With را انتخاب کنید.

ایجاد دایرکتوری جدید

برای ایجاد دایرکتوری جدید به کمک فایل منیجر کافی است در یک فضای خالی در Right Pane کلیک راست کرده و گزینه New Folder را برگزینید. این عملکرد بر روی صفحه دسکتاپ نیز قابل اجرا است. دایرکتوری جدید با نام Untitled Folder ایجاد می‌شود. همچنین می‌توانید با کمک کلیدهای ترکیبی Ctrl + Shift + N دایرکتوری جدید ایجاد کنید.

پنهان (hidden) کردن فایل‌ها و دایرکتوری‌ها

اگر می‌خواهید فایل‌ها و دایرکتوری‌های شخصی را پنهان کنید. کافی است نقطه‌ای را در ابتدای نام آن قرار دهید. (به عنوان مثال .Personal) به راحتی می‌توان فایل‌های پنهان را به کمک منوی View و گزینه Show Hidden و یا با استفاده از کلیدهای ترکیبی Ctrl + H مشاهده کنید. پنهان کردن فایل‌ها با نقطه یک تدبیر امنیتی نیست و صرفاً راهی برای سازماندهی فایل‌ها است.

کپی و جابجا کردن فایل‌ها و دایرکتوری‌ها

اعمال Copy، Cut و Paste می‌توانید به کمک فایل منیجر با کلیک راست بر روی آیتم مربوطه و انتخاب گزینه مورد نظر انجام دهید. همچنین می‌توانید با کمک کلیدهای ترکیبی Ctrl + X، Ctrl + C و Ctrl + V به ترتیب برای Cut، Copy و Paste فایل‌ها و دایرکتوری‌ها استفاده کنید.

جستجو به کمک Dash

در Dash عبارات مورد نظر خود را در نوار جستجو واقع در بالای Dash تایپ کنید. همچنین می‌توان از لنزهای برنامه‌ها یا فایل‌ها و پوشه‌ها استفاده کرد. در اینجا می‌توان از فیلتر نیز برای محدود کردن جستجو استفاده نمود.

جستجو به کمک File Manager

در فایل منیجر بر روی دکمه بزرگنمایی کلیک کرده یا کلیدهای ترکیبی Ctrl + T را بفشارید. در این قسمت فیلد جستجو باز شده و نام فایل یا پوشه‌ای را که می‌خواهید پیدا کنید، تایپ نمایید.

منبع: کتاب Getting Started with Ubuntu 16.04 نوشته The Ubuntu Manual Team

نوشته آموزش اوبونتو: قسمت چهارم، فایل‌ها و دایرکتوری‌ها اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


فروردین ۲۲ ۱۳۹۷

آموزش رایتر: قسمت پنجم، مدیریت اسناد

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

جهت شروع باید یک صفحه جدید باز کنید. بدین منظور از منوی File > New > Document کمک می‌گیریم یا با کلیدهای میان‌بر Ctrl + N صفحه جدیدی باز کنید.

جهت ایجاد سند جدید برای نوشتن متن، باید سند از نوع Text Document باشد. بقیه گزینه‌ها جهت ایجاد اسناد دیگر لیبره‌آفیس کاربرد دارد. اگر سندی از قبل طراحی شده باشد و به الگوها (Templates) اضافه کرده باشیم، می‌توان با کلیک بر روی گزینه Templates آن الگوها را فراخوانی کرد.

اگر سندی را تایپ و آن را روی دیسک جانبی ذخیره کرده باشیم، جهت فراخوانی از گزینه Open استفاده می‌شود. قالب‌هایی را که می‌توان در رایتر باز نمود عبارتند از: TXT، DOC، DOCX، ODT.

آخرین سندهایی که باز شده‌اند را می‌توان از گزینه Recent Documents مجدداً فراخوانی کرد.

ذخیره کردن یک سند

برای ذخیره کردن از گزینه Save یا از کلیدهای میان‌بر Ctrl+S استفاده می‌شود. (توجه: هر گاه گزینه‌ای به رنگ خاکستری بود آن گزینه غیرفعال است.) در مورد گزینه Save، هر گاه غیرفعال بود، یا سند ذخیره شده است یا چیزی برای ذخیره کردن وجود ندارد.

گزینه Save as برای ذخیره کردن یک نسخه از سند جاری به نام دیگر و ادامه کار با سند جدید است.

گزینه Save a Copy برای ذخیره کپی از سند جاری به نام دیگر و ادامه کار با سند جاری است.

ذخیره کردن یک سند به صورت خودکار

رایتر می‌تواند یک سند را به‌صورت خودکار در یک فایل موقت در فواصل زمانی موقت ذخیره کند. ذخیره کردن به صورت خودکار، مانند ذخیره کردن به صورت دستی است، بازنویسی آخرین وضعیت از فایل مورد نظر در فایل‌های موقت ذخیره می‌شود. برای فعال‌سازی این قابلیت ابتدا باید وارد مسیر Tools > Options > Load/Save > General شده سپس بر روی Save AutoRecovery information every کلیک نمایید. و در فواصل زمانی آن را تنظیم کنید. مقدار پیش‌فرض ۱۵ دقیقه است. مقداری دلخواه را وارد کنید.

بستن یک سند

اگر تنها یک سند باز باشد و بخواهیم آن سند را ببندیم، می‌بایست به مسیر File > Close رفته و یا بر روی ضربدر در نوار عنوان کلیک کرد. علامت ضربدر ممکن است در سمت راست و یا سمت چپ نوار عنوان قرار گرفته باشد.

اگر سند ذخیره نشده باشد، پیامی نمایش داده می‌شود و از کاربر می‌پرسد که آیا قصد ذخیره آن را دارید و یا از اعمال تغییرات صرف نظر شود.

لغو و بازبینی تغییرات

هنگامی که یک سند باز است، می‌توان آخرین تغییر را با کلیدهای Ctrl+Z یا کلیک کردن بر روی دکمه undo واقع در نوار ابزار استاندارد و یا انتخاب مسیر Edit > Undo از نوار منو به عقب برگرداند. (همانطور که در تصویر مشخص است.) پس از به‌کارگیری دکمه undo دکمه redo فعال می‌شود. این دکمه نیز در نوار استاندارد و در مسیر Edit > Redo در دسترس است؛ همچنین می‌توان برای انجام عمل redo از ترکیب کلیدهای Ctrl+Y استفاده نمود.

منبع: «جزوه آموزشی مهارت کار با نرم‌افزار واژه‌پرداز» نوشته شرکت دانش‌بنیان سافا

نوشته آموزش رایتر: قسمت پنجم، مدیریت اسناد اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


فروردین ۲۱ ۱۳۹۷

آموزش خط فرمان: قسمت ششم، کار کردن با فرمان‌ها

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

این آموزش فرمان‌های type، which، man، apropos، info، whatis و alias را شامل می‌شود.

یک فرمان می‌تواند چهار چیز باشد:

  • یک برنامه اجرایی مانند فایل‌های موجود در /usr/bin که در این دسته می‌توان به برنامه‌هایی که قابلیت کامپایل دارند از قبیل برنامه‌های نوشته شده در C و C++ یا برنامه‌های نوشته شده در زبان‌های اسکریپت‌نویسی شامل Shell، Perl، Python، Ruby و نظایر آن اشاره داشت.
  • فرمان تولید شده توسط خود پوسته (Shell). Bash از تعدادی از فرمان‌ها پشتیبانی می‌کند که فرمان‌های درون‌ساخت پوسته (shell builtins) نامیده می‌شوند. به‌عنوان مثال فرمان cd یک فرمان shell builtins نامیده می‌شود.
  • یک تابع پوسته (shell function). توابع پوسته شامل اسکریپت‌های پوسته بوده که در محیط قرار گرفته‌اند. پیکربندی محیط و نوشتن توابع پوسته در آموزش‌های بعدی تحت پوشش قرار خواهند گرفت.
  • یک نام مستعار (alias). alias فرمانی است که خودمان به کمک دیگر فرمان‌ها می‌توانیم تعریف کنیم.

شناسایی فرمان‌ها

در ابتدا می‌بایست بدانید که چه نوع از فرمان‌ها استفاده می‌شود و لینوکس چند راه برای پی بردن به آن ارائه می‌دهد.

روش اول، فرمان type که نوع فرمان را نمایش می‌دهد.

فرمان type یک فرمان shell builtin بوده که نوع فرمان را با توجه به نام فرمان نشان می‌دهد که به شکل زیر به کار گرفته می‌شود:

type command

که به جای command می‌بایست نام فرمانی را که می‌خواهید بررسی شود قرار دهید. در ادامه چندین مثال از فرمان type آورده شده است:

روش دوم، فرمان which که محل اجرای فرمان را مشخص می‌کند.

گاهی اوقات چندین نسخه از برنامه اجرایی بر روی یک سیستم نصب می‌شود. به منظور تعیین محل دقیق یک فرمان اجرایی، فرمان which کاربرد دارد که بدین صورت استفاده می‌شود:

فرمان which فقط مختص برنامه‌های اجرایی است نه builtin و یا نام مستعاری که برای برنامه‌های اجرایی است. هنگامی که ما سعی می‌کنیم از یک فرمان builtin به عنوان مثال، فرمان cd استفاده کنیم هیچ پاسخی دریافت نکرده و یا با پیغام خطا مواجه خواهیم شد:

پیغام فوق به‌طور فانتزی می‌گوید: «فرمان پیدا نشد! (command not found)»

دریافت مستندات فرمان‌های لینوکس با کمک فرمان help

بش (bash) دارای یک مرکز درونی کمک برای فرمان‌های shell builtin می‌باشد. برای استفاده از آن help را به همراه نام فرمان مورد نظر تایپ نموده و اجرا نمایید. برای مثال:

آیتم‌هایی که درون براکت هستند، آیتم‌هایی اختیاری هستند. علامت | (خط عمودی) نیز نشان‌دهنده آیتم‌های اختصاصی و انحصاری است.

فرمان –help نمایش اطلاعات مفید فرمان

بسیاری از برنامه‌های اجرایی از فرمان –help  پشتیبانی می‌کنند که توضیح نحو (syntax) و گزینه‌های (options) پشتیبانی شده یک فرمان را نشان می‌دهد. به‌عنوان مثال:

نمایش صفحه راهنمای برنامه‌های لینوکس به کمک فرمان man

اکثر برنامه‌های اجرایی که برای استفاده از خط فرمان در نظر گرفته شده مستندات رسمی به نام man page ارائه می‌دهند. شکل اجرای این فرمان به‌صورت زیر است:

man program

کافی است به جای program فرمان مورد نظر را برای مشاهده تایپ نمایید.

Man pageها تا حدودی در فرمت متفاوت هستند، اما به‌طور معمول شامل یک عنوان، خلاصه‌ای از نحو (syntax) فرمان، شرحی از هدف فرمان و فهرست یا توضیحاتی از گزینه‌های فرمان می‌باشند.

با این حال man pageها معمولاً مثالی را شامل نمی‌شوند و به عنوان یک مرجع، نه یک آموزش در نظر گرفته می‌شوند.

راهنمایی که فرمان man نمایش می‌دهد به بخش‌هایی تقسیم می‌شود و فقط فرمان‌های کاربر را پشتیبانی نمی‌کند بلکه فرمان‌های مدیریت سیستمی، رابط‌های کاربری برنامه، فرمت‌های فایل و نظایر آن را پشتیبانی می‌کند. جدول زیر طرح کلی صفحات manual را شرح می‌دهد:

گاهی اوقات نیاز داریم تا به یک بخش از صفحه manual نگاه کنیم تا چیزی که دنبال آن هستیم را پیدا کنیم. اگر که شماره بخش مورد نظر را در فرمان تعیین نکنیم، همیشه اولین نمونه منطبق را دریافت خواهیم کرد که به احتمال زیاد در بخش ۱ باشد. برای تخصیص شماره بخش به فرمان، به شکل زیر عمل می‌کنیم:

man section search_term

که در اینجا search_term همان مورد جستجوی ماست. به عنوان مثال:

با اجرای صفحه راهنمایی را خواهیم دید که فرمت فایل /etc/passwd را شرح می‌دهد.

نمایش فرمان‌های مناسب با کمک فرمان apropos

گاهی اوقات نیاز داریم که لیست صفحات manual را برای یک مورد خاص جستجو نماییم. در ادامه مثالی از جستجوی صفحات راهنما را برای floppy آورده شده است:

فیلد اول در هر خط خروجی نام صفحه راهنماست و فیلد دوم نشان‌دهنده بخش مورد نظر می‌باشد. به یاد داشته باشید که گزینه –k با فرمان man دقیقاً مانند عملکرد apropos عمل خواهد کرد.

نمایش توصیفی مختصر از یک فرمان با کمک فرمان whatis

فرمان whatis نام و شرحی یک خطی از یک صفحه راهنما را مطابق با یک کلمه مشخص، نمایش می‌دهد.

نمایش اطلاعات ورودی یک برنامه با کمک فرمان info

پروژه GNU یک جایگزین برای صفحات man با نام info page ارائه نموده است. صفحات اطلاعات در برنامه‌ای با نام info نمایش داده می‌شود. صفحات info مانند صفحات وب دارای لینک‌هایی هستند.

برنامه info فایل‌های صفحات info را می‌خواند و در یک ساختار درختی در nodeهای جداگانه نشان می‌دهد. هر نود شامل یک عنوان جداگانه است. فایل‌های info شامل لینک‌هایی هستند که شما را به nodeهای دیگر هدایت می‌کند. لینک‌ها از طریق علامت * (ستاره در اولشان) شناسایی شده و با قرار دادن نشانگر بر روی آن‌ها و فشار دادن کلید Enter اجرا می‌شوند. برای دریافت اطلاعات اطلاعات می‌توانید info را به دنبال نام برنامه تایپ کنید، به عنوان مثال:

جدول زیر فرمان‌هایی که به منظور کنترل صفحه هنگام خواندن صفحات info استفاده می‌شود را نشان می‌دهد:

ایجاد فرمان‌ها به کمک فرمان alias

پیش از آغاز نیاز است تا به یکی از ترفندهای خط فرمان بپردازیم. ما می‌توانی بیش از یک فرمان را در یک خط از خط فرمان قرار دهیم. این کار با کمک علامت سمی‌کالن قابل اجراست به صورت زیر:

command1; command2; command3..

به عنوان مثال:

همانطور که مشاهده می‌شود سه فرمان را در یک خط قرار داده‌ایم. ابتدا دایرکتوری را به مسیر /usr تغییر داده‌ایم، سپس لیست محتویات دایرکتوری را نمایش داده‌ایم و در نهایت با کمک فرمان cd به دایرکتوری اصلی بازگشتیم.

اولین چیزی که بایستی برای دستور خود تصور کنیم یک نام برای فرمان جدید است. چون این فقط یک آزمایش است نام test را انتخاب می‌نماییم. البته بهتر است تست کنیم که کسی قبلاً از این اسم استفاده نکرده است. با فرمان type می‌توان به این مطلوب رسید:

مشاهده می‌شود که این نام قبلاً انتخاب و استفاده شده است. حال foo را آزمایش می‌کنیم:

خوشبختانه foo در بین فهرست فرمان‌های لینوکس موجود نیست. در ادامه با کمک فرمان alias فرمان جدید را ایجاد می‌کنیم:

ساختار این فرمان بدین شکل است:

alias name='string'

پس از فرمان alias نامی را برای فرمان جدید تایپ کرده و بدون هیچ فاصله‌ای با قرار داد یک علامت مساوی دو علامت کوتیشن را قرار می‌دهیم و درون آن رشته‌ای را که می‌خواهیم اجرا شود را قرار می‌دهیم. پس از این کار، فرمان جدید همواره قابل احراست.

می‌توانیم فرمان foo را با کمک فرمان type بررسی کنیم:

برای حذف آن نیز می‌توان از فرمان unalias کمک گرفت:

در تعریف فرمان‌ها با کمک alias مشکلی وجود دارد به‌طوریکه با بستن ترمینال همه چیز پاک می‌شود! در درس‌های بعدی خواهید آموخت که چگونه فرمان‌های alias خود را در قالب فایل‌هایی به محیط اضافه کنید تا هر زمان که وارد سیستم می‌شویم این فرمان‌ها به‌صورت خودکار تعریف شوند.

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت ششم، کار کردن با فرمان‌ها اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


فروردین ۲۰ ۱۳۹۷

غیرفعال کردن دائمی حافظه‌ی Swap در لینوکس

swap

در مطالب قبلی در مورد حافظه‌ی swap توضیح داده شد و نحوه ی خالی کردن آن نیز شرح داده شد.اکنون در این مطلب قصد داریم تا حافظه‌ی swap را به صورت کامل و برای همیشه غیرفعال کنیم.

برای اینکار ابتدا جهت غیرفعال کردن swap دستور پایین را اجرا کنید :

 

#swapoff -a

 

در این حالت swap غیرفعال شده است ولی به صورت دائمی نیست و با reboot شدن سیستم، حافظه ی swap دوباره فعال خواهد شد.برای جلوگیری از فعال شدن آن پس reboot شدن سیستم و غیرفعال کردن دائمی آن کافیست تا فایل تنظیمات مربوط به mount شدن پارتیشن ها را باز کنید :

 

#vi /etc/fstab

 

اکنون خطی که مربوط به swap می باشد را پیدا کنید و جلوی آن علامت # قرار دهید تا به حالت comment در آید.برای نمونه تصویر پایین را مشاهده کنید :

 

 

fstab

 

پس از دخیره تغییرات در فایل اکنون کافیست تا یکبار سیستم را reboot کنید یا اینکه از دستور پایین استفاده کنید :

 

#mount -a

اکنون با انجام این مراحل حافظه‌ی swap بر روی سیستم به صورت دائم غیرفعال شده است.جهت مشاهده فضای swap بر روی سیستم نیز می توانید از دستور پایین استفاده کنید :

 

#swapon -s

امید است تا از این مطلب استفاده لازم را برده باشد.

شاد و فدورایی باشید.

 

 


فروردین ۱۹ ۱۳۹۷

آموزش اوبونتو: قسمت سوم، مدیریت پنجره‌ها

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

در این آموزش قصد داریم به مبحث Workspaceها و مدیریت پنجره‌ها و چگونگی حرکت و سوییچ کردن در فضاهای کاری و پنجره‌ها بپردازیم.
Workspaceها (فضاهای کاری) به‌عنوان دسکتاپ مجازی شناخته می‌شوند. Workspaceها نمایانگرهای جداگانه‌ای هستند که دسکتاپ شما را با برنامه‌های گروهی، گروه‌بندی می‌کند. با انجام این کار، به کاهش درهم‌ریختگی و بهبود دسکتاپ کمک کنید. به عنوان مثال شما می‌توانید تمام برنامه‌های رسانه‌ای خود را در یک فضای کاری و مرورگر وب خود را در یک فضای کاری دیگر باز کنید. به‌طور پیشفرض اوبونتو دارای چهار فضای کاری است.

فعال‌سازی ‌Workspaceها

ویژگی‌های فضای کاری به‌طور پیش‌فرض در اوبونتو فعال نیست. برای فعال‌سازی فضاهای کاری ابتدا وارد System Settings شده و بر روی Appearance و سپس زبانه Behavior کلیک کنید. سپس Enable workspace را فعال کنید. پس از انجام این کار آیکون مربوط به Workspaceها به لانچر اضافه می‌شود.

