فرایند روان‌درمانی‌پویشی کوتاه مدت

فرایند روان درمانی پویشی کوتاه مدت

فرایند روان درمانی پویشی کوتاه مدت مانند سایر روان درمانی های تحلیلی، مراحلی را شامل می شود که درمان از آن ها می گذرد. در این فرایند وظایفی مورد توجه قرار می گیرد که در هر مرحله درمان باید به آن پرداخته شود تا مراحل یکی پس از دیگری جلو روند. درمانگر برحسب اهداف و مدت زمان تعیین شده برای مداخله، شدت و عمق هر یک از این مراحل را تعیین می کند (عباس، ۲۰۰۲). چهار عنصر اصلی این درمان که کاربرد بیشتر این درمان را برای گروه وسیع تری از بیماران مقدور می کند عبارتند از:

۱- درک عمیقی از تجربه فرد با کمک مفاهیم رویکرد رابطه با ابژه.

۲- کسب بینش و توجه به ارتباط درمانی همراه با انتقال و انتقال متقابل.

۳- استفاده از تکنیک های روان درمانی تحلیلی که توسط سایر نظریه پردازان برجسته روان درمانی تحلیلی کوتاه مدت به کار گرفته شده است.

۴- انعطاف پذیری در امکان جذب مداخلات غیر روان تحلیلی (سوارتبرگ، استیلس و سلتزر[۱]،۲۰۰۴).

نکته مهمی که در فرایند روان درمانی پویشی کوتاه مدت مورد توجه قرار می گیرد، تعیین تمرکز درمانی است. تمرکز درمان می تواند روی یک نشانه معنادار، یک تعارض درون روانی خاص، یک جریان آسیب شناسی رشد یابنده، یک باور ناسازگارانه درباره خود، یک تم تعبیرپذیر برجسته، یک تعارض بین فردی تکرار شونده و یا یک الگوی عملکرد ناسازگارانه باشد که باید با توافق با بیمار، و بر حسب ملاک های دیگر از قبیل تعداد جلسات و سایر محدودیت ها صورت گیرد.

تمرکز درمانی معمولاً به دو گونه است. تمرکز نشانه ای و پویایی. تمرکز نشانه ای عبارت است از مشکل روان شناختی یا کارکردی که بیمار را به جلسات کشانده و تمرکز پویایی به ساختار روان پویایی بیمار اشاره دارد. ارتباط این دو مورد اگرچه چندان واضح نیست، اما هدف روان درمانی پویشی کوتاه مدت، برقراری ارتباط بین تمرکز نشانه ای و پویایی از طریق تعبیر روابط بیمار با دیگران و درمانگر است (وینستون[۲] و همکاران، ۱۹۹۴). درمان شامل مراحل و وظایف زیر است:

مرحله آغاز

در این مرحله که از ۲ تا ۴ جلسه می تواند ادامه داشته باشد این اهداف دنبال می شود:

  • انتخاب مناسب بیمارانی که می توانند از روان درمانی پویشی کوتاه مدت بهره بگیرند.
  • تعیین تمرکز درمان.
  • شکل دادن یک اتحاد درمانی کارآمد.

مرحله میانی اول

در این مرحله که حداکثر ۴ جلسه را به خود اختصاص می دهد، با استفاده از تکنیک های اصلی روان درمانی پویشی کوتاه مدت یعنی شفاف سازی، مواجهه سازی و تعبیر، درمانگر و بیمار با ایجاد یک فضای انتقالی به دنبال محقق ساختن اهدافی هستند که باهم توافق کرده اند. همچنین در این مرحله اهداف زیر دنبال می شوند:

  • باقی ماندن در تمرکز درمانی توافق شده.
  • تعبیر نشانه ها و برقراری ارتباط بین آن ها و تعارض های پویای ناخودآگاه تر با بهره گیری از تعبیر انتقال و انتقال متقابل.

مرحله میانی دوم

در این مرحله نیز که حداکثر ۴ جلسه را به خود اختصاص می دهد، اهداف زیر دنبال می شوند:

  • در صورت لزوم به منظور تسریع یا تشدید انتقال از تکنیک های غیر روان پویایی مانند آرام سازی یا حل مسئله، استفاده می شود.
  • پیش بینی پایان درمان.

مرحله پایان

این مرحله اگرچه به شکل اختصاصی ۲ تا ۴ جلسه آخر درمان را به خود اختصاص می دهد، اما در عمل حتی از جلسه اول درمان می تواند مورد بحث قرار گیرد. مرحله پایان درمان مرحله ای است که اهدافی که قرار بود بیمار به آن ها برسد محقق شده باشد. نشانه های آمادگی برای پایان درمان در روان درمانی پویشی کوتاه مدت عبارتند از افزایش توانایی برای غلبه بر استرس های پیش رونده، همکاری و مشارکت، داشتن رابطه با ابژه های دوستانه تر، یک پارچه شدن احساسات متناقض، ادراک درست تر دیگران و روابط، افزایش همدلی و تفکیک میان نیازهای مختلف و ارضای آن ها. به همین ترتیب ملاک های پایان درمان عبارتند از درونی شدن فضای درمان و توانایی نگهداری آن به شکل ایمن در خود، شناخته شدن همانندسازی فرافکنانه ناخودآگاه و بازگرداندن بخش های فرافکنی شده به ایگو، توانایی همراهی و همکاری با دیگران، برقراری ارتباط صمیمانه و جنسی با دیگران و ظرفیت نگهداری و سوگواری برای رابطه درمانی پایان یافته همراه با تحمل چالش ها و فقدان های آتی.

همچنین در این مرحله اهداف زیر دنبال می شوند:

  • تحکیم دستاوردهای درمان.
  • جستجو و کار روی فقدان های قبلی و فقدانی که بیمار پس از پایان درمان تحمل می کند.
  • خداحافظی کردن با رابطه ای که اگرچه کوتاه مدت بوده، اما در عمیق ترین حالت ممکن بوده است.
  • بحث درباره موانع نگه داشتن دستاوردهای درمان یا اضافه کردن این دستاوردها.
  • درونی کردن فرایند درمان.

کنکاش درباره شرایطی که بیمار در مواجهه با آن ها ممکن است پس روی نموده و محتاج بازگشت به درمان شود و تسهیل فرایند بازگشت مجدد به درمان (استادتر،۲۰۰۹).

[۱] Svartberg, Stiles & Seltzer

[۲] . Winston


دیدگاهی بنویسید