سوئیچ کردن میان فضاهای کاری

اگر Workspace را همانطور که توضیح داده شد فعال کرده باشید؛ خواهید توانست بین فضاهای کاری از طریق کلیک کردن بر روی آیکون سوئیچ فضاهای کاری بر روی لانچر سوئیچ کنید.
شما با استفاده از کلیدهای ترکیبی Super+S و فشردن دکمه‌های جهت‌نما مابین فضاهای کاری می‌توانید سوئیچ کنید.
توجه: دکمه Super همان کلیدی است که در دنیای مایکروسافت دکمه ویندوز نامیده می‌شود.

مدیریت پنجره‌ها

با باز کردن یک برنامه در اوبونتو مانند مرورگر وب یا ویرایشگر متنی، پنجره آن برنامه روی دسکتاپ باز خواهد شد.
در اوبونتو قسمت بالای پنجره (نوار عنوان) در سمت چپ در اکثر موارد نام نرم‌افزار نمایان می‌شود. در گوشه بالا سمت چپ سه دکمه مشاهده می‌شود. این دکمه‌ها وظیفه بستن پنجره یا مینیمم و ماکزیمم کردن پنجره را دارند. دیگر گزینه‌های مدیریت پنجره با کلیک راست کردن بر روی نوار عنوان در دسترس است.
بستن، به حداکثر رساندن، بازگرداندن و به حداقل رساندن پنجره‌ها
برای بستن پنجره می‌توانید روی دکمه بستن که به شکل یک علامت ضربدر است کلیک کنید. دکمه کناری دکمه بستن که به شکل یک خط است وظیفه پنهان کردن پنجره و فرستادن آن روی لانچر را دارد. هنگامی که یک نرم‌افزار در لانچر به‌صورت minimize قرار می‌گیرد. سمت چپ آیکون آن در لانچر یک مثلث اضافه می‌شود.
با کلیک بر روی آیکون برنامه minimize شده بر روی لانچر، پنچره به موقعیت اصلی آن برمی‌گردد. دکمه بعدی که maximize نام دارد و به شکل یک مربع است برنامه را به‌طور کامل بر روی فضای دسکتاپ به‌طور تمام‌صفحه قرار می‌دهد. با کلیک دوباره بر روی دکمه maximize پنجره مجدداً به اندازه اصلی آن باز می‌گردد.
جابه‌جا کردن و تغییر اندازه پنجره‌ها
برای جابه‌جا کردن یک پنجره در اطراف فضای کاری، ماوس را قرار دهید سپس روی دکمه سمت چپ ماوس کلیک کرده و پنجره را بکشید.
برای تغییر اندازه پنجره‌ها اشاره‌گر ماوس را روی لبه گوشه پنجره قرار دهید که نشانگر به یک فلش دوطرفه تبدیل شود سپس برای تغییر اندازه پنجره کلیک کرده و آن را بکشید.

سوئیچ کردن بین پنجره‌ها

در اوبونتو راه‌های زیادی برای تغییر بین پنجره‌های باز وجود دارد:
– اگر پنجره روی صفحه نمایش قابل مشاهده باشد، روی هر بخشی از آن کلیک کنید تا آن را در بالاتر از تمام پنجره‌های دیگر بالا ببرید.
– با کمک کلیدهای ترکیبی Alt+Tab نیز می‌توانید این کار را انجام دهید. ابتدا کلید Alt را پایین نگه داشته و کلید Tab را بفشارید تا پنجره مورد نظر بصورت پاپ‌آپ نمایان شود.
– بر روی آیکون برنامه مورد نظر کلیک راست کرده اگر برنامه‌ای دارای چندین پنجره باز می‌باشد، برای انتخاب پنجره دلخواه روی گزینه مربوطه دو بار کلیک کنید.
با فشردن کلیدهای ترکیبی Ctrl+Super+D تمام پنجره‌ها را مخفی کرده و با فشردن دوباره آن تمام پنجره‌ها را بازگردانید.

انتقال پنجره‌ای به یک فضای کاری دیگر

برای حرکت دادن پنجره‌ای به یک فضای کاری دیگر مطمئن شوید پنجره maximize نشده باشد. اگر maximize شده بود آن را به اندازه اصلی خود برگردانید.
سپس روی نوار عنوان پنجره کلیک راست کرده و انتخاب کنید:
Move to Workspace Left برای انتقال پنجره به فضای کاری چپ
Move to Workspace Right برای انتقال پنجره به فضای کاری راست
Move to Workspace Down برای انتقال پنجره به فضای کاری پایین
Move to Another Workspace فضای کاری را که مایلید پنجره بدان انتقال یابد انتخاب کنید.

کلیدهای میانبر یونیتی

هنگامی که چند ثانیه دکمه Super (که برخی آن را دکمه ویندوز می‌نامند) فشار دهید. یونیتی لیستی از میانبرهای صفحه‌کلید را نشان می‌دهد که به برخی از آن‌ها پرداخته‌ایم.

منبع: کتاب Getting Started with Ubuntu 16.04 نوشته The Ubuntu Manual Team

نوشته آموزش اوبونتو: قسمت سوم، مدیریت پنجره‌ها اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


اسفند ۲ ۱۳۹۶

آموزش خط فرمان: قسمت پنجم، مدیریت فایل‌ها و دایرکتوری‌ها

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

در این بخش به چند فرمان بسیار مهم و پرکاربرد که در مدیریت فایل‌ها و دایرکتوری‌ها کارایی دارد، پرداخته‌ایم:

– فرمان cp: کپی کردن فایل‌ها و دایرکتوری‌ها

– فرمان mv: جابجا کردن/ تغییر نام فایل‌ها و دایرکتوری‌ها

– فرمان mkdir: ایجاد دایرکتوری‌ها

– فرمان rm: حذف فایل‌ها و دایرکتوری‌ها

Wildcardها

قبل از آن که فرمان‌های فوق را شرح دهیم، نیاز است به یکی از ویژگی‌های پوسته بپردازیم که این فرمان‌ها را بسیار قدرتمند می‌سازد.

Wildcard کارایی
* هر کاراکتری و هر تعداد
? یک کاراکتر
[characters] هر کاراکتر مشخصی که نیاز است باشد.
[!characters] هر کاراکتر مشخصی که نباید باشد.
[[:class:]] هر کاراکتری متعلق به کلاس باشد.

 

کاراکترهای class کارایی
[:alnum:] هر کاراکتر الفبایی و شماره‌ای
[:alpha:] هر کاراکتر الفبایی
[:digit:] هر شماره‌ای
[:lower:] هر حرف کوچک
[:upper:] هر حرف بزرگ

چندین مثال:

مثال مفهوم
* همه فایل‌ها
g* هر فایلی که با g آغاز می‌شود
b*.txt هر فایلی که با b شروع شده و هر تعداد کاراکتر بعد از آن با پایان .txt
Data??? هر فایلی که با Data آغاز می‌شود و سه کاراکتر در انتهای آن قرار دارد.
[abc]* هر فایلی که با a یا b یا c آغاز می‌شود.
BACKUP.[0-9][0-9][0-9] هر فایلی که با BACKUP. آغاز شده و در ادامه سه رقم قرار می‌گیرد.
[[:upper:]] هر فایلی که با حرف بزرگ آغاز می‌شود.
[![:digit:]]* هر فایلی که با عدد آغاز نمی‌شود.
*[[:lower:]123] هر فایلی که با یک حرف کوچک یا با شماره ۱ یا ۲ یا ۳ آغاز می‌شود.

فرمان mkdir

فرمان mkdir برای ایجاد دایرکتوری‌ها استفاده می‌شود.

فرمت فرمان mkdir

mkdir dir1

دایرکتوری dir1 را ایجاد می‌کند.

mkdir dir1 dir2 dir3

دایرکتوری‌های dir1 و dir2 و dir3 را ایجاد می‌کند.

فرمان cp

فرمان cp فایل‌ها و دایرکتوری‌ها را کپی می‌کند.

فرمت فرمان cp

cp item1 item2

item1 را در item2 کپی می‌کند.

گزینه‌های فرمان cp

گزینه عملکرد
a, –archive فایل‌ها و دایرکتوری‌ها و تمام ویژگی‌های آن از جمله مالکیت و پرمیژن را کپی می‌کند.
i, –interactive قبل از بازنویسی مجدد یک فایل، از کاربر تاییدیه می‌خواهد.
r, –recursive دایرکتوری‌ها و محتویات آن را به‌طور بازگشتی کپی می‌کند. این گزینه (یا گزینه -a) هنگام کپی کردن دایرکتوری‌ها نیاز می‌شود.
u, –update هنگام کپی کردن فایل‌ها از یک دایرکتوری به دایرکتوری دیگر فقط فایل‌هایی را که یا وجود ندارند و یا جدیدتر از فایل‌های متناظر موجود در دایرکتوری مقصد هستند کپی می‌کند.
v, –verbose پیام‌های اطلاع‌رسانی را برای عملیات کپی نمایش می‌دهد.

مثال‌هایی از فرمان cp

cp file1 file2

file1 را در file2 کپی می‌کند. اگر file2 وجود داشته باشد آن را با محتویات  file1بازنویسی می‌کند. اگر file2 وجود نداشته باشد، آن را می‌سازد.

cp –i file1 file2

همانند مثال قبلی است با این تفاوت که زمانی که file2 وجود داشته باشد قبل از بازنویسی از کاربر سوال می‌شود.

cp file1 file2 dir1

file1 و file2 را در dir1 کپی می‌کند. dir1 باید وجود داشته باشد.

cp dir1/* dir2

با استفاده از wildcard تمام فایل‌های dir1 در dir2 کپی می‌شوند. dir2 باید وجود داشته باشد.

cp -r dir1 dir2

dir1 (و محتویات آن را) به dir2 کپی می‌کند. اگر دایرکتوری dir2 وجود نداشته باشد، ایجاد خواهد شد و محتویات dir1 در آن کپی می‌شود.

فرمان mv

فرمان mv هم فایل را جابه‌جا می‌کند و هم تغییر نام می‌دهد. بستگی دارد که چگونه از آن استفاده شود. طرز استفاده از فرمان mv همانند فرمان cp است.

mv item1 item2

برای تغییر نام می‌بایست item1 و item2 به یک آدرس اشاره کنند ولی نام آن‌ها متفاوت باشد.

گزینه‌های فرمان mv

گزینه عملکرد
i, –interactive قبل از بازنویسی یک فایل از کاربر درخواست تاییدیه می‌کند. اگر این گزینه مشخص نشده باشد، فایل همنام بی‌درنگ بازنویسی خواهد شد.
u, –update هنگام انتقال از یک دایرکتوری به دایرکتوری دیگر فقط فایل‌هایی را که در دایرکتوری مقصد موجود نیستند و یا جدیدتر از فایل‌های موجود در دایرکتوری مقصد هستند حرکت می‌دهند.
v, –verbose پیام‌های اطلاع‌رسانی را برای انتقال نمایش می‌دهند.

مثال‌های فرمان mv

mv file1 file2

file1 را به file2 انتقال می‌دهد. اگر file2 وجود داشته آن را با محتویات file1 بازنویسی می‌کند.

mv -i file1 file2

همانند مثال قبلی file1 را به file2 انتقال می‌دهد. اگر file2 وجود داشته از کاربر برای بازنویسی سوال می‌شود.

mv file1 file2 dir1

file1 و file2 را به dir1 انتقال می‌دهد. dir1 باید وجود داشته باشد.

mv dir1 dir2

dir1 (و محتویات آن را) به دایرکتوری dir2 انتقال می‌دهد. اگر dir2 وجود نداشته باشد آن را می‌سازد و محتویات دایرکتوری dir1 را به دایرکتوری dir2 منتقل می‌کند و dir1 را حذف می‌کند.

فرمان rm

فرمان rm برای پاک کردن (حذف) فایل‌ها و دایرکتوری‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

rm item…

item می‌تواند یک یا چند فایل یا دایرکتوری باشد.

گزینه‌های فرمان rm

گزینه عملکرد
i, –interactive قبل از حذف فایلی که وجود دارد از کاربر تاییدیه می‌گیرد. اگر این گزینه مشخص نشده باشد، فرمان rm فایل‌ها را بدون درنگ حذف می‌کند.
r, –recursive اگر دایرکتوری دارای زیردایرکتوری‌هایی باشد، آن‌ها را نیز حذف می‌کند.
f, –force فایل‌های موجود را نادیده می‌گیرد.
v, –verbose پیام‌های اطلاع‌رسانی را برای عمل حذف نمایش می‌دهد.

مثال‌های فرمان rm

rm file1

بی‌درنگ file1 را حذف می‌کند.

rm -i file1

قبل از حذف file1 از کاربر تاییدیه می‌گیرد.

rm -r file1 dir1

file1 و dir1 را به همراه محتویاتشان حذف می‌کند.

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت پنجم، مدیریت فایل‌ها و دایرکتوری‌ها اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


اسفند ۲ ۱۳۹۶

آموزش رایتر: قسمت چهارم، تنظیمات اولیه

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

در این بخش به برخی از تنظیمات مورد نیاز در زبان فارسی خواهیم پرداخت.جهت فعال‌سازی زبان فارسی ابتدا لیبره‌آفیس را اجرا و تنظیمات زیر را انجام دهید:

۱- وارد منوی Tools شده و گزینه Options را انتخاب کنید.

۲- در پنجره نمایش داده شده گزینه Language Setting را باز نموده و زیرمنوی Language را انتخاب و در سمت راست پنجره تنظیمات زبان فارسی را به شکل زیر انجام دهید:

گزینه Local setting را به Persian تنظیم کنید.

گزینه Complex text layout (CTL) را نیز به Persian تنظیم کنید. سپس دکمه Ok را فشرده و جهت اعمال تنظیمات یک بار برنامه را بسته و دوباره اجرا کنید.

۳- مجدداً به منوی Tools رفته و گزینه Options را انتخاب کنید.

۴- در لیست نمایش داده شده بر گزینه Language setting کلیک کرده و زیرمنوی Complex text layout را انتخاب و در سمت راست پنجره Numerals را روی Context تنظیم می‌کنید.

۵- در لیست قبلی گزینه LibreOffice Writer کلیک کرده و تنظیمات زیر را انجام دهید:

زیرمنوی General را انتخاب و واحد اندازه‌گیری Measurement unit را بر روی Centimeter تنظیم کنید.

زیرمنوی Basic Fonts (CTL) را انتخاب و فونت‌های پیش‌فرض فارسی خود را تنظیم کنید.

پس از نصب مجموعه لیبره‌آفیس چندین برنامه کاربردی با عنوان لیبره‌آفیس نصب می‌شود که اسامی و وظیفه آن‌ها در جدول زیر قابل مشاهده است.

خط‌کش‌ها

زمانی که در محوطه کاری واژه‌پرداز هستید، مشاهده می‌شود که بخش خاکستری خط‌کش، نواخی حاشیه است و ناحیه‌ای که می‌توان پاراگراف‌ها را در آن قرار داد به رنگ سفید نمایش داده می‌شود.

خط‌کش‌ها به‌طور پیش‌فرض فعال هستند. برای نمایش یا پنهان کردن خط‌کش View > Ruler را انتخاب کنید.

برای غیرفعال کردن خط‌کش‌ها و عدم انتخاب یک یا هر دو خط‌کش‌ها گزینه LibreOffice Writer > Options > Tools > View را انتخاب کنید. خط‌کش افقی دارای یک دکمه در سمت راست خود است که حاوی گزینه‌های برای توقف پرش و فرورفتگی پاراگراف است.

منبع: «جزوه آموزشی مهارت کار با نرم‌افزار واژه‌پرداز» نوشته شرکت دانش‌بنیان سافا

نوشته آموزش رایتر: قسمت چهارم، تنظیمات اولیه اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


بهمن ۲۸ ۱۳۹۶

آموزش آرایه های دو و چند بعدی در زبان C و C++

به نام اهورامزدای پاک حمایت میکنم 🙂 دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی […]

نوشته آموزش آرایه های دو و چند بعدی در زبان C و C++ اولین بار در گشتاسب مظفریان – GMozafarian. پدیدار شد.


بهمن ۲۶ ۱۳۹۶

آموزش آرایه ها در زبان C و C++

به نام اهورامزدای پاک حمایت میکنم 🙂 دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی […]

نوشته آموزش آرایه ها در زبان C و C++ اولین بار در گشتاسب مظفریان – GMozafarian. پدیدار شد.


بهمن ۲۶ ۱۳۹۶

آموزش توابع بازگشتی در زبان C و C++

به نام اهورامزدای پاک حمایت میکنم 🙂 دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی […]

نوشته آموزش توابع بازگشتی در زبان C و C++ اولین بار در گشتاسب مظفریان – GMozafarian. پدیدار شد.


بهمن ۲۱ ۱۳۹۶

فهرست مطالعه برای System Administrator ها – نسخه کامل شونده

 

مقدمه سوم: این نوشته از این نسخه به بعد به صورت پست جدید منتشر نخواهد شد و همین نوشته دائما به روزرسانی می گردد.  در این نسخه بخش سیستم عامل Windows و Linux اضافه شد. بخش Linux بسیار گسترده خواهد شد. این پست را هر چند هفته یک بار مرور کنید تا در جریان به روز رسانی آن قرار گیرید.
علاوه بر آن تصمیم گرفتم که بخش‌های مجازی سازی و DevOps را هم به این فهرست اضافه کنم.

مقدمه دوم: بخش مربوط به آشنایی با تجهیزات Cisco و فراگیری Routing و Switching را اضافه کردم.

مقدمه اول: مدتها بود که دلم می خواست که یه فهرست مطالعه (Reading List) برای System adminstrator ها و Network Administrator ها در حد تجربه خود بنویسم. هی عقب می افتاد. امروز اولین پستش را میخوام بزنم.

چند نکته و ویژگی در مورد این لیست هست:
۱- در برخی تجربه‌ها در این سالها متوجه شدم که باید خیلی قبل تر مطلبی را می خوندم و یا باید می دونستم، ولی چیزی در موردش نمی دونم. برای همین به این لیست اضافه کردم
۲- این لیست یک تلاش کوچیک برای آکادمیک کردن مسیر رشد و یادگیری یک مدیر سیستم یا System Administrator است. چون یه دوستی تذکر داده بودند که کتاب‌های آقای ملکیان بسیار تئوری است و باید سراغ کتابهای عملی تر رفت، من تاکید می کنم من بسیار به تئوری اهمیت می دم و تجربم اینه که هرچه تسلط تئوری و علمی بالاتری به یک موضوع داشته باشی، پیاده سازی تمیز تر و مطمئن تری خواهی داشت.
۳- تصمیم دارم این لیست را تاجایی پیش ببرم که شبیه یک دوره لیسانس سه سال یک نفر را پر کنه و یک نفر بتونه سه سال آموزش خودشو برای ورود و یا پیشرفت در بازار کار برنامه ریزی کنه.
۴- شروع لیست با کتاب‌های فارسی است. شاید انتقاد خیلی‌ها را به همراه داشته باشه، ولی من معتقدم یادگیری پایه‌ها، مبانی و اصطلاحات یک تخصص با زبان مادری کار و پیشرفت را خیلی تسهیل می‌کنه. البته مطمئنا در یک جایی به بعد مطالعه ترجمه ها دیگر کارایی لازم را نداره و مطمئنا در ادامه تغیریبا همه کتابها انگلیسی خواهد بود.
۵- این لیست برای هنرستانی‌های رشته کامپیوتر و کاردانی و کارشناسی کامپیوتر مناسب است.
۶- سعی می‌کنم تاجایی که امکان داره دلیل پیشنهاد مطالعه هر کتاب و توانایی هایی که بعد از اون باید بدست بیارید را مطرح کنم
۷- از این نسخه از مقاله به بعد سعی می کنم، لینک خرید کتاب به همراه عکس جلد آن را هم بزارم.

فهرست اول
هدف: آشنایی با مفاهیم، اصطلاحات و ابزارهای پایه در شبکه

۱- راهنمای مطلق +Network  – مترجم بهرام پاشایی
در بین کتابهای +Network جزو بهترین ‌ها بود. البته کمی قدیمی است. این کتاب را به خاطر پیشنهاد «saravan» در کامنت‌های پست قبلی اضافه کردم. شما پس از مطالعه این کتاب (یا شاید همزمان) باید به چند تا مهارت عملی هم برسید
الف- عیب یابی ابتدای شبکه و کار کردن با ابزارهای ping, traceroute, netstat, nslookup
ب- کار با ابزارهای ساده کابل کشی (cabling)، مانند Crimper، Striper و … . پیشنهاد می کنم جعبه ابزاری برای خودتون تهیه کنید که شامل ابزارهای اولیه کابل کشی باشه

۲- اصول طراحی شبکه های کامپیوتری – احسان ملکیان
یکی از بهترین کتاب‌ها است که دید خوبی در مورد انواع شبکه بهتون می‌ده. برای شروع کتاب خیلی خوبیه

۳- اصول مهندسی اینترنت – احسان ملکیان
در این کتاب از لایه های شبکه، پروتکل ها و سرویس ها صحبت شده. ولی تاکید من تو مطالعه این کتاب برای اینه که جزو معدود کتابهایی هست که مفهوم سرویس را می‌تونه برای یک تازه کار روشن کنه و توضیحات خوبی داره

۴- نفوذگری در شبکه و روشهای مقابله – احسان ملکیان
یکی از کتابهای خوب فارسی هست که یک تازه کار را با زبان فنی امنیت آشنا می‌کنه.

این چهار کتاب تئوری،  ذهن شما را برای مطالعه عمیق‌تر آماده می کنه. یکی موانع یادگیری آشنا نبودن به کلمات و اصطلاحات، دقیقا جایی که کلمه مهمی را شما در کتاب یا مقاله ای نمی فهمید، جایی هست که از اونجا به بعد مطلب نمی گیرید و بد می گیرید 😉

معرفی کتاب مرجع
TCP/IP Illustrated, Vol. 1: The Protocols – نوشته W. Richard Stevens
یکی از کتابهای خوب به عنوان مرجع که قدیمی هم هست ولی همچنان به نظرم می تونه مفید باشه. داشتان این کتاب کنارتون و مطالعه پروتکل ها خیلی به درکتون از شبکه کمک می کنه




فهرست دوم
بخش اول – شبکه یا Networking
هدف: معرفی کتاب‌های مناسب برای آشنایی با محصولات Cisco و  فراگیری مفاهیم Routing و Switching (ممنون از دوست و همکار خوبم آقای مهندس عشاقی بابت در دسترس قرار دادن کتاب‌های نسخه جدید)
چه قرار باشه System Administrator باشید و چه Network Administrator ، مطالعه و یادگیری Routing و Switching توصیه می شه. درک لایه های ۲ و ۳ شبکه کمک بسیار زیادی در درک فایروال ، ساختار  شبکه و اتصالات و عیب یابی ارتباطی شبکه می کنه. علاوه برآن در سازمان‌های و شرکت‌هایی که فعالیت اصلی آنها IT نیست. انتظارشون از Network Admin و Sysadmin یکی هست.

۵- CCENT/CCNA ICND1 100-105 Official Cert Guide
این کتاب اولین کتاب زبان اصلی در این فهرست است و شروع خوبی برای شروع آشنایی با کلمات اصلی. در این کتاب بخشی زیادی از آنچه در کتاب‌های قبلی معرفی شده آمده و ذهن شما با خواندن آن برای مطالعه کتاب‌های بعدی آماده می شود. علاوه بر آن آشنایی ابتدایی با پیکربندی تجهیزات Cisco پیدا می کنید، در مورد  IPv6 مطالبی می خونید و شروع با یادگیری Routing و Swiching می کنید.

۶- CCNA Routing and Switching ICND2 200-105 Official Cert Guide
در این کتاب بیشتر وارد جزییات پروتکل های Routing و Switching می شیم و با مفاهیم جدیدی مانند SDN و Cloud (البته اگه دیگه جدید حسابشون بکنیم. 🙂 ) آشنا می‌شوید.

۷- CCDA 200-310 Official Cert Guide
طراحی (Design) یکی از اون سرفصل‌هایی است که دانستنش یک پله دید شما را نسبت به ساختار شبکه وسرویس‌ها بالا می بره. داشتن دید طراحی سطح کار شما را افزایش می ده و باعث می شه پیاده سازی پایدارتری داشته باشید. البته شاید بهتر باشه خوندن این کتاب را به آخر لیست منتقل کنیم؛ چرا که هر چه دانش پایه و تجربه بیشتری داشته باشید، برداشت کاملتر و دقیق تری نسبت به این کتاب (طراحی – Design) خواهید داشت.
به اضافه اینکه در ممالک فرنگ هم خیلی به اینکه شما Design بدونید اهمیت می‌دند؛ مخصوصا در مورد Netadmin ها این یه موضوع اساسی هست و در صورتی که در عنوان Network Administrator به دنبال کار هستید رزومه شما بدون دانستن طراحی ارزش پایینی پیدا می کند. البته خوب در کشور ما کمتر شرکت یا سازمانی به این موضوع اهمیت می دهد یا اساسا به وجود این موضوع واقف است.



بخش دوم – مدیریت سیستم‌های ویندوزی یا Windows Sysem Administration
هدف:
شما چه در حوزه System Administration و چه Network Administration فعالیت کنید، به آشنایی با سیستم عامل Windows و سرویس‌های مهم Windows ای نیاز پیدا خواهید کرد. حتی اگر قصد داشته باشید به طور خاص در زمینه Linux System Administration فعالیت کنید. به هر حال بخش بزرگی از کاربران از این سیستم عامل استفاده می کنند و در بسیاری از مواقع موضوع محیط‌های مختلط پیش خواهد آمد و نیاز است تا با سیستم عامل Windows و سرویس‌های آن آشنایی داشته باشید. نسخه ۲۰۱۶ کتاب‌ها را هم می‌تونید مطالعه کنید.

۸- Exam Ref 70-410 Installing and Configuring Windows Server 2012
آزمون ۴۱۰-۷۰ اولین آزمون از آزمون‌های MCSA است. یکی از فصل‌هایی که در محیط‌های مختلط بسیار مورد استفاده دارد فصل Install and administer Active Directory و فصل‌ بعد از آن است. این دو فصل را با وسواس بیشتری مطالعه و تست کنید.

۹- Exam 70-411 Administering Windows Server 2012
دومین آزمون از سری آزمون‌های MCSA.

۱۰- Exam Ref 70-412 Configuring Advanced Windows Server 2012 R2 Services
سومین آزمون از سری آزمون‌های MCSA

۱۱- Exam Ref 70-413 Designing and Implementing a Server Infrastructure
اولین آزمون از سری آزمون‌های MCSE است.

۱۲- Exam Ref 70-414 Implementing an Advanced Server Infrastructure
دومین آزمون از سری آزمون‌های MCSE است.



 

بخش سوم – مدیریت سیستم‌های لینوکس یا Linux System Administration
هدف: این بخش ار مطلب می شه بخش اصلی و هدف این مستند است. یعنی تبدیل شدن به یک Linux System Administrator. در این بخش به معرفی کتاب‌های مناسب برای یادگیری سیستم عامل لینوکس و سرویس‌های لینوکسی و متن‌باز/آزاد خواهیم پرداخت

۱۳- Linux Essentials – منتشر شده توسط Linup
این کتاب مربوط به اولین آزمون موسسه LPI کاناداست. کتاب مناسبی برای شروع کار را لینوکس و خط فرمان می باشد که به صورت آزاد منتشر شده است.

۱۴- LPIC-1 Linux Professional Institute Certification Study Guide – انتشارات Sybex چاپ چهارم ۲۰۱۵
این کتاب مربوط به آزمون LPIC-1 ، اولین آزمون حرفه ای موسسه LPI کاناداست. این کتاب دو آزمون ۱۰۱-۴۰۰ و ۱۰۲-۴۰۰ را پوشش می دهد و شروع بسیار خوبی برای تبدیل شدن به یک Junior Linux System Administrator است.

۱۵-Getting Started with MariaDB – انتشارات Packt Publishing چاپ دوم
این کتاب یک شروع خوب برای کار با دیتابیس است. یک مدیر سیستم به میزان مناسبی باید از نحوه کار با دیتابیس و مدیریت سرویس آن مطلع باشد.

۱۶- LPIC-2 Linux Professional Institute Certification Study Guide, 2nd Edition – انتشارات Sybex چاپ دوم ۲۰۱۶
این کتاب یک شروغ برای تبدیل شده شما به یک Senior Linux SystemcAdministrator است. نکته مهم آن است که تنها یک شروع است و برای عمیق شدن در سرفصل‌های آن برای هر سرویس نیاز است که شما کتاب و مستندات مرتبط با آن را به طور مجزا مطالعه کنید. در ادامه به معرفی کتاب در مورد سرویس‌ها مهم خواهیم پرداخت.



۱۷- Pro DNS and ‌Bind 10 – انتشارات Apress
این کتاب یکی از بهترین کتاب‌ها در مورد سرویس DNS و به طور خاص سرویس Bind است. آن را به طور کامل مطالعه کنید و در خوندنش تنبلی نکنید.

۱۸- Then Book of Postfix – انتشارات No Starch سال ۲۰۰۵
یک کتاب خیلی خوب در مورد Postfix به همراه چند سناریوی مفید و پیاده سازی آن. شروع خوبی برای کار کردن با سرویس Email است.

۱۹- Dovecot: POP3/IMAP Servers for Enterprises and ISPs
این کتاب تنها کتاب موجود در مورد Dovecot است که متاسفانه هنوز به صورت pdf موجود نیست و باید به صورت چاپی تهیه کنید. در این کتاب به معرفی سرویس dovecot و سرویس‌های pop و imap می پردازند.



۲۰- Mastering OpenLDAP – انتشارات Packt Publishing
یک کتاب بسیار خوب برای فراگیری سرویس OpenLDAP. برای مطالعه این کتاب باید زمان مناسبی را اختصاص بدید. در نرم افزارهای سازمانی، در محیط‌های مختلط و شبکه های بزرگ بسیار مورد استفاده است.

۲۱- Mastering MariaDB – انتشارات Packt Publishing سال ۲۰۱۴


فهرست سوم
بخش اول – HA and Virtualization
استفاده از مجازی سازی در مدیریت سرورها تبدیل به امری معمول شده است. یک مدیر سیستم باید با تکنولوژی‌ها و محصولات مجازی سازی آشنا باشد. محصولات متن باز و آزاد و محصولات غیر متن باز مانند VMWare

 

بخش دوم – DevOps
هدف: یکی از سرفصل‌های شغلی بسیار داغ در سراسر دنیا DevOps است. یک سرفصل شغلی جدید با جایگاه‌های کاری بسیار در داخل و خارج از ایران. در این فهرست در ابتدا تنها به معرفی آن خواهیم پرداخت و در صورتی که زمانی بود راهنمای مطالعه آن را پیش می بریم.


بهمن ۱۶ ۱۳۹۶

آموزش اوبونتو: قسمت دوم، Dash چیست

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

Dash به شما کمک می‌کند تا سریعاً برنامه‌ها و فایل‌های خود را بر روی کامپیوتر خود پیدا کنید. اینگونه می‌توان گفت که Dash شبیه منوی Start در ویندوز می‌باشد. Dash به شما اجازه می‌دهد که اطلاعات خود را به صورت محلی مانند برنامه‌های نصب شده، بوکمارک‌ها و همینطور از راه دور مانند توییتر و Google Docs جستجو کنید.

برای گشودن Dash، روی بالاترین آیکون واقع در Launcher که حاوی لوگوی اوبونتو است کلیک کرده و آن را اجرا نمایید.

پس از کلیک بر روی آیکون Dash با یک پنجره شفاف در دسکتاپ با نوار جستجو کاربردی، فایل‌ها و آخرین دانلودها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

Lenses

لنزها به عنوان دسته‌های جستجوی تخصصی در Dash عمل می‌کنند. جستجو با یک یا چند لنز انجام می‌شود. همچنین به عنوان حوزه شناخته می‌شود، همچنین به عنوان حوزه شناخته می‌شود، و هر لنز مسئول ارائه یک دسته نتایج جستجو از طریق Dash است.

شش لنز پیشفرض نصب است. لنز Home، لنز Application، لنز Files and Folders، لنز Video، لنز Music و لنز Photo.

Dash ابزار قدرتمندی است که شما را قادر می‌سازد تا کامپیوتر، خود را برای برنامه‌ها و فایل‌ها جستجو کنید.

یافتن فایل‌ها و پوشه‌ها

Dash می‌تواند در پیدا کردن نام فایل یا پوشه را تایپ می‌کنید نتایج در Dash ظاهر می‌شوند. لنز فایل‌ها و پوشه‌ها در پیدا کردن فایل‌ها و پوشه‌ها کمک می‌کند که فایل‌های اخیراً بدست آمده و آخرین دانلودها را نشان می‌دهد.

می‌توانید از دکمه نتایج فیلتر در گوشه سمت راست بالای Dash برای فیلتر کردن نتایج توسط ویژگی‌هایی چون نوع فایل (txt، dxt، odt و …) یا اندازه استفاده کنید.

اوبونتو هنگام نصب برنامه‌های زیادی را به همراه خود نصب می‌کند. کاربران علاوه بر آن می‌توانند هزاران برنامه را از Ubuntu Software دانلود کنید.

لنز Application

این لنز به‌طور خودکار برنامه‌های نصب شده را تحت عنوان «به تازگی نصب شده»، «نصب شده» یا «پلاگین Dash» طبقه‌بندی کرده است.

همچنین می‌توانید نام یک برنامه (یا بخشی از آن) را در نوار جستجو در Dash وارد کنید و نام برنامه‌های مربوط به آن برنامه را تایپ کنید و Dash آن را پیدا می‌کند.

برای مثال، Music را تایپ کنید تا Dash به شما پخش‌کننده پیشفرض موسیقی و سایر پخش‌کننده‌های موسیقی مورد استفاده شما را نشان می‌دهد.

جستجوی خارجی

علاوه بر جستجوی محلی می‌توان برای برنامه‌ها و فایل‌ها، Dash می‌تواند منابع آنلاین مختلف را جستجو کند. (به عنوان مثال Amazon.com) نتایج جستجوی آنلاین در Dash به‌طور پیشفرض در هنگام نصب خاموش می‌شوند.

منبع: کتاب Getting Started with Ubuntu 16.04 نوشته The Ubuntu Manual Team

نوشته آموزش اوبونتو: قسمت دوم، Dash چیست اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


بهمن ۱۵ ۱۳۹۶

آموزش خط فرمان: قسمت چهارم، استاندارد سلسله‌مراتبی فایل‌سیستم لینوکس

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

فایل‌سیستم لینوکس در تمامی سیستم‌عامل‌های مبتنی بر یونیکس مشابه یکدیگر هستند که به آن استاندارد سلسله‌مراتبی فایل‌سیستم لینوکس (Standard Filesystem Hierary Linux) گفته می‌شود.این استاندارد سلسله‌مراتبی شامل دایرکتورهایی است که یک درخت را به‌وجود می‌آورد.

در ادامه به معرفی این دایرکتوری‌ها خواهیم پرداخت:

/: که به آن دایرکتوری root یا ریشه می‌گویند که آغازگر این درخت می‌باشد.

/bin: شامل برنامه‌ها و فایل‌های باینری است که برای بوت شدن و اجرای سیستم‌عامل مورد نیاز می‌باشد.

/boot: شامل هسته لینوکس، درایورهای مورد نیاز برای بوت شدن و بوت‌لودر می‌باشد. به‌عنوان مثال فایل /boot/grub/grub.conf برای پیکربندی بوت‌لودر مورد استفاده قرار می‌گیرد و یا /boot/vmlinuz مربوط به هسته (Kernel) لینوکس است.

/dev: شامل نقاط دسترسی دستگاه‌های (Devices) متصل به سیستم است.

/etc: شامل تمام فایل‌های پیکربندی گسترده سیستم است. همچنین حاوی مجموعه‌ای از اسکریپت‌های پوسته می‌باشد که در حین بوت شدن سیستم آغاز می‌گردند.

/home: در حالت عادی هر کاربر دارای یک دایرکتوری /home می‌باشد. کاربران عادی فقط می‌توانند فایل‌های داخل دایرکتوری /home را دستکاری کنند. این محدودیت، سیستم را در برابر فعالیت کاربر مزاحم محافظت می‌نماید.

/lib: شامل فایل‌های کتابخانه‌ای مشترک که توسط برنامه‌های اصلی سیستم استفاده می‌شوند. عملکرد این فایل‌ها مشابه فایل‌های DLL در ویندوز هستند.

/lost+found: شامل پارتیشن یا دستگاهی که در فایل‌سیستم لینوکس استفاده می‌شوند. مانند ext3. این دایرکتوری در هنگام ریکاوری یک فایل‌سیستم کاربرد دارد.

/media: در سیستم‌های لینوکس امروزی، دایرکتوری /media حاوی نقاط اتصال (mount) رسانه‌های قابل جابجا شدن از جمله CD-ROM و USBها هستند.

/mnt: در سیستم‌های قدیمی‌تر لینوکس، دایرکتوری /mnt حاوی نقاط اتصال دستگاه‌های قابل جابجایی می‌باشد که به‌صورت دستی نصب شده‌اند.

/opt: دایرکتوری /opt برای نصب نرم‌افزار اختیاری (optional) استفاده می‌شود. این دایرکتوری عمدتاً برای نگهداری محصولات نرم‌افزاری تجاری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

/proc: دایرکتوری /proc یک فایل‌سیستم مجازی است که توسط هسته لینوکس پشتیبانی می‌شود. فایل‌های داخل این دایرکتوری قابل خواندن بوده و به شما تصویری از نحوه عملکرد هسته لینوکس را ارائه می‌دهد.

/root: این دایرکتوری در واقع دایرکتوری home برای حساب کاربری ریشه (root) است.

/sbin: این دایرکتوری حاوی فایل‌های باینری سیستمی می‌باشد.

/tmp: دایرکتوری /tmp برای ذخیره فایل‌های موقت و گذرا ایجاد شده توسط برنامه‌های مختلف کاربرد دارد. برخی از تنظیمات باعث می‌شود که این دایرکتوری هر بار که سیستم راه‌اندازی مجدد می‌شود خالی شود.

/usr: بزرگترین شاخه از درخت فایل‌سیستم لینوکس دایرکتوری /usr می‌باشد که شامل برنامه‌ها و فایل‌های پشتیبانی شده توسط کاربران معمولی است.

/usr/bin: شامل برنامه‌های اجرایی نصب شده توسط توزیع لینوکس می‌باشد.

/usr/lib: شامل کتابخانه‌های مشترک برای برنامه‌هاست.

/usr/local: شامل برنامه‌هایی است که با توزیع لینوکسی نصب نشده‌اند اما برای استفاده از سیستم مورد نیاز می‌باشند.

/usr/local/bin: شامل برنامه‌های کامپایل شده از سورس کد می‌باشد.

/usr/sbin: شامل برنامه‌های مدیریت سیستم می‌باشد.

/usr/share: شامل تمام داده‌های به اشتراک گذاشته شده توسط برنامه‌ها در /usr/bin است. مواردی مانند فایل‌های پیش‌فرض پیکربندی، آیکون‌ها، تصویر پس‌زمینه و فایل‌های صوتی در این دایرکتوری قرار می‌گیرد.

/usr/share/doc: اکثر بسته‌های نصب شده بر روی سیستم که از نوع مستندات هستند.

/var: به غیر از دایرکتوری‌های /tmp و /home مابقی دایرکتوری‌هایی که بدان اشاره شد به‌صورت ایستا بوده‌اند، یعنی محتوای آن‌ها تغییر نمی‌کند. دایرکتوری /var جایی است که داده‌هایی که احتمال تغییر دارند ذخیره می‌شود. مانند پایگاه‌های داده و ایمیل کاربران.

/var/log: شامل فایل‌های log و سوابق فعالیت‌های مختلف سیستم می‌باشد.

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت چهارم، استاندارد سلسله‌مراتبی فایل‌سیستم لینوکس اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


بهمن ۴ ۱۳۹۶

آموزش رایتر: قسمت سوم، نحوه نمایش نوارابزارها

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

رایتر نوارابزارها را به روش‌های مختلف نمایش می‌دهد: قفل شده (ثابت در محل)، یا شناور. بعضی از نوارابزارها بخش‌هایی دارند که می‌توان آن‌ها را جدا نمود. نوارابزار قفل شده در محل را می‌توان به مکان مختلف حرکت داد یا اینکه آن را به صورت شناور درآورد. نوارابزار شناور نیز می‌تواند قفل شود.

نمایش یا پنهان کردن نوارابزارها

برای نمایش یا پنهان کردن نوارابزارها، مسیر View Toolbar را انتخاب کنید. سپس بر روی لیست نوارابزارها کلیک کنید. نوارابزارهای فعال دارای یک علامت چکمارک (تیک) در کنار نام است. نوارابزارهای جداشونده در لیست منوی View وجود ندارد.

زیرمنوها و نوارابزارهای جداشونده

گزینه‌هایی که در نوارابزارها دارای پیکان می‌باشند حاوی زیرمنو و بعضی از نوارابزارهای جداشونده هستند. همانطور که در شکل نشان داده شده یک نوار ابزار جداشونده از نوار ابزار ترسیم نشان داده شود که با حذف کردن از نوار ابزار اصلی آن را به‌صورت یک نوار عنوان نشان می‌دهد.

نوارابزار جداشوند می‌تواند حالت شناور یا قفل شده در لبه صفحه‌نمایش یا یکی از نواحی نوار ابزار قرار گیرد. برای انتقال یک نوار ابزار شناور جداشونده، آن را بر روی نوار عنوان می‌توان کشید.

حرکت دادن نوارابزار

برای انتقال یک نوارابزار قفل شده در محل نشانگر ماوس روی دسته ابزار، (نوار عمودی کوچک در سمت چپ نوارابزار) کلیک کنید، با پایین نگه داشتن دکمه سمت چپ ماوس، کشیدن نوارابزار به محل جدید (دراگ کردن)، و سپس دکمه ماوس را آزاد کنید.

برای حرکت دادن نوار ابزار شناور، بر روی دسته نوار کلیک کنید و آن را به بخش جدید بکشید.

قفل کردن/ شناور کردن پنجره‌ها در نوارابزارها

نوارابزار و بعضی از پنجره‌ها، مانند پنجره Navigator که قفل شده هستند. می‌توان آن‌ها را بر روی لبه‌ها حرکت داد و سایزبندی یا قفل نمود.

برای قفل کردن یک پنجره یا نوار ابزار، Ctrl را نگه داشته و در قاب پنجره شناور یا در یک مکان خالی در نزدیکی دکمه‌ها در بالای پنجره شناور دوبار کلیک کنید. با قفل کردن آن به وضعیت قبلی باز خواهید گشت.

برای اینکه پنجره از حالت قفل خارج شود، Ctrl را پایین نگه داشته و در قاب آن (یا منطقه خالی در نزدیکی دکمه‌ها در بالای پنجره) از پنجره قفل شده دوبار کلیک کنید.

قفل کردن اتوماتیک

در لبه پنجره که در پنجره‌های دیگر به صورت قفل شده است. یک دکمه وجود دارد که باعث می‌شود، پنجره نمایش داده یا پنهان شود.

اگر بر روی دکمه‌ای (سه نقطه‌ها در انتهای هر پنجره) که بر روی لبه پنجره نشان داده می‌شود کلیک کنید پنجره قابل مشاهده باقی می‌ماند تا اینکه به‌صورت دستی (با همان دکمه) دوباره آن را پنهان کنید.

سفارشی‌سازی نوارابزارها

می‌توان به روش‌های مختلف، نوارابزار را تغییر داد. برای این کار بین دکمه‌هایی که روی نوارابزار است کلیک راست کرده و از دکمه‌های تعریف شده، موارد نظر را انتخاب و به نوارابزار اضافه کنید.

برای نمایش یا عدم نمایش دکمه‌های تعریف شده در نوارابزار کلیک راست نموده و در بخش دکمه‌های Visible از منوی نوارابزار را انتخاب کنید.

منبع: «جزوه آموزشی مهارت کار با نرم‌افزار واژه‌پرداز» نوشته شرکت دانش‌بنیان سافا

نوشته آموزش رایتر: قسمت سوم، نحوه نمایش نوارابزارها اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


بهمن ۳ ۱۳۹۶

آموزش خط فرمان: قسمت سوم، حرکت در خط فرمان

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

با توجه به آموزش‌های قبلی اکنون پی برده‌اید که چگونه در فایل‌سیستم حرکت کنید. با این حال، نیاز است که چند فرمان دیگر را در رابطه با حرکت در خط فرمان آموزش دهیم:

فرمان ls: لیست کردن محتوای دایرکتوری

فرمان file: مشاهده محتویات فایل

فرمان less: آشنایی بیشتر با فرمان ls

با استفاده از ls می‌توان محتویات دایرکتوری را مشاهده کرد و انواع مختلفی از ویژگی‌های فایل و دایرکتوری را تعیین نمود.

علاوه بر دایرکتوری جاری، می‌توان هر دایرکتوری دلخواهی را با فرمان ls اجرا کرد:

یا حتی چندین دایرکتوری را مشخص نمود. در این مثال از دایرکتوری home کاربر (که با ~ نشان داده شده) و دایرکتوری /usr استفاده شده است:

همچنین می‌توان فرمت خروجی را برای نمایش جزئیات بیشتر تغییر داد:

با افزودن –l به فرمان، خروجی با فرمت طولانی‌تری نمایش داده خواهد شد.

گزینه‌ها و آرگومان‌ها (Options and Arguments)

فرمان‌ها به کمک یک یا چند گزینه (Option) و آرگومان (Argument) رفتار خود را می‌توانند تغییر دهند. بنابراین فرمت اکثر فرمان‌ها چنین است:

command –options argument

اکثر فرمان‌ها از گزینه‌های متشکل از یک کاراکتر به همراه خط تیره استفاده می‌کنند. (مانند -l) اما برخی از فرمان‌ها از جمله آن‌هایی که از پروژه GNU پشتیبانی می‌کنند، متشکل از یک کلمه به همراه دو خط تیره هستند. همچنین بسیاری از فرمان‌ها اجازه می‌دهند تا گزینه‌های چندگانه با هم هماهنگ شوند. در این مثال، فرمان ls دارای دو گزینه است. گزینه l برای تولید خروجی فرمت طولانی و گزینه t برای مرتب‌سازی نتایج بر اساس زمان اصلاح فایل می‌باشد:

در ادامه گزینه طولانی –reverse را برای مرتب‌سازی به‌صورت معکوس اضافه شده است:

فرمان ls تعداد زیادی از گزینه‌ها را داراست که به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم:

شرح Long Option Option
تمامی فایل‌های موجود (حتی فایل‌های hidden) را لیست می‌کند. –all -a
اگر دایرکتوری مشخص شود فرمان ls محتویات دایرکتوری را لیست می‌کند، نه خود دایرکتوری را. –directory -d
این گزینه یک کاراکتر شاخص را به انتهای هر نام اضافه می‌نماید. (به‌عنوان مثال در جلوی نام یک پوشه، علامت اسلش قرار می‌گیرد.) –classify -F
در لیست‌های طولانی، اندازه فایل‌ها را به جای استفاده از بایت در فرمت قابل خواندن برای انسان نمایش می‌دهد. –human-readable -h
نتایج را با فرمت طولانی نمایش می‌دهد. -l
نتایج را به‌صورت معکوس مرتب می‌کند. معمولاً فرمان ls نتایج را به ترتیب حروف الفبا نمایش می‌دهد. –reverse -r
نتایج را بر اساس سایز نمایش می‌دهد. -S
نتایج را بر اساس زمان اصلاح نمایش می‌دهد. -t

تعیین نوع فایل با فرمان file

از فرمان file برای تعیین نوع فایل استفاده می‌شود. فرمان file به شکل زیر اجرا می‌گردد:

file filename

هنگام اجرا، فرمان file توضیحی مختصر را از محتویات فایل چاپ می‌کند. به عنوان مثال:

همانطور که می‌دانید انواع مختلفی از فایل‌ها وجود دارد. در سیستم‌های مبتنی بر یونیکس از جمله لینوکس یک اصل همیشگی وجود دارد که «همه چیز فایل است.»

مشاهده محتویات فایل با فرمان less

فرمان less برنامه‌ای برای مشاهده فایل‌های متنی است. در لینوکس فایل‌های زیادی هستند که متن قابل خواندن می‌باشد. فرمان less برنامه‌ای برای مشاهده فایل‌های متنی است.

حال چرا نیاز است فایل‌های متنی بررسی شوند؟ از آنجا که بسیاری از فایل‌ها که حاوی تنظیمات سیستم هستند (فایل‌های پیکربندی) در این فرمت ذخیره می‌شوند و قابلیت خواندن دارند که به ما می‌گوید سیستم چگونه کار می‌کند. علاوه بر این بسیاری از برنامه‌ها هستند که سیستم آن‌ها را در این فرمت ذخیره می‌کند. این برنامه‌ها اسکریپت (Script) نامیده می‌شوند.

در آموزش‌های بعدی یاد خواهید گرفت که چگونه فایل‌های متنی را تغییر دهید تا تنظیمات سیستم تغییر یابند و چگونه اسکریپت بنویسید. اما در این آموزش فقط به محتوای آن‌ها نگاه خواهیم کرد. از فرمان less این گونه استفاده می‌شود:

less filename

به محض شروع، فرمان less اجازه می‌دهد تا از طریق یک فایل متنی به جلو و عقب حرکت کنید. به‌عنوان مثال، برای بررسی فایل که تمام حساب‌های کاربر سیستم را تعریف می‌کند، فرمان زیر را وارد کنید:

هنگامی که برنامه less آغاز به کار می‌کند، می‌توان محتویات فایل را مشاهده نمود. اگر فایل، طولانی‌تر از یک صفحه باشد می‌توانیم به بالا یا پایین پیمایش کنیم. برای خروج از less از دکمه Q استفاده می‌گردد.

فعالیت فرمان
یک صفحه به عقب می‌رود. Page Up  یا b
یک صفحه به جلو می‌رود. Page Down یا Spacebar
یک خط بالا می‌رود. کلید جهت‌نمای بالا
یک خط پایین می‌رود. کلید جهت‌نمای پایین
به انتهای فایل متنی می‌رود. G
به ابتدای فایل متنی می‌رود. ۱G یا g
characters را رو به جلو جستجو می‌کند. /characters
برای رویداد بعدی رو به عقب جستجو می‌کند. n
صفحه راهنما (help) را نمایش می‌دهد. h
از less خارج می‌شود. q

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت سوم، حرکت در خط فرمان اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


بهمن ۲ ۱۳۹۶

آموزش رایتر: قسمت دوم، نوار وضعیت

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

همانطور که پیش‌تر بدان اشاره شد نوار وضعیت رایتر در پایین فضای کاری واقع شده و اطلاعاتی درباره سند و روش‌های مناسب برای تغییرات سریع برخی از ویژگی‌های سند را فراهم می‌کند.

وضعیت صفحات سند

در ابتدای نوار وضعیت شماره جاری صفحه، تعداد کل صفحات در سند و شماره صفحه نمایش داده می‌شود. به عنوان مثال، اگر شماره صفحه ۱ را روی صفحه سوم قرار دهیم، شماره صفحه آن ۱ و شماره توالی آن ۳ خواهد بود.

برای پرش به یک صفحه خاص در سند، بر روی شماره صفحه کلیک می‌کنیم تا پنجره Navigator باز شود. در بخش شماره صفحه، شماره صفحه مورد نظر را وارد می‌کنیم. همانطور که در تصویر زیر نشان داده شده است.

تعداد کلمه و کاراکتر درون سند در نوار وضعیت نشان داده شده است و به روز نگه داشته می‌شود.

برای نمایش شمارش کاراکتر به استثنای فاصله‌های بین آن‌ها بر روی تعداد کلمه در نوار وضعیت کلیک و یا گزینه Tools>>Word Count را انتخاب کنید.

سبک صفحه

برای تغییر سبک صفحه، بر روی این زمینه کلیک راست نموده تا لیستی از سبک‌های صفحه‌نمایش داده می‌شود. برای انتخاب سبک‌های مختلف بر روی یکی از آن‌ها کلیک کنید.

نمایش زبان صفحه

برای چک کردن املا، چینش، و اصلاح نامه استفاده می‌شود. با کلیک بر روی این بخش زبان‌های دیگری را برای متن می‌توان انتخاب نمود. همچنین با گزینه None می‌توان کاری کرد که املای متن بررسی نشود.

حالت درج

این منطقه زمان درج خالی است، برای تغییر به حالت رونوشت (Overwrite) بر روی این بخش کلیک نمایید. در حالت رونوشت، متن جدید بر روی متن قبلی جایگزین می‌شود.

نمایش مشخصات آیتم انتخاب شده

هنگامی که مکان‌نما در یک بخش، عنوان و یا لیستی از آیتم‌هاست و یا وقتی یک موضوع (مانند یک تصویر یا جدول) انتخاب شده است، اطلاعات در مورد آن آیتم در این زمینه به نظر می‌رسد. با کلیک کردن در این بخش کادر محاوره‌ای مربوطه باز می‌شود.

مشخصات چیدمان

در این بخش نحوه نمایش سند به‌صورت تک‌صفحه‌ای، دو صفحه‌ای و سندهای پشت و رو تنظیم می‌شود.

بزرگ‌نمایی

برای تغییر بزرگ‌نمایی می‌توان از نوار لغزنده یا نشانه‌های + و – یا کلیک راست بر روی درصد استفاده نمود.

منبع: «جزوه آموزشی مهارت کار با نرم‌افزار واژه‌پرداز» نوشته شرکت دانش‌بنیان سافا

نوشته آموزش رایتر: قسمت دوم، نوار وضعیت اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


بهمن ۱ ۱۳۹۶

آموزش خط فرمان: قسمت دوم، ناوبری در ترمینال

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

برای استفاده از ترمینال به غیر از تایپ کردن می‌بایست حرکت کردن در فایل‌سیستم لینوکس را آموخت.در این آموزش، فرمان‌های زیر را معرفی خواهیم کرد:

فرمان pwd: نمایش نام دایرکتوری جاری

فرمان cd: تغییر دایرکتوری

فرمان ls: لیست کردن محتوای دایرکتوری

درک درخت فایل‌سیستم

همانند ویندوز، سیستم‌عامل لینوکس فایل‌های خود را به‌صورت سلسله‌مراتبی در دایرکتوری‌ها قرار می‌دهد که به آن ساختار دایرکتوری سلسله‌مراتبی (hierarchical directory structure) گفته می‌شود. این بدین معنی است که فایل‌ها در یک الگوی درختی از دایرکتوری‌ها (که بعضاً به آن‌ها Folder هم می‌گویند.) سازماندهی می‌شود.

اولین دایرکتوری موجود در فایل‌سیستم، دایرکتوری ریشه (root directory) نام دارد. دایرکتوری root که با علامت / نمایش داده می‌شود شامل تمامی فایل‌ها و زیردایرکتوری‌ها است که خود آن‌ها نیز فایل‌ها و دایرکتوری‌هایی را شامل می‌شوند.

توجه داشته باشید که در سیستم‌های ویندوزی برای هر دستگاه ذخیره‌سازی یک درخت فایل‌سیستم وجود دارد اما در سیستم‌های مبتنی بر یونیکس از جمله لینوکس فقط یک درخت فایل‌سیستم بدون در نظر گرفتن تعداد درایوها و دستگاه ذخیره‌سازی متصل به کامپیوتر موجود است.

دایرکتوری جاری (دایرکتوری کاری)

اکثر ما احتمالاً با یک مدیر گرافیکی که درخت فایل‌سیستم را نشان می‌دهد، آشنا هستیم. (همانند شکل زیر)

تصویر فوق گویای نمایش سلسله‌مراتبی دایرکتوری‌ها است اما باید توجه داشت که خط فرمان هیچ‌گونه نمای بصری ندارد. بنابراین برای حرکت در درخت فایل‌سیستم باید از روش دیگری استفاده کرد. در خط فرمان و در هر زمان معین همیشه در یک دایرکتوری خاص هستیم و می‌توان فایل‌های موجود در دایرکتوری و مسیر دایرکتوری بالاتر (دایرکتوری والد) و زیردایرکتوری‌ها را مشاهده کرد. دایرکتوری که در آن هستیم دایرکتوری جاری نام دارد که برای نمایش آن از فرمان pwd (سرنام واژگان print working directory) استفاده می‌شود:

هنگامی که ترمینالی را برای اجرای فرمان‌ها می‌گشاییم دایرکتوری جاری در دایرکتوری home مستقر می‌گردد. هر حساب کاربری به دایرکتوری home خود ارجاع داده می‌شود.

لیست محتویات یک دایرکتوری

برای لیست کردن فایل‌ها و دایرکتوری‌های دایرکتوری جاری از فرمان ls استفاده می‌شود:

در واقع می‌توان از فرمان ls برای لیست کردن محتویات هر دایرکتوری استفاده کرد.

تغییر دایرکتوری جاری

برای تغییر جاری از فرمان cd استفاده می‌شود. برای استفاده ابتدا cd را تایپ کرده و پس از آن نام دایرکتوری مورد نظر نوشته می‌شود. نام دایرکتوری در واقع مسیری است متشکل از شاخه‌های درخت فایل‌سیستم و دایرکتوری که می‌خواهیم به آن دسترسی داشته باشیم. به این مسیر اصطلاحاً Pathname می‌گویند که می‌توان آن را با دو روش مطلق و نسبی مشخص کرد. ابتدا با روش مطلق شروع می‌کنیم.

Pathname مطلق

Pathname مطلق با دایرکتوری ریشه شروع شده و پس از آن زیرشاخه‌های مربوطه نوشته می‌شود تا مسیر دایرکتوری یا فایل تکمیل شود. به عنوان نمونه، یک دایرکتوری در سیستم وجود دارد که اکثر برنامه‌های سیستم در آن نصب شده‌اند. Pathname این دایرکتوری /usr/bin می‌باشد. این بدین معناست که در دایرکتوری ریشه (علامت /) دایرکتوری دیگری با نام usr وجود دارد که حاوی دایرکتوری bin می‌باشد.

مشاهده می‌شود که دایرکتوری جاری به /usr/bin تغییر یافته است که حاوی فایل‌های متعددی است. توجه داشته باشید اعلان پوسته چگونه تغییر یافته است به جای دایرکتوری home (علامت ~) دایرکتوری جاری یعنی bin قرار گرفته است.

Pathname نسبی

یک Pathname مطلق از دایرکتوری root شروع شده و به مقصد آن منتهی می‌شود اما Pathname نسبی از دایرکتوری جاری شروع می‌شود. برای این کار، از دو علامت خاص برای نشان دادن Pathname نسبی استفاده می‌شود. این علائم ویژه، نقطه (.) و دونقطه (..) می‌باشد. نماد نقطه به دایرکتوری جاری و نماد دونقطه به دایرکتوری والد دایرکتوری جاری اشاره می‌کند.

حال به چگونگی کارکرد آن خواهیم پرداخت. به عنوان نمونه دایرکتوری جاری را دوباره به /usr/bin تغییر دهید:

اکنون می‌خواهیم دایرکتوری کاری را از /usr/bin به والد آن یعنی /usr تغییر مسیر دهیم. برای این کار می‌توان از دو روش استفاده کرد. روش Pathname مطلق:

یا به‌وسیله Pathname نسبی:

در هر دو روش نتیجه، یکسان است. حال باید از کدام یک استفاده کنیم؟ از روشی که نیاز به تایپ کمتری دارد!

به همین ترتیب می‌توان دایرکتوری جاری را از /usr به /usr/bin تغییر دهیم، روش Pathname مطلق:

و یا از طریق روش Pathname نسبی:

برخی از میانبرهای مفید

نتیجه

میانبر
دایرکتوری جاری را به دایرکتوری home سیستم شما تغییر می‌دهد. cd
دایرکتوری جاری را به آخرین دایرکتوری جاری تغییر می‌دهد. cd –
دایرکتوری جاری را به دایرکتوری home کاربر username تغییر می‌دهد. به عنوان مثال cd ~bob دایرکتوری جاری را به دایرکتوری home کاربر bob تغییر می‌دهد. cd ~username

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت دوم، ناوبری در ترمینال اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۳۰ ۱۳۹۶

آموزش اوبونتو: قسمت اول، آشنایی با محیط

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

در این آموزش قصد داریم شما را با محیطی که پس از نصب اوبونتو با آن روبرو می‌شوید، آشنا کنیم.

دسکتاپ اوبونتو

در نگاه اول ممکن است شما شباهت‌های زیادی را مابین اوبونتو و سایر سیستم‌عامل‌ها از قبیل ویندوز و مک مشاهده کنید. این بدین دلیل است که همه آن‌ها مبتنی بر رابط کاربری گرافیکی (gui) ساخته شده‌اند. به عنوان مثال در همه این سیستم‌عامل‌ها از ماوس برای حرکت در دسکتاپ، برنامه‌های کاربردی باز، انتقال فایل‌ها و کارهایی از این نظیر استفاده می‌کنید. به‌طور خلاصه می‌توان گفت که همه چیز بصری است.

Unity

تمامی سیستم‌عامل‌های مبتنی بر gui از یک محیط دسکتاپی که دارای ویژگی‌هایی است بهره می‌برند.

اوبونتو به‌طور پیش‌فرض از دسکتاپ Unity استفاده می‌کند.

پس‌زمینه دسکتاپ

محیط یونیتی شامل یک پس‌زمینه دسکتاپ و دو نوار که یکی از آن‌ها بصورت افقی بوده و دیگری عمودی است. نوار افقی بالای صفحه منوبار (Menu Bar) و نوار عمودی سمت چپ لانچر (Launcher) نام دارد. در زیر منوبار تصویری کل دسکتاپ را تحت سلطه خود درآورده که به این تصویر، تصویر پس‌زمینه (Background) گویند.

منوبار

منوبار شامل توابع متداولی است که در اوبونتو استفاده می‌شود. آیکون‌ها در سمت راست منو در ناحیه‌ای از نوار منو به نام ناحیه نشانگر (Indicator) یا ناحیه اطلاع‌رسانی (notification) واقع شده‌اند.

هر اوبونتو نصب شده ممکن است آیکون‌های متفاوتی را بر اساس تعدادی از عوامل، از جمله سخت‌افزار و لوازم جانبی نمایش دهد.

برخی از برنامه‌ها به‌طور خودکار در حین نصب آیکونی را به منوبار اضافه می‌کنند. شایع‌ترین شاخص‌ها عبارتند از:

Network Indicator که ارتباطات شبکه را مدیریت می‌کند و به شما این امکان را می‌دهد که به سرعت و به آسانی به یک شبکه سیمی یا بی‌سیم متصل شوید.

Text Entry Settings که اگر شما بیش از یک زبان صفحه‌کلید را نصب کرده باشید مانند EN و FA نمایان می‌شود که به کمک آن قادر خواهید بود آن را تغییر دهید.

Messaging Indicator برنامه‌های اجتماعی شما را شامل می‌شود که از طریق آن می‌توانید به مخاطبین خود پیام داده و یا به ایمیل دسترسی داشته باشید.

Sound Indicator راهی آسان برای تنظیم صدا و همچنین دسترسی به پخش‌کننده موسیقی و تنظیمات صدا را فراهم می‌کند.

Clock ساعت فعلی را نشان می‌دهد و یک پیوند به تقویم و تنظیمات زمان و تاریخ را برقرار می‌سازد.

Session Indicator دارای تنظیمات سیستم، راهنمای اوبونتو و گزینه‌هایی چون قفل کردن کامپیوتر، logging یا ریستارت کامپیوتر و یا خاموش کردن آن می‌باشد.

هر برنامه‌ای شامل منوهای مختلفی چون File، Edit، View و … هست که با باز کردن آن در سمت منو بار نمایش داده می‌شوند. برای نمایش منوهای برنامه، کافی است ماوس خود را به نوار منوی دسکتاپ در بالای صفحه حرکت دهید تا منوهای برنامه نمایش داده شوند.

شما می‌توانید از طریق Appearance در System Setting این قابلیت را غیرفعال کنید. در زبانه Behavior در زیر Show the menus for a window گزینه In the windows title bar را انتخاب کنید.

The Launcher

نوار عمودی سمت چپ تصویر لانچر نامیده می‌شود. لانچر دسترسی آسانی را برای استفاده از نرم‌افزار، دستگاه‌های نصب شده و سطل زباله ارائه می‌دهد.

تمامی برنامه‌های در حال اجرا شما تا زمانی که بسته نشده‌اند به‌صورت یک آیکون بر روی لانچر دیده می‌شوند.

برای تغییر سایز آیکون‌های لانچر از طریق System Setting و گزینه Appearance و زبانه Look می‌توانید اقدام کنید.

اولین آیکون در لانچر Dash نام دارد که درباره آن در آموزشی دیگر صحبت خواهیم کرد.

به‌طور پیشفرض آیکون‌های دیگری شامل File Manager، LibreOffice، Firefox، دستگاه‌های متصل (مانند فلش مموری) و سطل زباله در لانچر وجود دارد.

اجرای برنامه‌ها

برای اجرای یک نرم‌افزار که بر روی لانچر قرار دارد با کلیک کردن بر روی آن به راحتی آن را اجرا خواهید کرد.

آیکون برنامه پیش‌زمینه (یعنی برنامه‌ای که در بالای همه پنجره‌های دیگر برنامه‌هاست) با یک مثلث سفید در سمت راست آن نشان داده می‌شود.

همچنین می‌توانید برنامه‌ها را از طریق Dash اجرا کنید که در آموزشی مجزا بدان خواهیم پرداخت.

افزودن و حذف برنامه‌ها بر روی لانچر

برای اضافه کردن یک برنامه به لانچر دو روش وجود دارد:

روش اول – Dash را گشوده و برنامه‌ای که می‌خواهید پیدا کرده سپس آیکون آن را با ماوس کشیده و بر روی لانچر رها کنید.

روش دوم – برنامه‌ای که می‌خواهید به لانچر اضافه کنید اجرا کرده و سپس روی آن کلیک راست کنید و گزینه Lock to Launcher را برگزینید.

برای حذف یک برنامه از لانچر کافی است بر روی آیکون آن کلیک راست کرده و گزینه Unlock from Launcher را انتخاب کنید.

در آموزش بعدی به آیتم Dash خواهیم پرداخت.

نوشته آموزش اوبونتو: قسمت اول، آشنایی با محیط اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۲۹ ۱۳۹۶

آموزش رایتر: قسمت اول، آشنایی با محیط کار نرم‌افزار

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

زمانی که برنامه رایتر (LibreOffice Writer) را اجرا می‌کنیم، مانند بقیه برنامه‌های کاربردی، این نرم‌افزار در یک پنجره برنامه‌ای ظاهر می‌شود. در نوار عنوان که در بالای پنجره قرار دارد، نام برنامه و نام فایلی که در حال ویرایش آن هستیم با یک خط فاصله نمایش داده می‌شود.

در خط بعد، منوهای برنامه را مشاهده می‌کنیم و در خط بعدی ابزارهای استاندارد واژه‌پرداز نمایان هستند که به‌وسیله منوی View>>Toolbars قابل اضافه یا حذف شدن هستند. در بخش میانی، اصطلاحاً صفحه کاغذ قرار دارد که می‌توانیم نامه، گزارش، کتاب، مجله و غیره را در این قسمت بنویسیم و یا ویرایش کنیم. در کنار و بالای این صفحه نوار باریکی با شماره‌هایی مشخص شده‌اند، که به آن خط‌کش گفته می‌شود. در انتهای پنجره نوار وضعیت قرار دارد. در سمت راست نوار وضعیت می‌توانیم بزرگ‌نمایی سند را تنظیم کرده و حالت خواندن، دو صفحه‌ای و تک صفحه‌ای را فعال کنیم.

نوار عنوان

نوار عنوان (Title Bar) در بالای پنجره رایتر قرار گرفته که نام فایل سند جاری را نشان می‌دهد وقتی که سند به تازگی ایجاد شده، نام سند Untiled X است که X یک عدد خواهد بود.

نوار منو اصلی

نوار منو اصلی (Menu Bar) در زیر نوار عنوان قرار گرفته است. زمانی که شما یکی از منوها را انتخاب می‌کنید یک زیرمنو ظاهر خواهد شد که بیشتر دستورات آن شامل موارد زیر است:

دستورات اجرایی، مانند Close یا Save کردن، که در منوی File موجود است.

Commands: کادرهای محاوره‌ای را باز می‌کنند که در انتهای آن سه نقطه وجود دارد، مانند Find یا Paste Special که در منوی Edit موجود است.

گزینه‌هایی که خود دارای زیرمنو هستند و بیشتر با پیکان مشکی که به سمت راست اشاره دارد مانند Toolbars و Zoom در منوی View، حرکت دادن مکان‌نما بر روی آن باعث باز شدن آن می‌شود.

نوار ابزار استاندارد (Standard Toolbar)

نوار ابزار استاندارد به‌صورت پیش‌فرض در زیر نوار منوی اصلی قرار دارد که ابزارهای پر کاربرد را نمایش می‌دهد، مانند: ذخیره‌سازی، چاپ، ایجاد سند جدید، این نوار ابزار در تمامی برنامه‌های LibreOffice وجود دارد. (Writer، Calc، Impress، Draw)

نوار قالب‌بندی

نوار قالب‌بندی (Formatting Toolbar) دومین نوار ابزاری است که با انتخاب متن یا عکس متفاوت می‌شود، یعنی در هنگام کار با متن، نوار قالب‌بندی گزینه‌های ویژه کاراکترها را نمایش داده و هنگامی که مکان‌نما بر روی تصویر قرار می‌گیرد نوار ابزارهای مخصوص تصاویر را نشان می‌دهد.

نوار ابزار تصاویر به‌صورت قفل شده در انتهای صفحه‌نمایش، نمایش داده می‌شود. یک نوار ابزار فرعی برای گلوله و شماره‌گذاری (Bullet and Numbering) در کنار نوار ابزار قالب‌بندی نمایش داده می‌شود.

نوار وضعیت

نوار وضعیت (Status Bar) در پایین فضای کاری واقع شده است. این نوار ابزار اطلاعاتی درباره سند و راه‌های مناسب برای تغییرات سریع برخی از ویژگی‌های سند را فراهم می‌کند. این نوار ابزار را می‌توان در منوی View پنهان یا آشکار کرد. همانطور که در تصویر نشان داده شده است:

نوار کناری

برای فعال کردن نوار کناری، Sidebar را از منوی View انتخاب می‌کنیم. نوار کناری شامل هفت آیتم تنظیمات، خصوصیات (Properties)، سبک‌ها و قالب‌بندی‌ها (Styles and Formatting)، گالری (Gallery)، دیدبان (Navigator)، مدیریت تغییرات (Manage Changes) و طراحی (Design) است.

خصوصیات: اگر متن انتخاب شده باشد ابزارهای قالب‌بندی کاراکتر، پاراگراف و سبک صفحه سند نمایش داده می‌شوند و اگر یک شکل انتخاب شده باشد، ابزارهای روشنایی، حالت رنگ گرافیک، شفافیت عرض و ارتفاع نشان داده می‌شوند.

سبک و قالب‌بندی: در این بخش سبک‌های مورد استفاده سند را می‌توان مدیریت کرد.

گالری: تصاویر و نمودارهای آماده مانند علایم جهت‌دار، پس‌زمینه و دیاگرام در این قسمت در دسترس است. در این بخش همچنین می‌توان یک دسته جدید ایجاد نمود. برای درج یک تصویر و یا اضافه کردن یک تصویر جدید به گالری، می‌توان تصویر انتخاب شده را با عمل Drag کردن وارد نمود.

دیدبان: فهرست کردن یک سند و سازماندهی مجدد محتوای آن با انتخاب کردن دسته‌بندی‌های مطالب مختلف از جمله سرفصل‌ها، جداول، قاب، گرافیک و … صورت می‌گیرد.

منبع: «جزوه آموزشی مهارت کار با نرم‌افزار واژه‌پرداز» نوشته شرکت دانش‌بنیان سافا

نوشته آموزش رایتر: قسمت اول، آشنایی با محیط کار نرم‌افزار اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۲۸ ۱۳۹۶

آموزش خط فرمان: قسمت اول، Shell چیست؟

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

وقتی از خط فرمان سخن می‌گوییم در واقع به Shell (پوسته) اشاره می‌کنیم. Shell برنامه‌ای است که فرمان‌ها را از صفحه‌کلید می‌گیرد و به سیستم‌عامل منتقل می‌کند. تقریباً تمامی توزیع‌های لینوکسی یک برنامه Shell را از پروژه GNU تحت عنوان bash پشتیبانی می‌کنند. Bash سرنام واژگان Bourne Again Shell بوده که توسط استیو بورن نوشته شده است.

شبیه‌سازهای ترمینال

هنگام استفاده از یک رابط گرافیکی نیازمند برنامه دیگری تحت عنوان شبیه‌ساز ترمینال برای تعامل با پوسته خواهید بود. KDE از console و GNOME از gnome-terminal استفاده می‌کند. تعداد دیگری از شبیه‌سازهای ترمینال برای لینوکس وجود دارد که اساس کار آن‌ها یکسان است و امکان دسترسی به پوسته را به ما می‌دهد.

هنگامی که شبیه‌ساز ترمینال را می‌گشایید، می‌بایست چیزی شبیه به این را ببینید:

این نشان‌دهنده اعلان پوسته (shell prompt) نامیده می‌شود. ممکن است اعلان پوسته در سیستم شما کمی متفاوت باشد. معمولاً نام کاربری username@machinename بوده و سپس دایرکتوری جاری (در این باره بیشتر توضیح خواهیم داد) و علامت دلار است.

اگر آخرین کاراکتر به جای دلار، # باشد بدین معنا است ترمینال دارای دسترسی‌ها و مجوزهای کاربر superuser می‌باشد. این بدین معناست که ما به‌عنوان کاربر root (ریشه) وارد شده‌ایم و یا یک ترمینال را با امتیازات superuser (چیزی شبیه Administrator در سیستم‌های ویندوزی) وارد شده‌ایم.

حال با تایپ کردن، ترمینال آزمایش می‌کنیم:

با توجه به اینکه این فرمان موجود نیست، پوسته به شما فرصت دیگری می‌دهد.

تاریخچه فرمان

اگر دکمه جهت‌نمای بالا را بفشارید مشاهده خواهید کرد که فرمان قبلی (kaekfjaeifj) پس از اعلان ظاهر می‌شود. به این ویژگی تاریخچه فرمان (Command History) می‌گویند. به‌طور پیشفرص اکثر توزیعات لینوکسی ۵۰۰ فرمان را به‌خاطر می‌سپارند. فشردن کلید جهت‌نمای پایین، فرمان قبلی را از بین می‌برد.

مکان‌نما (Cursor)

فرمان قبلی را با فشردن کلید جهت‌نمای بالا به یاد بیاورید. حال کلیدهای جهت‌نمای چپ و راست را فشار دهید. ملاحظه می‌شود که می‌توان مکان‌نما را در هر نقطه از خط فرمان قرار داد. این ویژگی در هنگام تغییر دادن یا ویرایش فرمان‌ها کاربرد دارد.

چند فرمان ساده

حال که اندکی با خط فرمان آشنا شده‌اید، به سراغ چند فرمان ساده می‌رویم. اولین فرمان، فرمان date است که زمان و تاریخ فعلی را نمایش می‌دهد:

فرمان بعدی، فرمان cal می‌باشد که به‌طور پیشفرض تقویم ماه جاری را نمایش می‌دهد:

برای دیدن مقدار فضای فعلی روی درایورهای دیسک خود از فرمان df استفاده خواهید کرد:

به همین ترتیب برای نمایش مقدار حافظه آزاد، از فرمان free استفاده می‌گردد:

با بستن پنجره ترمینال و یا با استفاده از فرمان exit می‌توانید از ترمینال خارج شوید:

منبع: کتاب The Linux Command Line نوشته William E. Shotts

نوشته آموزش خط فرمان: قسمت اول، Shell چیست؟ اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۲۷ ۱۳۹۶

تفاوت su و sudo در لینوکس

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

اگر شما از جمله کاربران لینوکس می‌باشید، احتمالاً به sudo و su برخورده‌اید. حال سوال اینجاست که sudo با su چه تفاوتی دارد؟

su و sudo دو روش مختلف برای به‌دست آوردن دسترسی‌های root می‌باشد.

کاربر root

su و sudo هر دو برای اجرای فرامین با پرمیژن‌های root مورد استفاده قرار می‌گیرد. کاربر root (ریشه) معادل کاربر Administrator در ویندوز می‌باشد. کاربر ریشه دارای تمامی پرمیژن‌هاست که با آن می‌توانید هر کاری را در سیستم انجام دهید. کاربران معمولی در لینوکس با پرمیژن‌های کمتری کار می‌کند. به عنوان مثال کاربران عادی نمی‌توانند نرم‌افزار نصب کنند. برای انجام کاری که نیازمند این پرمیژن‌هاست می‌بایست از su یا sudo کمک گرفت.

su در مقابل sudo

وقتی فرمان su را بدون هیچ گزینه اضافه‌ای اجرا می‌کنید به super user یا کاربر ریشه سوئیچ می‌شوید که می‌بایست رمز عبور حساب کاربری root را وارد کنید. همچنین فرمان su می‌تواند برای سوئیچ به هر حساب کاربری به‌کار گرفته شود. اگر فرمان su bob را اجرا کنید، از شما رمز عبور Bob خواسته می‌شود و پوسته به حساب کاربری Bob تغییر خواهد کرد.

پس از اتمام اجرای فرامین در پوسته root باید exit را برای خروج تایپ کرده تا از پوسته ریشه خارج شده و به حالت دسترسی محدود وارد شوید.

Sudo یک فرمان واحد را با امتیازات root اجرا می‌کند. وقتی فرمان sudo را اجرا می‌کنید، سیستم قبل از اجرای فرمان به عنوان کاربر ریشه از شما رمز عبور کاربر فعلی را خواستار می‌شود.

Su شما را به کاربر root سوئیچ می‌کند و از شما رمز عبور حساب کاربری root را می‌خواهد. این یکی از کلیدی‌ترین تفاوت‌های su و sudo می‌باشد.

Sudo یک فرمان واحد را با امتیازات root اجرا می‌کند و حساب کاربری را به کاربر root تغییر نمی‌دهد.

اوبونتو در مقابل سایر توزیعات لینوکسی

فرمان su روشی مرسوم برای دستیابی به پرمیژن‌های ریشه در لینوکس می‌باشد. فرمان sudo برای مدت طولانی وجود داشته اما اوبونتو اولین توزیع محبوب لینوکسی است که به‌طور پیش‌فرض با sudo کار می‌کند.

زمانی که اوبونتو را نصب می‌کنید، یک حساب root استاندارد ایجاد می‌شود، اما هیچ رمز عبوری برای آن اختصاص داده نمی‌شود. شما نخواهید توانست به عنوان root وارد سیستم شوید مگر آن که یک رمز عبور برای حساب کاربری root تخصیص دهید.

استفاده از sudo به‌جای su دارای مزایای زیادی است. کاربران اوبونتو فقط باید یک کلمه عبور را به یاد داشته باشند در حالی که فدورا و سایر توزیع‌ها نیاز به ایجاد رمزهای عبور ریشه و کاربر به‌صورت جداگانه در هنگام نصب دارند.

مزیت دیگر این است که اجازه ورود به سیستم به‌عنوان کاربر root و یا استفاده از su را برای دریافت پوسته root نمی‌دهد.

توزیعات مبتنی بر اوبونتو از جمله لینوکس مینت به‌طور پیش‌فرض از sudo به‌جای su استفاده می‌کنند.

چندین ترفند

برای اجرای یک فرمان به‌عنوان کاربر ریشه با su فرمان زیر را اجرا کنید:

su -c ‘command’

این فرمان مشابه اجرای فرمان با sudo است، اما به جای رمز عبور حساب کاربری فعلی به رمز عبور root نیاز دارید.

برای دریافت کامل پوسته ریشه، فرمان sudo –i را اجرا کنید.

شما باید رمز عبور حساب کاربری فعلی را به جای گذرواژه حساب کاربری root وارد کنید.

فعال کردن کاربر ریشه در اوبونتو

برای فعال کردن حساب کاربری root در اوبونتو، از فرمان زیر برای تنظیم رمز عبور برای آن استفاده کنید.

sudo passwd root

پیش از آنکه بتوانید رمز جدیدی را تنظیم کنید، sudo از شما رمز عبور فعلی حساب کاربری را درخواست خواهد کرد.

از طریق ترمینال با رمز عبور جدید وارد حساب کاربری root شده و یا از فرمان su کمک بگیرد. هرگز نباید محیط گرافیکی را به عنوان کاربر root اجرا کنید. این کار از نظر امنیتی کار بسیار خطرناکی است.

افزودن کاربران به فایل sudoers

فقط حساب‌های administrator می‌توانند فرامین را با sudo اجرا کنند. شما می‌توانید نوع حساب کاربری را از پنجره User Accounts configuration تغییر دهید.

اوبونتو به‌طور خودکار حساب کاربری ایجاد شده در هنگام نصب را به‌عنوان حساب administrator تعیین می‌کند.

اگر از توزیع لینوکسی دیگری استفاده می‌کنید، می‌توانید یک پرمیژن کاربری را برای استفاده از sudo با اجرای فرمان visudo با امتیازات root ایجاد کنید. (پیش از آن su یا su –c را اجرا کنید.)

خط زیر را به فایل اضافه کنید و به‌جای user نام حساب کاربری را قرار دهید:

user    ALL=(ALL:ALL) ALL

ابتدا Ctrl+X را زده و سپس Y را برای ذخیره فایل بفشارید. همچنین می‌توان یک کاربر را به یک گروه مشخص شده در فایل اضافه کنید.

نسخه‌های گرافیکی su

لینوکس نسخه‌های گرافیکی su را نیز پشتیبانی می‌کند و خواستار رمز عبور در محیط گرافیکی می‌شود. به‌عنوان مثال، می‌توان فرمان زیر را برای دریافت یک درخواست رمز عبور گرافیکی اجرا نمود و مرورگر ناتیلوس را با پرمیژن‌های root اجرا نمود. Alt+F2 را بفشارید تا فرمان را از یک نمایشگر گرافیکی اجرا کنید بدون آنکه از ترمینال استفاده کرده باشید.

gksu nautilus

gksu در پشت پرده از su یا sudo مبتنی بر توزیع لینوکس استفاده می‌کند.

منبع: howtogeek.com

نوشته تفاوت su و sudo در لینوکس اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۲۶ ۱۳۹۶

نحوه مشاهده گروه‌هایی که یک حساب کاربری در آن عضو است

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

گروه‌ها به تعریف مجوزها (پرمیژن‌ها) برای دسترسی به حساب کاربری لینوکس به منظور دستیابی به فایل‌ها، فولدرها و تنظیمات کمک می‌کند. پیدا کردن گروه‌هایی که متعلق به یک حساب کاربری است به شما کمک می‌کند درک بهتری از دسترسی کاربر، خصوصاً زمانی که همه چیز درست کار نمی‌کند داشته باشید.

با گشودن ترمینال کار خود را آغاز نمایید. در خط فرمان، فرمان زیر را تایپ کرده و سپس دکمه اینتر را بفشارید:

groups

استفاده از فرمان groups نشان می‌دهد که کاربر در چه گروه‌هایی عضو است.

همچنین اگر یک نام کاربری را بعد از فرمان groups اضافه کنید، گروه‌هایی که آن کاربر عضو آن است نشان داده می‌شود. تنها کافی است از فرمت زیر تبعیت کنید:

groups  <username>

منبع: howtogeek.com

 

نوشته نحوه مشاهده گروه‌هایی که یک حساب کاربری در آن عضو است اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۲۲ ۱۳۹۶

نحوه تغییر آدرس IP در خط فرمان لینوکس

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

پی بردن به آدرس IP با استفاده از طریق یک رابط گرافیکی بسیار آسان است، اما آیا می‌دانستید که لینوکس به شما اجازه می‌دهد که آدرس IP کارت شبکه خود را با استفاده از یک فرمان ساده در خط فرمان تغییر دهید؟

این ترفند باید بر روی تمامی توزیع‌های لینوکسی مبتنی بر دبیان، از جمله اوبونتو کار کند. برای شروع، ifconfig را در ترمینال تایپ کرده و سپس دکمه Enter را بفشارید. این فرمان، تمام رابط‌های شبکه را در سیستم لیست می‌کند، بنابراین نام رابط کاربری را که می‌خواهید آدرس IP آن را تغییر دهید، یادداشت کنید.

برای تغییر تنظیمات نیز از فرمان ifconfig با چند پارامتر اضافی استفاده خواهد شد. فرمان زیر رابط شبکه eth0 را برای استفاده از آدرس IP به‌صورت ۱۰۲.۱۶۸.۰.۱ تغییر و ماسک زیرشبکه را به ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۰ تغییر می‌دهد:

sudo ifconfig eth0 192.168.0.1 netmask 255.255.255.0

اگر ifconfig را دوباره اجرا کنید، خواهید دید که رابط کاربری در تنظیمات جدیدی که به آن اختصاص داده‌اید، قرار گرفته است.

فرمان زیر به‌عنوان مثال gateway پیشفرض را برای رابط eth0 به ۱۹۲.۱۶۸.۰.۲۵۳ تنظیم می‌کند:

sudo route add default gw 192.168.0.253 eth0

برای دیدن تنظیمات جدید، نیاز به نمایش جدول مسیریابی خواهید داشت. کافی است تا فرمان زیر را اجرا کنید:

route -n

منبع: howtogeek

نوشته نحوه تغییر آدرس IP در خط فرمان لینوکس اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۱۹ ۱۳۹۶

چک کردن ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی بودن سیستم لینوکس

نوشته شده توسط فرشید نوتاش حقیقت.

اکثر کامپیوترهای مدرن قادر به اجرای یک سیستم‌عامل ۶۴ بیتی هستند. در ادامه به چگونگی تشخیص ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی بودن لینوکس خواهیم پرداخت.
برای اکثر موارد توصیه می‌شود که نسخه ۶۴ بیتی لینوکس اجرا شود. با نسخه ۶۴ بیتی عملکرد و امنیت بهتری خواهید داشت.
تنها زمانی که از یک پردازنده ۳۲ بیتی استفاده می‌کنید نیاز به نسخه ۳۲ بیتی خواهید داشت و یا اگر تنها درایورهای سخت‌افزاری ۳۲ بیتی موجود است، از لینوکس ۳۲ بیتی استفاده خواهید کرد (هر چند که این مسأله اغلب در سیستم‌عامل ویندوز رخ می‌دهد.)
برای تشخیص ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی بودن لینوکس خود دو راه وجود دارد:
روش اول: استفاده از فرمان lscpu در ترمینال
برای بررسی ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی بودن نسخه لینوکس خود ترمینال را گشوده و فرمان زیر را تایپ نموده و سپس کلید Enter را بفشارید:

lscpu

بخش Architecture به شما خواهد گفت که دارای چه پردازنده‌ای هستید. X86_32 به معنای ۳۲ بیتی و X86_64 به معنای ۶۴ بیتی است. CPU op-mode(s) به شما می‌گوید که کدام نسخه از لینوکس در حال اجراست.
اگر نسخه ۶۴ بیتی را اجرا می‌کنید، حالت‌های ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی را مشاهده خواهید کرد. (چرا که یک پردازنده ۶۴ بیتی می‌تواند هر دو را اجرا کنید.) اگر فقط نسخه ۳۲ بیتی را اجرا می‌کنید تنها ۳۲ بیتی اجرا خواهد شد.
روش دوم: استفاده از محیط گرافیکی
اگر به دنبال یک ابزار گرافیکی برای تشخیص سیستم ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی سیستم خود، وارد بخش System (در پانل بالای صفحه با آیکونی به چرخ‌دنده) شده و سپس بخش System Settings را برگزینید.
در پنجره System Setting بر روی گزینه Details دو بار کلیک کنید.
در پنجره Details بر روی زبانه Overview بخش OS type را نگاه کنید. در این بخش ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی بودن سیستم شما مشخص خواهد شد.

منبع: howtogeek

نوشته چک کردن ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی بودن سیستم لینوکس اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


دی ۱۸ ۱۳۹۶

آموزش کامنت کردن چند خط در شل اسکریپت

bash

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که بخواهید درون shell script خود چند خط را comment کنید.مثلا در زبان برنامه نویسی c++/c برای کامنت کردن چند خط، در ابتدای خط مورد نظر */ قرار می دهند و در پایان خط مورد نظر از /* استفاده می کنند.یک نمونه از کد را در پایین مشاهده می کنید :

 

 

/*
my c code
comment # 2
blah
foo bar
….
*/

 

اما راه حل برای شل اسکریپت چیست؟

برای کامنت کردن خط در شل اسکریپت در ابتدای خط مورد نظر علامت # قرار داده می شود.به عنوان نمونه :

 

# my comment goes here

برای کامنت کردن چند خط نیز می توانید به صورت زیر عمل کنید :

 

# my comment 1
# my comment 2
# my comment N

 

از آنجایی که ممکن است تعداد خطوط برای کامنت کردن زیاد باشد،روش گفته شده در بالا چندان سودمند نمی باشد.برای اینکار می توانید از روش زیر استفاده کنید :

 

#!/bin/bash
echo “Say Something”
<<COMMENT1
your comment 1
comment 2
blah
COMMENT1
echo “Do something else”

 

 

 

 

همانطور که در مثال بالا مشاهده می کنید، دستورات بین  COMMENT1>> تا COMMENT1 به صورت کامنت می باشند.

 

روش دیگر برای کامنت کردن چند خط در شل اسکریپت به صورت زیر می باشد :

 

#!/bin/bash
foo=bar
: ‘
This is a test comment
Author foo bar
Released under GNU

echo “Init…”
# rest of script

 

 

 

 

 

همانطور که در مثال بالا می بینید دستوراتی که بین ‘  : و  ‘ می باشند به صورت کامنت می باشند.در واقع ساختار کلی آن به این صورت می باشد :

 

 

: ‘
your comments here

 

امید است تا از این مطلب استفاده لازم را برده باشید.

 


دی ۱۸ ۱۳۹۶

اسکرین کست: چگونگی ساختن اسلایدها

اینم یه تجربه پراکنده دیگه!

خب من این مدت شروع کردم به ضبط چند قسمت ویدئو به فرمت اسکرین کست از کتاب «۹۷ چیز که یک برنامه نویس بهتر است بداند» و این آخر هم یه درس در مورد git درست کردم. سوالی که این مدت از من شده که ترجی دادم جوابش رو علاوه بر رو در رو اینجا هم منتشر کنم اینه که اسلایدها رو چطوری میسازم. البته اگه دقت کرده باشید نسبت به اولین اسلایدها، کیفیت اسلایدها بالاتر رفته چون من بیشتر با ابزاری که استفاده میکردم آشنا شدم.

کلا تکنولوژی ساخت اسلایدها چیزی نیست جز HTML همین. که این HTML خاص به کمک کتابخانه‌های impress.js به حرکت در میان و اسلایدها رو میسازن. ابزار impress.js با ایده گرفتن از محصول تجاری perzi و با استفاده از امکانات HTML5 توسعه پیدا کرده. کاری که باید انجام بشه اینه که شما اسلایدها و انتقالها رو یکی یکی درست میکنی و در نهایت impress.js میدونه که چطوری اونها رو اجرا کنه. سختی این روش اینه که جاگذاری دقیق اسلایدها روی صفحه نمایش و همه انتقالها بایستی بصورت دستی انجام بشه که به همین خاطر کار یکمی مشکل هست

حالا یه نفر پیدا شده ابزاری به نام hovercraft مبتنی بر پایتون توسعه داده که میاد فایلهای ReStructuredText رو تبدیل به HTML با فرمت مناسب میکنه و تمام جاگذاری‌ها و تبدیل‌ها رو هم انجام میده. شما می‌توانید تبدیلها رو بصورت اتوماتیک و متناسب با اسلاید قبلی دید. نمونه این اسلایدها در منبع گیت‌هاب ارائه‌های من موجود هست

همین!

نوشته اسکرین کست: چگونگی ساختن اسلایدها اولین بار در تجربه های پراکنده پدیدار شد.


دی ۷ ۱۳۹۶

آموزش توابع در زبان C و C++

به نام اهورامزدای پاک حمایت میکنم 🙂 دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی […]

نوشته آموزش توابع در زبان C و C++ اولین بار در گشتاسب مظفریان – GMozafarian. پدیدار شد.


دی ۴ ۱۳۹۶

بیت کوین در فدورا با Electrum

bitcoin-fedora

بیت کوین اولین و یکی از محبوب ترین ارزهای دیجیتال می باشد که برای نگهداری بیت کوین نیاز به کیف پول یا همان wallet می باشد که انواع مختلفی دارد.یکی از این کیف پول ها Electrum می باشد که شما به راحتی می توانید آن را بر روی سیستم خود نصب کنید.

نصب Electrum در فدورا :

 

برای نصب کیف پول الکتروم در فدورا لینوکس کافیست تا دستور زیر را اجرا کنید :

 

#dnf install electrum

 

ساخت اولین کیف پول در الکتروم :

 

پس از نصب برنامه و اجرای آن می توان کیف پول خود را ایجاد کنید که برای این کار می توانید مانند تصاویر پایین عمل کنید :

 

electrum

electrum

electrum

electrum

electrum

electrum

 

امید است تا از این برنامه استفاده لازم را ببرید.

 


آذر ۱۷ ۱۳۹۶

دوپینگ گیط‌ی ;) – دوره کوتاه و فشرده git

اینم یه تجربه پراکنده دیگه!

حدودا ۲ روز پیش با خودم عهد کردم که یه ویدئو کوتاه آموزش درباره git درست کنم به اسم «دوپینگ گیط‌ی ;)». بعد از ۱۰ ساعت کار مفید این ویدئوی ۲۵ دقیقه‌ای در مورد گیت آماده شده که میگذارمش اینجا که ببینید.

مطالبی که توش مطرح میشه اینا هستن:

  • نصب و راه‌اندازی
  • مفاهیم گیت
  • ساختن یک منبع کد محلی
  • اضافه کردن و کامیت!
  • تغییر و کامیت!
  • تاریخچه تغییرات
  • سرور git
  • گرفتن از سرور
  • فرستادن تغییرات
  • شاخه‌ها
  • بروزرسانی و ادغام
  • برچسب‌ها
  • برگردادن تغییرات

سورس فایل ارائه هم مثل سورس این مطلب توی github من در دسترس هست.

ویدئو

در یوتیوب:

در آپارات:

نوشته دوپینگ گیط‌ی 😉 – دوره کوتاه و فشرده git اولین بار در تجربه های پراکنده پدیدار شد.


آذر ۱۲ ۱۳۹۶

فیلمبرداری از دسکتاپ در فدورا ۲۷ با نرم افزار Simple Screen Recorder

Simple Screen Recorder

 

یکی از نرم افزارها جهت فیلمبرداری از محیط دسکتاپ نرم افزار Simple Screen Recorder می باشد که با استفاده از رابط گرافیکی ساده ی آن کاربر قادر خواهد بود تا از میزکار خود فیلمبرداری کند و خروجی آن را در فرمت های مختلف دریافت کند.

 

 

نصب نرم افزار Simple Screen Recorder در فدورا ۲۷ :

 

برای نصب نرم افزار Simple Screen Recorder که بطور خلاصه به آن ssr نیز گفته می شود ابتدا کافیست تا مخازن rpmfusion را نصب کنید و سپس دستور پایین را اجرا کنید :

 

#dnf install simplescreenrecorder

 

پس از نصب برنامه ی Simple Screen Recorder می توانید آن را اجرا و از آن استفاده کنید.در پایین تصویری از برنامه ی Simple Screen Recorder را مشاهده می کنید :

 

 

Simple-Screen-Recorder

 


آذر ۱۱ ۱۳۹۶

دوره آموزش ۰ تا ۱۰۰ی طراحی سایت با وردپرس بدون کدنویسی

آموزش ساخت سایت و رساندن به درآمد ماهیانه میلیونی به نام خداوند جان و خرد وردپرس یک سیستم متن‌باز مناسب برای طراحی و توسعه انواع وب‌سایت هاست. و ما در این دوره قصد آموزش ۰ تا ۱۰۰ی این سیستم و ایجاد یک کسب و کار آنلاین با استفاده از این سیستم را داریم. حمایت میکنم…

ادامه مطلب . . .

نوشته دوره آموزش ۰ تا ۱۰۰ی طراحی سایت با وردپرس بدون کدنویسی اولین بار در گشتاسب مظفریان – GMozafarian. پدیدار شد.


آذر ۱۰ ۱۳۹۶

۹۷ چیز که یک برنامه نویس بهتر است بداند – فصل ۸ – قانون دسته پیشاهنگی

اینم یه تجربه پراکنده دیگه!

امروز بعد از مدتها رسیدم که یه قسمت دیگه از کتاب «۹۷ چیز که یک برنامه نویس بهتر است بداند» رو ضبط کنم و اینجا به اشتراک بگذارم. این پنجمین ویدئو هست که فصل ۸ رو ارائه میده.

در این فصل پیشنهاد میشه از قانون پیشاهنگی برای بهبود کیفیت کد در دراز مدت استفاده کنیم. اصل این قانون هم اینه که همیشه سعی کنیم یه بهبود حداقلی ایجاد کنیم. همین!

این ویدئو بصورت همزمان توی وب سایت هایو هم به انتشار رسیده.

ویدئو

در یوتیوب:

در آپارات:

نوشته ۹۷ چیز که یک برنامه نویس بهتر است بداند – فصل ۸ – قانون دسته پیشاهنگی اولین بار در تجربه های پراکنده پدیدار شد.


آذر ۶ ۱۳۹۶

تاریخ اعلام پایان پشتیبانی از لینوکس فدورا ۲۵

fedora25eol

 

با توجه به انتشار Fedora 27 نسخه فدورا ۲۵ به پایان پشتیبانی یا همان End Of Life (EOL) خود نزدیک می شود.فدورا ۲۵ از تاریخ ۱۲ December سال ۲۰۱۷ دیگر پشتیبانی نمی شود.از این تاریخ به بعد دیگر هیچ بسته ی بروزرسانی و bugfix و بروزرسانی های امنیتی برای فدورا ۲۵ منتشر نمی شود.

با این حال به کاربرانی که از فدورا ۲۵ استفاده می کنند پیشنهاد می شود که قبل از تاریخ اعلام شده از نسخه های جدید فدورا مثل فدورا ۲۶ یا فدورا ۲۷ استفاده کنند یا سیستم خود را به نسخه های بالا تر آپگرید کنند.

 

نگاهی به فدورا ۲۵ :

 

فدورا ۲۵ بر اساس برنامه زمانبندی در تاریخ ۲۲-۱۱-۲۰۱۶ منتشر شد و در نسخه ی Worksation میزکار Gnome 3.22 را به همراه خود آورد.همچنین فدورا ۲۵ اولین نسخه ای بود که Wayland را به صورت پیش فرض برای Display Server استفاده کرد.یکی دیگر از تغییرات قابل توجه در فدورا ۲۵ استفاده از Fedora Media Writer جهت نصب و راه اندازی فدورا از طریق USB بود.

 


آذر ۴ ۱۳۹۶

بررسی قیمت ارزهای رمزنگاری در خط فرمان با Coinmon

bitcoin

 

مدت هاست که پول یا به عبارت بهتر ارزهای رمزنگاری (Cryptocurrencies) به وجود آمده اند و دنیای جدیدی بوجود آورده اند.از معروف ترین آنها می توان به بیت کوین (Bitcoin) اشاره کرد که در حال حاضر قیمت آن حدود ۸۰۰ هزار دلار است.

سایت ها و ابزارهای مختلفی جهت نمایش قیمت این ارزهای رمزنگاری وجود دارد که در این مطلب قصد دارم که نرم افزار coinmon را به شما معرفی کنم که به راحتی بتوان از طریق دنیای دوست داشتنی shell و خط فرمان قیمت لحظه ای این ارزهای رمزنگاری را بدست بیاورید.

 

coinmon-logo

در واقع coinmon این اطلاعات را از سایت coinmarketcap.com دریافت می کند و به صورت منظم در خط فرمان نمایش می دهد.جهت نصب coinmon کافیست تا مراحل ساده ی زیر را انجام دهید.

 

نصب coinmon :

 

ابتدا nodejs را بر روی سیستم خود نصب کنید.توجه کنید که نسخه ی nodejs 6 به بالا مورد نیاز می باشد.سپس برای نصب coinmon این دستور را اجرا کنید :

 

 

#npm install -g coinmon

 

پس از نصب کافیست تا دستور coinmon را در ترمینال خود وارد کنید تا قیمت ارزهای رمزنگاری را مشاهده کنید.در پایین تصویری از اجرای برنامه را مشاهده می کنید :

 

 

coinmon

واحد پولی که coinmon به صورت پیش فرض استفاده می کند USD می باشد.اما coinmon از واحد های پولی زیادی از جمله AUD, BRL, CAD, CHF, CLP, CNY, CZK, DKK, EUR, GBP, HKD, HUF, IDR, ILS, INR, JPY, KRW, MXN, MYR, NOK, NZD, PHP, PKR, PLN, RUB, SEK, SGD, THB, TRY, TWD, ZAR پشتیبانی می کند.

 

جهت تغییر واحد پول نمایشی کافیست از سوئیچ c- یا convert– استفاده کنید.مثلا برای تبدیل به واحد پول ژاپن که yen می باشد می توان از این دستور استفاده کرد :

 

 

$ coinmon -c jpy

برای پیدا کردن یک ارز رمزنگاری خاص می توانید از سوئیچ f- یاfind — استفاده کنید.به عنوان نمونه برای پیدا کردن Bitcoin یا همان BTC می توان از این دستور استفاده کرد :

 

 

$ coinmon -f btc

 

جهت اطلاعات بیشتر می توانید راهنمای برنامه را با اجرای این دستور مشاهده کنید :

 

$coinmon –help

 

برای اطلاعات بیشتر در مورد نرم افزار coinmon نیز می توانید پروژه ی آن را بر روی github به آدرس زیر مشاهده کنید :

 

 

https://github.com/bichenkk/coinmon

امید است تا از این برنامه استفاده ی لازم را ببرید و پول پارو کنید ! 😉

 


آذر ۱ ۱۳۹۶

تور + کلودفلیر و کپتچا‌های دیوانه کننده!

مدتی هست که من از کلودفلیر استفاده می‌کنم و طی این مدت هیچ مشکل خاصی برای کسایی که با تور به وبلاگم وصل میشدن نبود تا این که من تغییراتی در تنظیمات کلودفلیرم به دلیل تغییر سرور ایجاد کردم و بعد از اون، موقع بازدید از سایت من مجبور به حل کردن کپتچا میشدن…

 

البته من قبلا تنظیماتی برای کاربران تور روی کلودفلیرم انجام داده بودم که باعث میشد کپتچا نداشته باشن، اما خب، چون دستکاریش کردم باز کپتچا میاره و دیدم خوب موقعه‌ای هست که هم وبلاگم رو درست کنم و هم آموزشش کنم برای سایر دوستان که اونام همین رویه رو دست بگیرن…

البته چند مدت پیش داشتم در مورد همین مشکل کلودفلیر و تور چیزایی می‌خوندم، دیدم بنیاد تور خیلی از دست کلودفلیر عصبیه بخاطر این کپتچا‌ها و یه جورایی اون رو باعث نقض حریم‌شخصی می‌دونه، چون شما وقتی زیاد با این کپتچا‌ها سر و کار داشته باشید، خستتون میشه و اصلا میزنید تور رو غیر‌فعال می‌کنید و یا دیگه از اون سایتا بازدید نمی‌کنید که اصلا خوب نیست.
در نتیجه هم برای صاحبین سایت‌ها بهتره که تور رو توی لیست سفید قرار بدن تا نه اونا بازدیدشون رو از دست بدن و نه کاربران حریم‌شخصیشون رو بیارن پایین…

 

خب، اولین قدم اینه که برید توی پنل کلودفلیر و بعد توی گزینه Firewall.
مرحله بعد در قسمت Access Rules کافیه در اونجا که آدرس رو می‌خواد، بنویسد T1 و حالت رو روی whitelist قرار بدید:

روی گزینه Add میزنید و تمام…!
از حالا دیگه نباید گیر بده به کسانی که با تور هستن و از وبسایت شما بازدید می‌کنند…

منبع:
Does Cloudflare block Tor?

 

موفق باشید…

نوشته تور + کلودفلیر و کپتچا‌های دیوانه کننده! اولین بار در نوشته‌های یک دوستدار گنو پدیدار شد.


آبان ۲۹ ۱۳۹۶

حلقه While در زبان C و C++

به نام اهورامزدای پاک حمایت میکنم 🙂 دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی دوره آموزشی…

ادامه مطلب . . .

نوشته حلقه While در زبان C و C++ اولین بار در گشتاسب مظفریان – GMozafarian. پدیدار شد.


شهریور ۱۹ ۱۳۹۶

۱۵ مثال استفاده از دستور”ls”

نوشته شده توسط سیدحسینعلی حسینی.

ترمینال یک غول ترسناک نیست , کافیه با اصول اصلی اون آشنا بشین.

دستور ls  یکی از پر کاربردترین دستورات ترمینال محسوب میشه که در این آموزش برخی از ویژگی های اون رو ذکر میکنیم .

ls

نمایش دایرکتوری و فایل های درون دایرکتوری فعلی . با دستور pwd میتونین چک کنید در چه دایرکتوری هستین.

 

ls -l

ابزار l برای نمایش دایرکتوری  و فایل ها با جزئیات کامل . از جمله میزان دسترسی , نوع فایل , تاریخ ساخت , حجم به بایت , مالک و گروه فایل رو ببینید .

 

ls -a

لیست تمامی دایرکتوری ها و فایل ها, حتی فایل های مخفی که با . شروع می شوند.

 

ls -lh

h به معنای Human Readable , برای گرفتن خروجی از لیست فایل ها و دایرکتوری ها و نمایش سایز اونها با فرمتی که برای انسان قابل فهم است.

 

ls -F

در این حالت یک / به انتهای دایرکتوری ها اضافه می شود.

 

ls -r

r  به معنای reverse  است و خروجی رو برعکس نمایش میده.

 

ls -R

R تمام دایررکتوری ها به همراه زیر مجموعه ها و شاخه ها رو نمایش میده.

 

ls -ltr

میتونیم چند ابزار رو با هم استفاده کنیم . این دستور لیست تمام فایل ها و دایرکتوری ها رو بر اساس آخرین تغییر نمایش میده.

 

ls -lS

ابزار S  برای نمایش فایل ها بر اساس اندازه ی فایل هاست.بزرگتر ها رو اول نمایش میده.

 

ls -i

ابزار i برای نمایش inode number  فایل ها استفاده میشه.

 

ls --version

برای چک کردن نسخه ی دستور ls

 

ls --help

برای نمایش help  دستور ls

 

ls -l /tmp

برای نمایش زیر مجموعه ی یک دایرکتوری خاص در مسیر دیگه کافیه مسیر اون رو به صورت کامل بنویسید. برای مثال اگر در دارکتوری /home/user هستید و می خواهید درون دایرکتوری tmp رو ببینید کافیه بعد از دستور ls مسیر اون دایرکتوری رو بزنید.همانند مثال بالا.

 

ls -ld /tmp/

و اگز خواستید جزئیات خود دایرکتوری رو ببنید از d استفاده کنید.

 

ls -n

برای نمایش GID و UID  فایل ها از ابزار n استفاده کنید.

 

alias ls="ls -l"

برای راحتی کار میتونیم برای دستور ls یک alias تعریف کنیم.

 

اگر میخواهید alias تعریف شده بعد از ری استارت کردن سیستم هم از بین نره باید وارد فایل .bashrc بشین و خط alias ls=”ls -l”  رو در آخر اون تعریف کنید.

nano ~/.bashrc

 

 

 

نوشته ۱۵ مثال استفاده از دستور”ls” اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


شهریور ۱۲ ۱۳۹۶

بهترین لینوکس برای تازه کارها

نوشته شده توسط سیدحسینعلی حسینی.

همیشه یکی از دغدغه های تازه واردان به دنیای گنو/لینوکس انتخاب یک توزیع مناسب برای شروع کار بوده و در این مورد سوال های زیای در سایت پرسش و پاسخ گنو/لینوکس پرسیده میشه .

در نظر کلی نمیشه گفت چه لینوکسی برای یک تازه کار بهترینه , هر توزیعی میتونه مخاطبینی رو به خودش جلب کنه و یا بلعکس .

در این مطلب سعی می کنیم تا با پیشنهاد چند توزیع مناسب و ذکر برخی ویزگی ها به شما در انتخاب توزیع بهتر برای شروع کار کمک کنیم.

از اونجا که خواننده های این مطلب تازه وارد به دنیای گنو/لینوکس هستن اصطلاحات درون هر مطلب جداگانه توضیح داده میشه تا سوالی در اسم ها و اصطلاحات جدید براتون پیش نیاد.

 

Linux Mint , لینوکس مینت !

یکی از محبوبترین توزیع های لینوکس در سایت Distrowatch . این توزیع بر پایه ی اوبونتو و دبین قرار میگیره و محیط کار برپسند و ساده ای داره.

از ویژگی های Linux Mintمیشه استفاده این توزیع از میز کار Cinnamon نام برد که شباهت زیادی به محیط ویندوز داره و کار رو برای تازه واردان ساده کرده.

از اونجا که این توزیع از اوبونتو انشعاب پیدا میکنه تمامی ویژگی های اون برای سادگی نصب نرم افزار و تنوع بسیار زیاد بسته ها رو در خودش جای داده است.

نصب اکثر درایورها همانند اوبونتو به صورت اتوماتیک انجام میشه , در صورتی که درایوری به صورت اتوماتیک نصب نشه با ابزارهای پیش فرضی که در Software Source قرار داره به سادگی قابل نصب هستن.

لینوکس مینت از میزکار های مختلفی همچون Cinnamon , MATE , KDE , LXDE  و …. استفاده میکنه و Cinnamon  میز کار پیش فرضیه که لینوکس مینت توسعه میده و میز کار اصلی این توزیع به شمار میره , توصیه میکنم این توزیع رو با طعمCinnamon  تست کنین .

هر لینوکس میتونه به چندین نسخه ی مختلف منشعب بشه و به اسم این لینوکس و زیر مجموعه ها توزیع گفته میشه .

 

 

Ubuntu ,  اوبونتو !

محبوبترین و پرکاربرترین توزیع لینوکس که شرکت کنونیکال با مدیریت مارک شاتل ورث اون رو توسعه میده .

این توزیع از دبین انشعاب پیدا میکنه و تمام خصوصیات بسته های این توزیع رو با خودش به همراه داره.

سال ها پیش مارک شاتل ورث از تیم توسعه ی دبین خارج میشه و با هزینه ی شخصی شرکت کنونیکال رو راه اندازی میکنه . این شرکت در حال حاضر یکی از غول های دنیای کامپیوتر محسوب میشه و رقیبی برای ابرشرکت های کامپیوتری دنیاست.

پشتوانه ی مالی اوبونتو عالیه و تیم توسعه ی بسیار قدرتمندی داره.

توزیع اوبونتو بسیار زیبا و ساده طراحی شده و نصب درایورها و نرم افزارها در این سیستم عامل به سادگی امکان پذیر است.

اگر در این سیستم عامل به مشکل برخورد کنین با جست و جو سریعا به پاسخ درست میرسید و این تنها یکی از ویژگی های کامینیوتی های بزرگه .

مراجع آموزش اوبونتو به زبان فارسی قابل دسترس است و این کار رو برای تازه واردان ساده میکنه.

توصیه می کنم از نسخه های LTS به معنای Long Term Support  برای ساپورت طولانی مدت استفاده کنید .

 

Elementary OS , سیستم عامل المنتری !

این سیستم عامل نیز از اوبونتو انشعاب میگیره پس تمامی ویژگی های اون از جمله بسته های نرم افزاری و نصب اتوماتیک درایورها رو در خودش جای داره.

نصب این سیستم عامل شبیه به اوبونتو و لینوکس مینت ساده و سریع است .

محیطی زیبا, ساده و شبیه به سیستم عامل مک داره .

این سیستم عامل بر پایه ی نسخه ی LTS اوبونتو منتشر میشه , پایداری  و آپدیت دراز مدت از شاخص های این سیستم عامل است .

 

 

Zorin OS !

این سیستم عامل برگرفته از اوبونتو و دبین است .

همان ویژگی های ذکر شده در مورد دبین و اوبونتو رو داره ولی با این تفاوت که میز کار این سیستم عامل رو میتونین شبیه به ویندوز ۷ , ۱۰ , xp  و یا حتی MacOS  تغییر بدین.

سادگی کار و شباهت اون با سیستم عامل ویندوز برای تازه کاران محیط آشنایی رو مهیا میکنه .

ابزارهای پیش فرض همچون Wine , انواع کدک های صوتی و تصویری  به صورت پیش فرض بر روی ZorinOS نصب هست.

 

 

سعی شد تا بهترین و ساده ترنی توزیع ها رو به شما معرفی کنم اما شکی نیست اینها صرفا یک پیشنهاده !

 

نوشته بهترین لینوکس برای تازه کارها اولین بار در لینوکس سیزن پدیدار شد.


تیر ۲۲ ۱۳۹۶

نحوه تغییر دایرکتوری Home در یک پارتیشن مجزا

در هر سیستم لینوکسی یکی از دایرکتوری‌های موجود حتماً دایرکتوری /home می‌باشد. دایرکتوری‌های تمام حساب‌های کاربری (کاربران) به جز کاربر ریشه (root) در این دایرکتوری قرار می‌گیرند که کاربران به‌طور مداوم اسناد و سایر فایل‌ها را در آن ذخیره می‌کنند.

دایرکتوری مهم دیگری نیز به نام ‌/vat وجود دارد که اندازه آن به تدریج افزایش می‌یابد که شامل فایل‌های log، فایل‌های وب، فایل‌های چاپ و … می‌باشد.

هنگامی که این دایرکتوری‌ها پر می‌شوند ممکن است مشکلات مهمی را در سیستم فایل root ایجاد نمایند.

در این آموزش ما به شما نشان خواهیم داد که چگونه دایرکتوری /home را به یک پارتیشن اختصاص داده و در دیسک جدیدی ذخیره کنیم.

نکته: اگر ار قبل پارتیشنی را برای انجام این کار آماده کرده‌اید ادامه مطلب را بخوانید در غیر اینصورت سری به مقاله «نحوه نصب و پارتیشن‌بندی یک هارددیسک در لینوکس» بزنید.

اکنون نیاز است تا دایرکتوری home را به یکی از پارتیشن‌ها منتقل کنیم. برای استفاده از فایل‌سیستم باید به یک نقطه از فایل‌سیستم home اصطلاحاً mount شد.

با استفاده از فرمان db می‌توانید فایل‌سیستم را لیست نمایید:

# df -l

با ایجاد دایرکتوری /srv/home می‌توانیم به /dev/sdb1 متصل (mount) شویم:

# mkdir -p /srv/home
# mount /dev/sdb1 /srv/home

سپس محتویات /home را با استفاده از فرمان rsync یا cp به /srv/home انتقال دهید.

# rsync -av /home/* /srv/home/
OR
# cp -aR /home/* /srv/home/

پس از آن تفاوت بین دو دایرکتوری را با استفاده از ابزار diff پیدا می‌کنیم، اگر همه چیز درست بود به مرحله بعدی می‌رویم.

# diff -r /home /srv/home

سپس تمام محتوای قدیمی در /home را بصورت زیر حذف می‌کنیم:

# rm -rf /home/*

حال /srv/home را unmount می‌کنیم:

# umount /srv/home

در نهایت می‌بایست فایل‌سیستم /dev/sdb1 را به‌عنوان /home متصل (mount) کنیم:

# mount /dev/sdb1 /home
# ls -l /home

تغییرات بالا برای بوت فعلی ادامه می‌یابد. خط زیر را در /etc/fstab اضافه کرده تا تغییرات به‌صورت داپمی انجام شوند:

# blkid /dev/sdb1
/dev/sdb1: UUID="e087e709-20f9-42a4-a4dc-d74544c490a6" TYPE="ext4" PARTLABEL="primary" PARTUUID="52d77e5c-0b20-4a68-ada4-881851b2ca99"

اگر پارتیشن UUID است /etc/fstab را گشوده و خط زیر را به آن اضافه کنید:

UUID=e087e709-20f9-42a4-a4dc-d74544c490a6   /home   ext4   defaults   0   2

فایل را ذخیره کرده و سیستم را reboot نمایید.

با اجرای فرمان زیر می‌توانید مشاهده کنید که دایرکتوری /home با موفقیت به یک پارتیشن اختصاص داده شده است:

# df -hl

منبع: tecmint.com


تیر ۱۶ ۱۳۹۶

نحوه نصب و پارتیشن‌بندی یک هارددیسک در لینوکس

امروز به شما آموزش خواهیم داد که چگونه یک هارد دیسک جدید را به سرور لینوکستان اضافه نمایید.

فرض بر این است که دیسک جدید را به سیستم وصل کرده‌اید. ابتدا می‌بایست نوع برچسب دیسک را با استفاده از فرمان fdisk و یا parted تنظیم نمایید. ما نام برچسب GPT را در این مثال استفاده کرده‌ایم:

# parted /dev/sdb mklabel gpt

توجه: fdisk فقط از برچسب MSDOS MBR پشتیبانی می‌کند ولی parted از هر دو پشتیبانی می‌نماید.

حال پارتیشن (/dev/sdb1) را با اندازه ۱۰۶GB ایجاد کنید. ما ۱۰۲۴MB فضا را برای MBR رزرو کرده‌ایم.

# parted -a cylinder /dev/sdb mkpart primary 1074MB 107GB

توضیح فرمان فوق:

a- گزینه‌ای برای مشخص کردن تراز پارتیشن

mkpart- زیرفرمانی برای ایجاد پارتیشن

primary- نوع پارتیشن را به عنوان primary در هارددیسک تعیین می‌کند (مقادیر دیگر logical و extended می‌باشند.)

۱۰۷۴MB- نقطه آغاز پارتیشن

۱۰۷GB- نقطه پایان پارتیشن

حال فضای آزاد بر روی دیسک را به‌صورت زیر بررسی کنید:

# parted /dev/sdb print free

در ادامه پارتیشن دیگری (/dev/sdb2) با اندازه ۱۵۴GB ایجاد می‌کنیم:

# parted -a cylinder /dev/sdb mkpart primary 115GB 268GB

سپس نوع فایل‌سیستم‌های هر پارتیشن را تعیین کنید:

# mkfs.ext4 /dev/sdb1

# mkfs.xfs /dev/sdb2

در نهایت، برای مشاهده تمامی دستگاه‌های ذخیره‌سازی متصل به سیستم فرمان زیر را اجرا نمایید:

# parted -l

منبع: tecmint.com


تیر ۱۵ ۱۳۹۶

باز کردن نرم‌افزارها به زبان فارسی در اوبونتو

در توزیع لینوکسی اوبونتو می‌توان نرم‌افزارها را به زبان‌های مختلفی که بر روی سیستم نصب شده‌اند گشود. در این آموزش قصد داریم چگونگی گشودن نرم‌افزارها را به زبان فارسی آموزش دهیم.

اولین چیزی که برای این کار نیاز داریم کد زبان مورد نظر است. برای دستیابی یه کد زبان‌ها می‌بایست ترمینال را گشوده و فرمان زیر را وارد نمایید:

locale -a

نکته: برای باز کردن پنجره ترمینال می‌توانید از کلیدهای ترکیبی Ctrl+Alt+T استفاده کنید.

همانطور که در تصویر مشاهده می‌شود کد زبان فارسی fa_IR می‌باشد.

توجه: همانطور که پیش‌تر نیز ذکر شد برای باز کردن یک برنامه به زبانی خاص می‌بایست از قبل، آن زبان را بر روی سیستم نصب کرده باشید.

قاعده کلی فرمان مربوطه چنین خواهد بود:

LANGUAGE=fa_IR application

بعنوان مثال برای باز کردن برنامه گیمپ به زبان فارسی می‌باید فرمان زیر را اجرا کنید:

LANGUAGE=fa_IR gimp

توجه: بزرگی و کوچکی حروف حتماً می‌بایست رعایت شود. لینوکس به این موضوع خیلی حساس است!

همانطور که در تصویر مشاهده می‌کنید گیمپ به زبان فارسی باز شد.

پر واضح است که اگر برنامه دیگری را می‌خواهید با زبان فارسی باز کنید می‌باید نام برنامه مربوطه را به‌جای واژه gimp در فرمان فوق قرار دهید.

تذکر: متأسفانه با این روش تنها می‌توانید یک بار برنامه را بصورت فارسی باز کنید و با بستن آن برنامه مجدداً به زبان پیشفرض خود باز می‌گردد. برای باز کردن مجدد آن به زبان فارسی می‌باید فرمان را مجدداً اجرا کنید. اما با روشی دیگر می‌توانید برنامه مربوطه را با زبان فارسی برای همیشه باز کنید.

گشودن برنامه به زبان فارسی برای همیشه

برنامه‌ای را که می‌خواهید به زبان فارسی باز کنید در Dash جستجو کرده و آن را بر روی دسکتاپ بکشید.

می‌توانید نام آن را نیز تغییر دهید تا با برنامه اصلی اشتباه گرفته نشود.

سپس بر روی آیکون مربوطه کلیک راست کرده و Properties را برگزینید. در پنجره گشوده شده، در بخش Command عبارت gimp-2.8 %U مشاهده می‌شود.

برای اتمام کار کافی است عبارت زیر را به ابتدای متن نوشته شده در بخش Command بیفزایید:

env LANGUAGE=fa_IR

به‌عنوان مثال در برنامه گیمپ عبارت مربوطه چنین خواهد بود:

env LANGUAGE=fa_IR gimp-2.8 %U

سپس پنجره را ببندید. با این کار بدون اینکه زبان نسخه اصلی برنامه (در این مثال gimp) را تغییر داده باشید، نسخه‌ای به زبان فارسی از برنامه در اختیار خواهید داشت.


تیر ۱۴ ۱۳۹۶

نحوه ایجاد یک درایو بوتیبل USB در اوبونتو

یک درایو بوتیبل USB بهنرین راه برای نصب یا آزمایش لینوکس است. اما اکثر توزیع‌های لینوکس مانند اوبونتو، فایل ایمیج ISO را برای دانلود ارائه می‌دهند. برای تبدیل فایل ISO به یک درایو USB قابل بوت، به یک ابزار شخص ثالث نیاز خواهید داشت.

برای انجام این کار نیاز است ابتدا فایل ISO را دانلود کنید. در ادامه نشان خواهیم داد که چگونه فایل ISO را به یک درایو فلش قابل بوت تبدیل کنید.

ابتدا Dash را گشوده و برنامه Startup Disk Creator را جستجو کنید.

در پنجره باز شده بر روی دکمه Other کلیک کرده و فایل ISO مربوطه را از روی هارد کامپیوتر انتخاب کنید. سپس در قسمت Device بر روی درایو فلش شناخته شده توسط سیستم، کلیک کرده و در نهایت دکمه Make Startup Disk را بفشارید.

بسیاری از توزیع‌های دیگر لینوکس نیز دارای ابزاری مشابه Startup Disk Creator می‌باشند که از طریق آن می‌توانید این کار را انجام دهید.


تیر ۱۳ ۱۳۹۶

جابجا کردن لانچر در اوبونتو ۱۶.۰۴

در این آموزش قصد داریم چگونگی جابجا کردن نوار لانچر را به شما آموزش دهیم. توجه داشته باشید که نوار لانچر می‌تواند در سمت چپ یا پایین صفحه قرار گیرد و امکان قرار دادن آن در بالا یا راست امکان‌پذیر نمی‌باشد.

روش اول: استفاده از خط فرمان
ابتدا ترمینال را باز کنید. برای انجام این کار، بر روی آیکون اوبونتو در گوشه سمت چپ بالای صفحه خود کلیک کرده تا Dash باز شود. سپس Terminal را جستجو کرده و Enter را بفشارید. این کار می‌تواند با استفاده از فشردن کلیدهای ترکیبی Ctrl+Alt+T نیز انجام گیرد.

در مرحله بعدی فرمان زیر را در ترمینال اجرا کنید:

gsettings set com.canonical.Unity.Launcher launcher-position Bottom

توجه: اوبونتو تنظیمات را به خاطر خواهد سپرد، بنابراین این فرمان را دوباره اجرا نکنید.
در نهایت لانچر با Sign in به قسمت پایین صفحه خواهد رفت.
برای بازگرداندن لانچر به سمت چپ کافی است فرمان زیر را اجرا کنید:

gsettings set com.canonical.Unity.Launcher launcher-position Left

روش دوم: استفاده از Unity Tweak Tool
Unity Tweak Tool یک برنامه شخص ثالث است که بوسیله آن می‌توانید تنظیمات دسکتاپ Unity را کنترل کنید.
برای نصب این ابزار، Ubuntu Software را گشوده و عبارت Unity Tweak Tool را جستجو کرده و سپس آن را نصب کنید.

برنامه Unity Tweak Tool را اجرا کرده و بر روی آیکون Launcher کلیک کنید.

در پنجره گشوده شده در قسمت Position بر روی bottom کلیک نمایید. همانطور که مشخص است با استفاده از left می‌توان لانچر را به سمت چپ بازگرداند.

روش سوم: استفاده از Dconf Editor
برای نصب این ابزار  Ubuntu Software را گشوده و عبارت Dconf Editor را جستجو نمایید.

سپس Dconf Editor را اجرا کرده و وارد مسیر زیر شوید:

com > canonical > unity > launcher

روی بخش Value در مقابل launcher-position کلیک کرده و آن را روی Bottom تنظیم نمایید. همچنین قادر خواهید بود این مقدار را به Left برگردانید.

منبع: howtogeek.com


تیر ۱۲ ۱۳۹۶

نحوه اتصال به سرور SSH در لینوکس

یک سرویس SSH اجازه می‌دهد تا شما را به یک کامپیوتر راه دور در حال اجرای SSH Server متصل کند. پروتکل Secure Shell (SSH) اغلب برای اتصالات ترمینال از راه دور استفاده می‌شود و به شما این امکان را می‌دهد که از طریق ترمینال متنی به کامپیوتری از راه دور دسترسی پیدا کنید. SSH می‌تواند برای SSH tunneling و SCP file transfers و سایر موارد استفاده شود.
سیستم‌عامل‌های مبتنی بر یونیکس مانند لینوکس شامل یک فرمان ‌ssh بوده که تقریباً در همه جا یکسان است.
برای اتصال به سرور SSH فرمان زیر را در ترمینال اجرا کنید. به‌جای username نام کاربری خود در سرور ‌SSH و به‌جای ssh.server.com نام هاست و یا آدرس IP سرور SSH را قرار دهید:

ssh username@ssh.server.com

به کمک این فرمان بطور پیشفرض به سرور SSH در پورت ۲۲ متصل خواهید شد.
برای مشخص کردن یک پورت دیگر -p را به انتهای فرمان اضافه نموده و سپس شماره پورت را وارد نمایید:

ssh username@ssh.server.com -p 2222

در ادامه پیغامی را مشاهده خواهید کرد که در اولین اتصال، به جهت تأیید صحت هویت سرور از شما پرسیده می‌شود. اگر اولین بار است که به سرور متصل می‌شوید، می‌توانید ‌yes را برای ادامه کار وارد کنید.

شما به کلمه عبور حساب کاربری متصل به سرور SSH قبل از ادامه کار نیاز خواهید داشت.
در نهایت پنجره را بسته و یا کلمه exit را تایپ کرده سپس کلید Enter را بفشارید تا اتصالات SSH پایان یابد.

برای کسب اطلاعات بیشتر می‌توانید به صفحه راهنمای SSH از طریق فرمان زیر مراجعه نمایید:

man ssh

منبع: howtogeek.com


تیر ۱۱ ۱۳۹۶

نحوه چک کردن آدرس IP در لینوکس

مهم نیست از چه لینوکسی بهره می‌برید. در این آموزش سعی داریم روش‌هایی را برای بدست آوردن آدرس IP داخلی ارائه کنیم.

روش اول: استفاده از رابط اوبونتو

ابتدا بر روی آیکون شبکه در منطقه بالایی صفحه (notification area) کلیک راست نمایید. در اکثر مواقع این آیکون بثورت دو فلش بالا و پایین در نزدیکی تاریخ و زمان قرار دارد.

نکته: اگر آیکون شبکه شما نمایش داده نمی‌شود، می‌توانید آن را با کلیک راست بر روی notification area و انتخاب Add to Panel و سپس Network Manager اضافه نمایید.

نکته: اگر آیکون شبکه شما هنوز نمایش داده نمی‌شود به System > Administration > Network Tools رفته و دستگاه شبکه خود را (معمولاً Ethernet Interface eth0) انتخاب کنید. شماره ده رقمی که نمایش داده می‌شود، آدرس IP شماست.

پس از کلیک راست کردن بر روی آیکون شبکه نیز می‌توانید بر روی connection information کلیک نمایید. در پنجره گشوده شده می‌بایست به اطلاعات اتصال شبکه خود، از جمله آدرس IP دست یابید.

روش دوم: استفاده از خط فرمان

ابتدا ترمینال را باز کنید. برای انجام این کار می‌توانید عبارت terminal را در لیست برنامه‌های خود جستجو کنید. همچنین با استفاده از کلیدهای ترکیبی Ctrl+Alt+T نیز می‌توانید ترمینال را بگشایید.

سپس فرمان زیر را وارد کنید:

ip addr show

در ادامه می‌بایست اطلاعات مربوط به اتصالات شبکه نمایان شوند. آدرس IP هر دستگاه پس از عبارت inet ذکر شده است.

نکته: اگر مطمئن نیستید دستگاهی که دنبال آن هستید کدام است به احتمال زیاد eth0 اولین اترنت شناخته شده می‌باشد. برای نمایش اطلاعات eth0 فرمان زیر را وارد نمایید:

ip addr show eth0

روش سوم: استفاده از فرمانی دیگر

ابتدا ترمینال را گشوده و فرمان زیر را وارد نمایید:

/sbin/ifconfig

با این فرمان می‌بایست یک بلوک بزرگ از اطلاعات شبکه ارائه شود.

نکته: اگر پیغام خطایی مبنی بر کمبود دسترسی‌های مدیریتی خود دارید فرمان زیر را وارد کنید:

sudo /sbin/ifconfig

نکته: اگر از سولاریس یا برخی دیگر از یونیکس‌ها بهره می‌برید ممکن است برای نشان دادن اطلاعات بیش از یک دستگاه از فرمان زیر استفاده کنید:

/sbin/ifconfig -a

آدرس IP هر دستگاه پس از عبارت inet addr قرار دارد.

نکته: اگر مطمئن نیستید که دستگاهی که بدنبال آن هستید کدام است، به احتمال زیاد eth0 اولین دستگاه اترنت شناخته شده می‌باشد. برای دیدن اطلاعات آن کافی است فرمان زیر را بکار بگیرید:

/sbin/ifconfig eth0

روش چهارم: باز هم فرمانی دیگر

ترمینال را گشوده و فرمان زیر را وارد نمایید:

hostname -I

اگر دارای یک رابط کاربری فعال باشید، یک آدرس IP منفرد را بدون هیچ متن اضافی خواهید دید.

منبع: wikihow.com


اردیبهشت ۱۵ ۱۳۹۶

تغییر فرمت پیشفرض در لیبره‌آفیس

بطور پیشفرض، لیبره‌آفیس فایل‌ها را در قالب Open Document Format (ODF) ذخیره می‌کند. همچنین قابلیت نوشتن و خواندن فایل‌ها را در فرمت مایکروسافت آفیس (DOC یا DOCX) داراست. اگر از فرمت‌های میاکروسافت استفاده می‌کنید می‌توانید برای راحتی کار فرمت پیشفرض را از نوع فایل‌های مایکروسافت آفیس انتخاب نمایید.

همچنین بسیاری از فرمت‌های دیگر را نیز می‌توانید بعنوان قالب پیشفرض برگزینید. در این آآموزش چگونگی تغییر فرمت پیشفرض برای ذخیره فایل‌های جدید آموزش داده خواهد شد.

برای شروع برنامه لیبره‌آفیس (Writer، Calc و یا Impress) را گشوده و به بخش Tools > Options مراجعه کنید.

در ساختار درختی موجود در کادر محاوره‌ای سمت چپ بر روی علامت بعلاوه Load/Save کلیک کنید.

سپس General را برگزینید.

برای تغییر فرمت فایل پیشفرض مطمئن شوید که Text document در منوی کشویی Document Type انتخاب شده باشد.

فرمت فایلی را که تمایل دارید بعنوان پیشفرض برای ذخیره فایل‌های جدید در لیبره‌آفیس قرار گیرد از منوی کشویی Always save as انتخاب کنید. برای مثال اگر می‌خواهید فایل جدید را در قالب جدیدترین فرمت مایکروسافت ذخیره کنید می‌باید Microsoft Word 2007-2013 XML را برگزینید.

توجه: همچنین می‌توان فایل پیشفرض صفحات گسترده را برای Calc و ارائه را برای Impress با انتخاب Spreadsheet و Presentation در Document type و انتخاب فرمت مربوطه از منوی کشویی Always save as تغییر داد.

بر روی OK برای اعمال تغییرات و بستن پنجره Options کلیک کنید.

حال زمانیکه سند تازه‌ای را ذخیره می‌کنید فرمت پیشفرض شما به همان گونه که آن را تغییر داده‌اید، تغییر خواهد کرد.

منبع: howtogeek.com


اردیبهشت ۱۴ ۱۳۹۶

تغییر اندازه و استایل آیکون‌ها در لیبره‌آفیس

نوار ابزار لیبره‌آفیس دسترسی سریعی را به کلیدهای میانبر مختلف، به مانند نوار ابزار مایکرسافت آفیس مهیا می‌سازد. اما اگر شما آیکون‌های آن را نمی‌پسندید، استایل‌های قابل دسترس مختلفی وجود دارد که می‌توانید با آن آیکون‌ها را تغییر دهید.

بطور پیشفرض استایل Tango برای آیکون‌ها استفاده شده است.

برای تغییر استایل و اندازه آیکون به مسیر Tools > Options مراجعه نمایید.

در کادر محاوره‌ای تنظیمات، بر روی View کلیک نموده و سپس سایزی را از منوی کشویی Icon Size برگزینید.

برای تغییر استایل آیکون‌های نوار ابزار موردی را از منوی کشویی Icon Style انتخاب کنید.

پس از انجام تغییرات بر روی OK کلیک نمایید.

در نهایت مشاهده می‌شود که آیکون‌ها در نوار ابزار تغییر کرده و کوچکتر شده‌اند.

منبع: howtogeek.com